AYŞE'NİN KİTAP KULÜBÜ

40 OlmuşsuN!..

2012-02-10T09:20:00.005+02:00

40 OlmuşsuN!
41 OlaN,
Ne YapsıN?

40 OlmuşsuN!
Halen LeonarD...

40'lık GüldA,
Artık Leonard OuT!
Yiruma iN!... :))

Yiruma'nın Kendisinden.....

Yiruma'ya biraz Anime serpilince.......

Nimir Ra

LEONARD COHEN - OLD IDEAS

2012-02-06T19:54:00.016+02:00

BENİM KIRK YAŞIM

Birkaç gün sonra kırk yaşıma gireceğim, darmadağınığım. Check-up için randevu alırken, yeni bir programa geçmem gerektiği söylendiğinden beri gitmeyi erteliyorum. Kırk yaş üstü uygulama farkının sadece mamografi olması bile sakinleşmeme yetmiyor. Üstelik geçenlerde tecrübe ettiğim diş ağrısından üç gün kendime gelemedim. Daha önce böylesine bir acı yaşamamıştım, öleceğim sandım. Çok sevdiğim bir arkadaşımın nikâhına gidemedim, Yonca’nın Altın Defter sunumunu kaçırdım ve bir sürü başka şeyi erteleyip duruyorum. He şeyin suçunu bu yeni yaşa atıyorum.

Kırk yaşıma geldiğimde hayatın tüm sırrını çözmüş olacağımı düşünürdüm küçükken! Otuzlarımı yaşarken hedeflerimi azaltmıştım. Daha olgun, köşelerinden arınmış, hayal kırıklıkları azalmış, acı ile başa çıkabilen, İspanyolca öğrenmiş, bir şarkıyı başından sonuna güzelce söyleyebilen, yiyenlerin ikinci dilimi de istediği kendimin oluşturduğu bir kek tarifine sahip, elimde bitmiş diyebileceğim bir öykü dosyası olan, sporu hiç aksatmayan bir Ben düşlemiştim kırka vardığımda.

Pek ilerleme kaydettiğimi söyleyemem, hatta sürekli cepten yiyorum da denebilir. Kendimi zorla depresyona mı sokmaya çalışıyorum, yoksa yaşadığım buhranı bunun arkasına saklayıp erteliyor muyum, emin değilim ama bardağın dolu tarafına bakmaya da çalışıyorum. Mesela Yonca beni dehşete düşüren diş ağrım için öncelikle şaşırıp ardından şöyle bir yorum yaptı: “Ne kadar şanslısın ki, bugüne kadar böyle bir ağrıyı bilmiyordun.” Düşününce, ferahladım.

Sonra Cohen’in yeni albümünü baştan sona dinledim. Albüm çıktığında CD’sini hemen alabildim. Ve Old Ideas’ı kendime yaş günü/dönümü hediyesi yaptım.

Şimdilik ruhum en çok "Show Me The Place" şarkısınında sakinliyor. Leonard Cohen’in bilgelik dolu tavsiyelerini tüm eslere, tüm notalara, tüm duygulara ulaşana dek, defalarca kulak vereceğim ve bu on parçada ruhumu/ritmimi yeniden bulacağım. Muhteşem bir müzik eşliğinde, daha anlayışlı olmayı deneyeceğim.

Eve geri dönerken üzerimde hiçbir ağırlık taşımadan, kederden arınmış, takım elbise giymiş bir alçakla buluşacağım.

Pişmanlıklarımı onardığımda/yenilediğimde

Unuttuğumda ve bilmediğimde

Darkness’ı dinleyip

Yine de!

Seçmekten yorulmuşken,

Düşüncelerimi iyileştirmeyi denediğimde:

Kendime zarar verirken:

Güzel bir ninni eşliğinde, umut dolu yarınlar geleceğini düşleyerek

Ve kurallara uyarken(!)

Defalarca, defalarca…

Yaşlılığa taviz vermeden, sezgilerimin farkına vararak, diğerkâmlık dolu, keşkelerin ardına gizlenmeyen bir Ben olarak, yepyeni fikirlerle, küllerimden tekrar doğacağım.

Bu albüm için tüm içtenliğimle teşekkür ediyorum L. Cohen. Sizi tekrar sahnede izlemeyi diliyorum.

Zülal Kalkandelen’e de ayrıca teşekkür ederim. Bana neredeyse Leonard Cohen ile bir Paris akşamı yaşamışım gibi hissettirdi. Sitesinde L.Cohen ile yapılan röportajı ve çok daha fazlasını bulabilirsiniz.

Tüm samimiyetimle.

Gülda

ZAMAN GEZGİNLERİ KERİM İLE SİBEL - HASAN SARAÇ

2012-01-27T19:06:00.023+02:00

"Let There Be Light"

Hasan Saraç ile twitter sayesinde tanıştım. Orada yüz kırk karakter ile oldukça etkileyici bir dil yarattığını ve hiçbir kelimesini boşa harcamadığını düşünüyorum. Bu sayede, çok güzel hazırlanmış web sitesini, Edebiyat Haber’de de yer alan Yazar Portreleri sayfasını sıklıkla ziyaret ettiğimi söylemeliyim. Bilhassa, Kurt Vonnegut dosyası benim için çok değerli. Nabokov’u da sabırsızlıkla bekliyorum! Ayrıca twitter’a baktığımda “Ben derin düşünen kocaman adamlardan biri olmak istemiyorum. Tanrının-doğanın bana bahşettiği bu hayatı kimseye dalaşmadan yaşamak isterim.” diyen, dünyayla ciddi derdi olan, cesur, entelektüel bu beyefendinin nasihatlerinden ders almaya çalışıyorum. Dolayısıyla yeni romanı Zaman Gezginleri –Kerim ile Sibel’i merak ediyordum.

Zaman Gezginleri’nin kapağını evirip çevirirken, fantastik bir roman olacağını biliyordum ancak hem Aldous Huxley'e, Asimov’a dönüp, hem de İstanbul ve New York’un günümüz zamanına yerleşebileceğini tahmin edememiştim. Başka zaman birimi, başka yerler, başka dünyalar, kurguyu epey kolaylaştırabilirken, içinden Ortaköy Radisson Otel, Babylon, Blue Note’nun bugünü geçen hikayenin çok güçlü bir çatısı olduğunu kısa bir süre sonra farkettim.

“Tabiat, matematik dilinde yazılmıştır.” diyen Galileo’ya öykünüp; romanın, bilhassa Fantastik Roman’ın da matematiğinin çok sağlam olması gerektiğini düşünürüm. Çünkü bir okur olarak, birçok bilinmezle karşı karşıyaysam, önce geri dururum. Serüven boyunca, yapboz’un parçalarının doğru şekilde yerine oturmasını isterim. Zaman Gezginleri’nde sayfaları çevirdikçe birçok soru işaretiyle karşılaştım. Ve her seferinde; denklemlerinin sağlamasını çoktan yapıp, önüme koyan bir yazarla karşılaştım. Hatta okurunun yeterince akıllı olamayacağı endişesine kapılıp, biraz fazlaca açıklama yaptığı bölümler –ama hiçbir şekilde didaktik değildi.- olduğunu da belirtmeliyim. Ancak “Peki, nasıl, neden?" diye kendime sorduğumda cevabını -yepyeni, merakımı iyice arttıran sorularla- hem de birkaç sayfa sonunda bulmak, çok rahatlatıcı idi. Hasan Saraç, öncelikle çok zeki bir yazar, epey kitap okumuş olduğu da tartışma götürmez. Kimseyle dalaşmasa bile, gidişata kafa tutan biri. Tüm bu özellikleri romanın her satırına, hoş bir gülümseme eşliğinde yerleşmiş. Sayfalar arasından duyulan caz standartları, mekân ve kişi tasvirleri, yemekler tüm duyulara hitap eder yeterlilikte. Bu zamana ait olmayan dünyanın insanlarına dair küçük dokunuşlar, söylemler, özenle yerleştirilmiş ayrıntılar, orayı çok daha gerçekçi kılmış.

Cemile Öz’ün yaptığı kapak tasarımını da çok çarpıcı buldum. Romanı bitirip, kapağa tekrar tekrar bakınca, kum saati ve içindeki iki beden, hem ilk bölümü hem de romanın tamamını oldukça etkileyici bir şekilde resmetmiş.

Romanı özetlemeden, anlatmak oldukça güç. Twitter misali, konuyu 140 karakterle açıkla dense; "Ne Me Quitte Pas dinlerken, Cesur Yeni Dünya’nın evreninin yeni bir kapısını aralıyorum.” diyebilirim. Devamını heyecanla bekliyorum. Yeni bölümde, damıtılmış zevkleri olan, basmakalıp dünya görüşünden kurtulmuş, “özgüveni çoktan yatışmış”, daha zeki bir Kerim ile karşılaşmayı umuyorum.

Bunu hepimiz için diliyorum o ayrı.

"Güneşe Emanet Olun..."

Gülda

Başka bir yorumla Ne Me Quitte Pas için:

ALTIN DEFTER -DORİS LESSİNG

2012-01-24T22:20:00.006+02:00

Kitap : Altın Defter
Yazar : Doris Lessing
Mekan : Demeti
Tarih : 23.01.2012
Sunucu: Yonca
Katılımcılar: Aycan, Aysun, Ayşe, Billur,Berna, Gülden,Liz, Nur,Yonca

Farkları Görmek!

2012-01-18T09:18:00.010+02:00

Bu ayki sunum kitabimiza takoz adını taktım. Okurken çok ama çok zorlanıyorum. Kalın olmasını geçtim (sürekli çantanızda taşıdığınızda omzunuz" "bana"da acı artık" dedirten cinsten bir kitap): karışık ve çok ağır, normalde alıp okumayacağım bir kitap.

İşte bundan dolayı kitap kulubünü çok seviyorum çünkü farklı kitapları deneme şansımız oluyor. Bazılarını seviyorum bazılarını ise sevmiyorum ama en azından okuduktan sonra sevmedim çünkü ..... diyebiliyorum.

Genelde sunum kitaplarını okurken kendi sevdiğim tarz kitapları da beraberinde okurum ancak bu kitap da bunu yapmış olsaydım (Yalan!) bu ay sevgili takozu bitiremezdim. Biraz tarz değiştirip kitap yerine takozla Manga/Manhwa okudum.

Takozla; insanların, rejimlerin, erkeklerin, kadınların, kısacası hayatın kaosunu yaşıyordum. Umutsuz ve mutsuz insanlar ve hayatlar.... Kitabı bir kenara koyunca ben de karamsar biri olup çıkıyordum. Beni tanıyan dünyaya ne kadar pembe gözlüklerle baktığımı bilir! Takoz sonrası hemen kendime Manga ve Manhwa terapisi yapıp gözlük rengimi değiştirmeye başladım. Kara gözlükler bana göre değil arkadaş!...

Manga(Japon) ve Manhwa (Kore) okumaya başlayınca çizimlerdeki farklılıkları görüyorsunuz ve anında bu Japon bu Kore diyebiliyorsunuz. Benzerlik ve farklılıkları sonra yazacağım bakalım sizce de bence Mİ?

Nimir Ra

Başkaldırımın Şarkısı

2012-01-06T10:21:00.005+02:00

Ne zaman sabah kalkıp da iç karartıcı gazete manşetlerini görsem,beni çok hiddetlendiren bir haber alsam, birisi damarıma bazsa, sükûnetimi kaybetmemeye çalışarak, kabuğuma çekilip, içimde yükselen volkanik patlamayı Muse'un Uprising parçası ile dindiriyorum.

The paranoia is in bloom,
the PR transmissions will resume
They'll try to push drugs that keep us all dumbed down
and hope that we will never see the truth around
(So come on!)
Another promise, another scene,
Another packaged lie to keep us trapped in greed
And all the green belts wrapped around our minds
And endless red tape to keep the truth confined
(So come on!)

They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious

Interchanging mind control
Come let the revolution take its toll,
if you could flick the switch and open your third eye,
you'd see that
We should never be afraid to die
(So come on!)

Rise up and take the power back,
It's time the fat cats had a heart attack,
You know that their time is coming to an end
We have to unify and watch our flag ascend

They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious

They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious

Peyman

Gizli Kalmış Bir İstanbul Masalı...Ayraç ve Kitapların Buluşması

2012-01-04T23:22:00.008+02:00

Dün öğle yemeğinden sonra, güneşli ve nispeten diğer günlere nazaran daha ılık bir havayı kucaklayıp ofise döndüğümde, kapı eşiğinde, kapıyı açacak kişinin sıcak gülümsemesini tahayyül ediyordum. Yanılmamıştım; Esen gülen yüzü ve gözleri ile beni karşıladı. Hafif bir reverans yapıp elindeki kargo poşetini, otomatikman açılmış ellerimin arasına bırakıverdi.

Hayat, başıma ördüğü bir tesadüfle 2011’in son aylarını rüya kadar güzel bir anı ile taçlandırmıştı. Anıyı bir süre daha canlı tutmak, kompozisyonu tamamlamak bir yazgıydı sanki. Evrende gökkuşağının renklerine sahip bir toz bulutu savruluyor ve gökten başımın üzerine yedi renkli zerrecikler yağıyor. O yedi renk, güneşin göz kamaştıran ışınlarıyla zengin bir renk armonisine dönüşüyor. Ve beni rengârenk, göz kamaştıran bir kostüm gibi sarıp sarmalıyor. Sonra zerreciklerin girdabında göğe doğru yükseliyorum.

Heyecanla beklediğim bir buluşmaydı. Sanki dünyanın dört bir yanına dağılmış üç parçalı bir küre, yıllar sonra yine tesadüfler üzerine parçaları bir araya gelip bir bütünü oluşturacak ve dünya inanılmaz şeylere şahit olacaktı.

Bu, 18 yıl önce benim hiç tanımadığım bir kişinin himayesi altına geçmiş, 18 yıl boyunca onun kütüphanesinde konuk olmuş, artık sayfaları sararmış, sahaf kokusuna sahip pembe kapaklı, 1991 yılında Nurten Ay imzasıyla yayınlanmış Gizli Kalmış Bir İstanbul Masalı’nın, ilk baskısının üzerinden geçen 16 yılın sonunda, yazarı Ali Teoman’ın kendi kendine aldığı gizlilik kararını bozarak yaptığı açıklamayla gerçek kimliğine kavuşarak yeniden yayınlanmış baskısıyla ve tabii Ali Teoman’ı andığımız Ubor Metenga Buluşması’nda tanıştığım Ali Teoman’ın teyzesinin değerli hediyesi ayracın buluşma hikâyesidir.

Bu buluşmanın gerçekleşmesinde katkısı olan sevgili Leylak Dalı’na buradan bir kere daha teşekkür ediyorum.

Peyman

I WANT YOU TO KISS ME

2012-01-04T21:22:00.006+02:00

2011’de onlarca konsere gittim, birbirinden ilginç filmler, oyunlar izledim. Okudum, gezdim, eğlendim, çalıştım, ilerledim, geriledim, kıskandım, durdum, güvendim, üzüldüm, yavaşladım, yeni arkadaşlar edindim, ara verdim. Kendimi tekrar ede ede devam ettim... Kevin Spacey ile saatler geçirdim, Caz Festivali’nde Aynur’a minder ve ellerinde ne varsa fırlatmaya çalışan grubun arasında donup kaldım. Pişman oldum, doldum, taştım.

Ama fazlasıyla korktum, böylesine bir çaresizliğin içinden çıkmaya çalışırken tükendim, büyüdüm, ufaldım, bittim, yeniden doğdum -umarım!- Dostlarıma sıkıca sarıldım.

İşte öyle oldu, böyle geçti, şöyle bitti nihayetinde.

Geriye bir kelime kaldı, asla unutmayacak olduğum: “Elbette.” Ve bir Tom Waits şarkısı: “Kiss Me”

The fire's dying out
All the embers have been spent
Outside on the street
Lovers hide in the shadows
You look at me
I look at you
There's only one thing
I want you to do
Kiss me

I want you to kiss me
Like a stranger once again
Kiss me like a stranger once again
I want to believe that our love's a mystery
I want to believe that our love's a sin
I want you to kiss me like a stranger once again
You wear the same kind of perfume
You wore when we met
I suppose there's something comforting in knowing what to expect
But when you brushed up against me
Before I knew your name
Everything was thrilling
Because nothing was the same
I want you to kiss me
I want you to kiss me
Like a stranger once again
Kiss me like a stranger once again
I want to believe our loves a mystery
I want to believe our loves a sin
Oh will you kiss me like a stranger once again
I want you to kiss me like a stranger
Kiss me like a stranger once again

Gülda

MAYA - LEYLA İPEKÇİ

2012-01-02T15:12:00.010+02:00

Maya Hakkında Oldukça Kişisel Bir Yazı

Maya, epey bir süre önce okuduğum bir kitaptı. Maya’nın endişe, şiddet ve yoksunluk dolu hikâyesinden çok etkilenmiştim. Sonra rafların bir yerinde yitirmişim romanı. Kitap Fuarı'nda Timaş Yayınları standında yeni baskısını gördüğümde kayıtsız kalamadım ve yeniden satın aldım. Eve döndüğümde Arzu Başaran’ın Maduniyet Serisi'nden kandan kırmızı bir çalışmasının yerleştiği romanın kapağını çevirdim ve hırpalanmış Maya’yla yüzleştim.

Okuduğu kitapları unutuyor olduğuna üzülen biriyle konuştuğumda, bunun önemli olmadığını anlatmaya çalışıyorum. “Satır satır tekrar edebilmeye, konusunu, karakterlerin adlarını, kimin kimi öldürdüğünü, yıkımları, neşelenmeleri hatırlamaya gerek yok, bir his kalıyor geriye, belki çok uzunca bir süre sonra bambaşka bir yerde karşına çıkıyor.” diyorum. Bir elmayı ısırdığında, sokaklarda amaçsızca dolaştığında, ağlayan bir çocuğu susturamazken, bir sorunu çözmeyi ya da birini anlamayı denerken, bombalar patladığında, deprem bir ülkeyi paramparça ettiğinde, bir yeni yıl sofrasında... cümlelerin öznesi düşüveriyor önüne.

On üç yıl öncenin Maya’sı zihnimde tekrar uyanırken, bu sefer yeni Ben’i yere yıktı. Net ve kısacık satırlarda, sekiz yaşındaki Baldamlası Maya’nın kaktüs mezarlığındaki cam kırıklarına basmamaya çalışarak, sevdiği kim varsa yitirerek ulaştığı yirmi yedili yaşlara varma öyküsünün, onca yıldır içimde katman katman nasıl çoğaldığını izledim. Otuz ikinci sayfada “Ağlaya ağlaya uyudum. Ne çok gözyaşı çıkıyor benden, şaşırıyorum. Demek ki, birisi sus diyene kadar bütün çocuklar sonsuza kadar ağlayabilir…” diyordu Maya. İşte tüm bu süre boyunca ne zaman ağlasam gözyaşımın hiç bitmeyeceğini düşünerek, içimdeki çocuğa “Sus!” diyorum. Şimdi nerede okuduğumu çoktan unuttuğum bu hissin kaynağına inerken; “Kuştüyü yastıkların altına yeni sevgi sözcükleri bırakan dolgun kalçalı bir kız çocuğuyum. Kendime yeniyetme topuzlar örüyorum.” (sy.109)

Gözden geçirilmiş yeni baskıda Leyla İpekçi, romanla ünsiyet kurduğu Agota Kristof’un Büyük Defter’i, Romain Gary’nin Onca Yoksulluk Varken’i, Joanne Greenberg’in Sana Gül Bahçesi Vadetmedim’i, hayat kitabım Ingeborg Bachmann’ın Malina’sı, J.D.Salinger’in Çavdar Tarlasında Çocuklar’ı, Nietzsche’nin Ecce Homo ve Böyle Buyurdu Zerdüşt’ü, Şule Gürbüz’ün Kambur’u, Dostoyevski’nin Yeraltından Notları'na selam yolluyor. Ben de Maya'yı yeniden ekliyorum kabıma.

Ve Maya diyor ki; “insan ancak yanında sırtını dayayacak biri bulduğunda dayanmaya ne çok ihtiyacı olduğunu düşünüyor.” (sy.107)

Kendi cam kırıklarımın üzerinde çıplak ayaklarımla yürüdüğümde, bu korkunç acının bir kısmını yeniden Maya’da bırakıyorum.

Bir şarkı eşlik ediyor kesik kesik.

Gülda

Not !....

2012-01-02T10:09:00.009+02:00

I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Bir Akşam,
Bir Film,

Duyunca!..
Tüylerim Diken Diken Oldu,
Hemen Not Aldım!...

Merak Ettim:
Bu Şiiri Kim Yazmış,
Tamamı Nasıl?

Aşık Mı?
Savaşcı Mı?
Kadın Mı?
Yoksa Erkek!

Bir Kadın İçin Vuruşları Sert,
Bir Erkek İçin İse …………

Ahhh Seviyorum Şu Google’ı
Herşey 1 Tıkla Çözülüyor,
Yüzlerce Bilgi Dökülüyor,
Gözlerinin Önüne,

Sanki Pazardasın,
Seç, Beğen, Oku!....

Şiiri Baştan Sona,
Okuyorum……..
1 Daha, 1 Daha….

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Yazacak Çok Şey Var,
Ama İstesen de,
Şimdi Yapamam!

Zorlama, Sıkma Beni!
Sunum Günü,

Nasıl Olsa İstemesen de,
Dinleteceğim Sana!...

Not: Bu yıl her sunumda, sunucunun dışında bir üye 15 dakikayı aşmamak kaydı ile bir şiir anlatacak. İster bir mısrası üzerinde konuşur, isterse şairi tanıtır, isterse seçtiği şiirin neden kendisini etkilediğini konuşur, isterse teknik özelliklerini öğretir... Kısaca sınır yok. Tek bir sınır var o da 15 dakikayı geçemeyecek olması. Asıl zor olan bu!

Nimir Ra

2012

2011-12-31T08:53:00.001+02:00

Sağlıkla, mutlulukla, esenlikle...

Tüm güzel kelimeler sizinle olsun.

“Bir Akıl Hastası Değil, Yalnızca Sadık Bir Okurunum” (*)

2011-12-19T16:04:00.005+02:00

BENİM ADIM OKUR

“Gâh kar yağıyordu, gâh karanlık” - Şeyh Galip

Pencereden baktığımda sadece ayakları görüyorum. Çamurlu, koşan, topuklu, eskimiş, itiş kakış, kayan, tedirgin, çokbilmiş, öfkeli, âşık, bezmiş, gencecik, hazin, paspal, yaşlı, fütursuz, dayanıklı, uğursuz, hapsolmuş, çakırkeyf... Tekinsiz bir öğle sonrası ışığı içeriye süzülüyor. Yağan kül rengi karın yarattığı katman katman gerçeklikte iz sürüyorum. İri yarı garson, çığırtkan bir papağanın teleğinde görülebilecek kızıllıktaki sakallarını sıvazlarken, duvarda asılı Ağlayan Çocuk resminin ardına bakıyor.

Defterime yazdığım sayfalar dolusu harfle göz göze gelince, elimdeki yeşil tükenmez kalemi fırlatmak istiyorum. Bazan kendi kelimelerimi okuyamıyorum. Ellerim çantamda kitabını arıyor. Bana ait olmayan soğuk metal bir cismi fark edip, ürküyorum. Sarkaçlı saatin yelkovanı, kendini akrebin üzerinde bir ileri, bir geri boşluğa bırakmış salınıyor. Lâbirenti andıran koridorun kıyısında, toz içinde kalmış odacıktan yayılan tek düze ve topal seslerin uğultusuna kulak tıkıyorum.

Nihayet bakışları bana değiyor kırmızı sakalların. Yüzümde renksiz bir gülümsemeyle bardağı havaya kaldırıyorum. Üstü köpükle dolu, kapkara içeceği, başka bir yüzyıla ait hâkimiyetle bırakıyor. Onu takip eden yaşlı köpek yanımda kalıyor, kuyruğunu hevesle sallıyor. Birazdan sivri dişlerini göstere göstere benimle konuşacak. “Elbette dinlemeyi bilirsem!”

Biradan yudum almadan önce “Yeni Hayat’a,” diyorum. Kitabımın sayfalarına gömülürken şehrin kalbinden geçen tankerin iniltisini duyuyorum. Dudağımın üstünde oluşan bıyık beni neşelendiriyor. Peçete istiyorum. Bazan kendi sesimde kayboluyorum.

Önümdeki Camel paketinden bir Bafra sigarası daha yakıyorum, bazan Yeni Harman oluyor çektiğim nefes. İki masa ötemde onu görüyorum. İnce, kemik çerçeveli gözlüğünü temizliyor. Kalbim bambaşka bir ritimle atıyor. Omuzları yaşlanmış sanki. Sabahın çok erken saatinde traş olmuş yine. Her zaman giydiği kahverengi ceketi, karşısında oturan, saçları lüle lüle, rüya gibi gülümseyen kızın sırtında. Boğazın mavi sularında bir sandalın içinde gezinir gibiler. Dans edercesine konuşuyorlar. Genç kız bir hediye uzatıyor. İnce ve uzun elleri, hiç tereddütsüz kurdeleyi açıp, içinden çıkanı, bir sihirbaz maharetiyle ceketinin cebindeki müzeye iliştiriyor. Beyaz bir bilgelik yayılıyor yüzünden. Dumanımı onun nefes kesen soluğuna üflüyorum. Nefis bir tadı var hayatın. Köpek, Jenny Colon marka çantamı beğendiğini söylüyor. “Dikkat et, mor çantanı yabancılardan sakın!” diyor. Bazan bütün cümlelere kendimi kapatıyorum.

Arkasındaki kütüphaneden yeni, eski kitap kokuları yayılıyor. Raflardaki Balzac, Camus, Borges, Uşaklıgil, Dostoyevski, Joyce, Kafka, Proust, Perec, Shakespeare, Faulkner, Tanpınar parçalarını bavuluma özenle yerleştiriyorum. Her seferinde büyüleniyorum. Bazan yeniden başlayabilmeyi diliyorum.

Barın kapısı hızla çarpıyor. İçeri giren adam, elindeki beyaz bereyi sağa sola savururken, hiçbir sözcüğünü bile anlamadığım dilde tehdit savuruyor. Onu tanıyorum. Adını Hasan belliyorum! Ondan çekiniyorum, aynı ezberi tekrar eden hıncından tükeniyorum. Elimdeki yeşil kalemle onu kazımaya çalışıyorum. Hasan büyük bir öfkeyle çantama el koyuyor. İçinden çıkarttığı bana ait olmayan nesneyi ondan koruyamıyorum. Dizlerimin üstünde durup, beyaz kaleyi korumak için merhamet diliyorum. Bir de kitaplığın bu dapdaracık girişten nasıl geçtiğini merak ediyorum.

O, fitilleri yer yer eprimiş kahverengi ceketini giyerken bir bilye yere düşüyor. Üzerime mavi bir yağmur yağıyor. Resimdeki çocuğun gözleri rengindeki bilye, seke seke sokağa fırlıyor. Dışarı çıkıp yürürsem Şehrikalp Apartmanı’ndan Merhamet Apartmanı’na varana dek, on iki dakika boyunca ağlayacağımı biliyorum.

Bazan gözyaşlarımın hiç dinmeyeceğinden korkuyorum!

Gülda

(*)“Bir Akıl Hastası Değil, Yalnızca Sadık Bir Okurunum” Kara Kitap Onüçüncü Bölüm

AZ - Hakan Günday

2011-12-15T22:36:00.011+02:00

Marquies de Sade… Sadizmin doğuşunu sağlayan kişi ünvanına sahip Fransız aristokrat ve felsefe yazarı. Hayatının 32 yılını değişik hapishanelerde ve akıl hastanesinde geçirmiş. Sodom’un 120 Günü adlı eserini hapishanede yazmış. Kişiler arası ilişkilerde onurun bir tarafa bırakılarak, insanın kendini korumak için her türlü zorluğa katlanmasının kişiyi sadizme götüreceğini savunmuş. Doğa ile insan arasındaki uyum üzerinde durup, insan davranışlarındaki nedenleri doğaya bağlayarak insanın içindeki caniliğin sebebini bu şekilde açıklıyormuş.

Hiçbir bebek kötü bir insan olarak dünyaya gelmez. Genetik etkileşimleri göz ardı etmiyorum. Genlerinde olanla, büyüdükçe yaşadıklarının harmanlanmasından iyi veya kötüyü seçen çocuklar vardır. Kendisini kötü olmaya iten model ebeveynleri veya kötü olma zorunlulukları vardır bu çocukların. Kendi korkularını yenmek için etrafındakileri korkutmayı amaç edinmiş, şiddeti seven çocuklardır bunlar. Her şiddet eyleminde kendilerinden veya çevresindekilerden intikam aldığına inanan, bununla mutlu olan çocuklar. Ve bu çocuklar böylece büyürler, çevre için sakıncalı, tehlikeli birer yetişkin olurlar.

Tıpkı Derdâ’nın 6 yaşında gittiği yatılı okulda etrafında kök salmaya başlamış, 11 yaşındayken birkaç hayvan ve bir ev için annesinin Bezir adlı kendisinden yaşça büyük bir adama satmasıyla güçlenen ve Derdâ’yı dipsiz kuyuya çeken kötü yetişkinler gibi.

Güneydoğu’nun Yatırca Köyü’nden Edinburgh’a uzanan yolculuğun sonunda Derdâ’yı kucaklayan bir apartmanın on ikinci katındaki beş yıllık esaret ve koca dayağından kaçışı, sonunda umut parıltısı vaat eden bir ufacık kapı deliğinden gördüğü mavi gözlerin sahibi olan Stanley’de bulacağını sanan bi çare Derdâ.

Oyuncaklarla oynayacağı yaşta kocasının eziyetlerine katlanmak zorunda kalan çarşaflı Derdâ’nın umutları toz olup uçar. Kendini sado mazoşizm, pornografi ve uyuşturucu üçgeninde bulur.

Sadece “sevgi” onu düştüğü bu girdaptan kurtarır. Anne, anne gibi yazılan ismiyle bu İngiliz, Derdâ’yı, sahip olamadığı ve özlemini duyduğu anne sevgisiyle buluşturur.

Derdâ ve Derda’nın hayatlarının anlatıldığı iki ayrı bölümden oluşan kitabın Derdâ’yı anlatan ilk bölümü bittiğinde minik bir hüsran yaşadım. Hikâye kendi içinde bitmişti ama sanki bir eksik vardı.

Derda’nın anlatıldığı bölüme geçtiğimde ilk bölümden kesitler, kişiler karşıma çıkıverince, Derdâ’nın hikâye boyunca maruz kaldığı tesadüflerin, ikinci bölüme sirayet ettiğini gördüm.

Biz bazen onları fark etmesek de, tesadüflerin hayatımızda kocaman bir yeri var. Aşk Tesadüfleri Sever filminde de yönetmen Ömer Faruk Sorak ve eşinin gerçek hayat tecrübelerinden yola çıkarak beyaz perdeye aktardıkları tesadüfler zincirini izlemiştik.

Bu kadar tesadüf olur mu diyoruz, ama belki oluyor da biz fark etmiyoruz.
İkinci bölümde babası hapiste olan ve annesinin ölümüyle hayatla tek başına mücadele veren mezarlık temizleyicisi Derda’nın hikâyesi anlatılıyor.

Aslında daha ilk bölümde Derdâ ve diğer karakterlerin hayatın içinde şiddet, uyuşturucu, sado mazoşizmle yoğrulduğu tutunamadıkları hayatlarının hikâyesini okurken Günday’ın Oğuz Atay’dan etkilendiğini anlamalıydım.

İkinci bölümde Derda, mezarlık temizleyiciliğini bırakarak, korsan kitap işine girer ve bu şekilde Oğuz Atay’ı keşfeder. Oğuz Atay’a duyduğu saplantısal bağlılık Derda’nın uzun yıllarını hapiste geçirmesine yol açar.

İkinci bölümde bana aşırı gelen, Derda’nın Oğuz Atay’a duyduğu hayranlıkla, yaşamında kaybetmeyi göze alamayacağı hiçbir şeyin olmamasının bilincinde sergilediği hareketler.

Yine de bir bütün olarak bakıldığında kitabın film tadında bir kurgusu var.

İlk beş nefesten sonra İsa, “Fevzi’yi biliyorsun, değil mi? Hani şu yurttan kaçan oğlanı?” diye sordu. Derda başını salladı.
“Dün, onu gördüm. Çok garip bir herif o. Hani bir torbası var ya, hep elinde? Ne varmış içinde biliyor musun? Gösterdi bana. Oyuncak bir bebek. Ama kızlar için yani. Böyle kıyafetler var üstünde. Sonra soydu Fevzi bunu. Bayağı memeleri var, kıçı var. Kocaman kadın gibi, anladın mı? Neyse, dedi ki, yurttan da o bebek yüzünden kaçmış. Neydi adı ya? Barbo mu, barba mı, neyse öyle bir şey işte… Barbie, Barbie! Niye biliyor musun? Çünkü yurttakiler o bebeği elleyip duruyormuş, sonra da Fevzi’ye sarkıyorlarmış, anladın mı?”

Bu satırları okuyunca aklıma, birkaç yıl önce “Barbie bebekler tahrik ediyor” diyen cübbeli hoca geldi. Yeter ki kötülük insanın içinde olsun, bir oyuncak bebek bile bu kötülüğü köpürtüp kabartabilir.

Bu yıl okuduğum ve beni etkileyen kitaplardan bir tanesi oldu AZ.

Tutunamayanların hikâyesi.

Bir acı çığlık.

Ben buradayım, siz neredesiniz? diyenleri duymamız gerektiğini hatırlatan bir roman.

Kitabı bitirdiğim gün Oğuz Atay’ın ölüm yıldönümüydü. Sanki bana evrenden gelen bir işaret gibi; sahip olduklarımın değerini bilmem, hayata tutunmasını becerdiğim için şükretmem, tutunamayanları anlayabilmem, duygularını hissedebilmem için bir işaret.

Ve sanki Oğuz Atay’a düzenlediğim bir anma töreniydi.

Her nasılsa, Oğuz Atay, Anne’in bu düşüncesinden haberdar olmuş. Belki de sadece hissetmiş ve ona hayattan söz etmiş. Hayatta kalınması gerektiğinden. O sekiz gece öyle bir geçmiş ki, Anne sonunda ikna olmuş ve kendini hayatta bırakmış. Çünkü karşısında, ölümle Don Kişot gibi mücadele eden bir adam varmış ve o güne kadar duymadığı kelimelerle yaşamayı anlatmış.

Derdâ ve Derda'nın 40 yıl birlikte dinledikleri Altre Follie albümünden...

Peyman

Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında - Haruki Murakami

2011-12-09T17:49:00.009+02:00

Ne zaman Murakami’nin bir fotoğrafına baksam, çekik Uzakdoğulu gözlerinde muzipçe parıltılar görüyorum. Yazdığı romanların içinde, düşle gerçek arasında bir yerlerde kaybolmamızı isteyerek yarattığı kurguya, bir spiralin düzeneğinden kayarcasına giriyorum. Düş nerde bitti, ne zaman gerçeğe döndük, anlatılanların hangisi gerçekti havada bir yerde asılı kalıyor önce. Bir an başımı kitaptan kaldırıp düğümü çözmeye çalışıyorum.

Murakami’nin Sahilde Kafka adlı romanından sonra okuduğum ikinci romanı bu.

Tertemiz, akıcı, sade bir dil. Murakami’nin romanlarını süsleyen ise kitapları, müzikleri, bir hayalet misali varlığını kimi zaman net bir şekilde hissettiğimiz kimi zaman da elimizden kayıp giden bir tül gibi tasvir edilen siluetler.

Tokyo’nun varlıklı mahallelerinden birinde karısı ve iki kızı ile refah içinde yaşayan Hacime geçmiş hayatını sorgulamaya başlar.

İlkokuldayken çevresindeki pek çok yaşıtının kardeşleri varken, kendisi tek çocuk olarak büyür. Tek çocukların şımarık ve bencil olduğu düşüncesiyle kendisini diğer arkadaşlarından soyutlar, yakınlık kurduğu tek arkadaşı ise yine tek çocuk olan sınıf arkadaşı Şimamoto’dur.

Şimamoto ile müzik ve kitaplar aracılığıyla kurduğu yakın dostluk ilişkisi bir gönül ilişkisine dönüşür ancak ilkokulu bitince devam edecekleri ortaokulların farklı yerlerde olması sebebiyle yolları ayrılır.

Hayatına giren kadınların içinde Şimamoto’nun yeri tamamen farklıdır. Öyle ki yıllar sonra yağmurlu bir günde Şimamoto ile yolları kesiştiğinde, karısı ve iki kızına rağmen, kendini Şimamoto ile tehlikeli bir yakınlaşmanın içinde bulur.

Bir yalanlar silsilesi içinde Şimamoto ile görüşmeye başlar. Söylediği yalanlar, karısına karşı duyduğu aşırı cinsel birleşmeyle kendi ruhunu hafifletecek bir dürtüye dönüşür. Bu aynı zamanda, karısıyla sevişirken Şimamoto’nun hayalini kurup kurmadığını ortaya çıkartacak kendi içinde yaşadığı bir çatışma haline gelir.

Şimamoto yıllar sonra gerçekten karşısına çıktı mı? Yoksa geçmişiyle vicdan muhasebesinde kendisine yardımcı olacak bir hayalden ibaret mi? Kurduğu düzenli hayatı, hayallerine yenik mi düşecek?

Kitaplarının isimlerini müzik tutkusunun etkisinde, severek dinlediği caz, blues, rock, klasik müzik parçalarından esinlenerek verdiğini birkaç örnekte görebiliriz; After Dark – Curtis Fuller’ın Five Spot After Dark, Dans Dans Dans – Chic’in 1977 yılındaki Dance Dance Dance (Yowsah! Owsah! Yowsah!), İmkansızın Şarkısı – The Beatles’in Norwegian Wood, Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında – Nat King Cole’un South Of The Border West Of The Sun, üç bölümden oluşan The Wind-Up Bird Chronicle’da: The Thieving Magpie (Rossini'nin operasından), Bird as Prophet (Robert Schumann’ın bir piyano parçasından) ve The Bird-Catcher (Mozart'ın The Magic Flute operasındaki bir karakterden).

Çocukluk yıllarında Şimamoto’nun evindeki müzik setinde dinledikleri plakların içinde en çok ilgilerini çeken Nat King Cole, Rossini üvertürleri, Liszt’in piyano konçertoları, Beethoven’ın Pastoral’i idi.

Özellikle Nat King Cole’un Pretend adlı parçasını dinlerken sözlerini biliyormuşçasına eşlik ediyorlardı.

Pretend you’re happy when you’re blue
It isn’t very hard to do.

“Şarkı ve Şimamoto’nun yüzünü süsleyen enfes gülüşü benim için bir ve aynıydı. Şarkı sözleri belli bir hayat anlayışını ifade eder gibiydi, yine de bazen hayata o şekilde bakmakta zorlanırdım.”

Hacime’nin hayata bu şekilde bakmakta zorlandığını belirttiği hayat anlayışını, Şimamoto tamamen hayata geçiriyordu. Çünkü tek çocuk olmanın verdiği ezikliği sırtlanmanın haricinde Şimamoto çocukken geçirdiği çocuk felci sonrasında sürükleyerek yürüdüğü sol bacağının da yükünü taşımaktaydı. Arkadaşlarının içinde bu sakatlığını gizlemek için ekstra çaba sarf ediyor, arada sırada bundan duyduğu üzüntüyü yüzüne oturttuğu bir gülümseme ile ört bas etmeye çalışıyordu.

Hacime’nin evleninceye kadar hayatına giren kadınların hiç biri güzellikte birbirleriyle yarışacak özelliklere sahip değildi. Bunu kendisi de itiraf ediyor ve kadınlarda onu çeken şeyin güzellik değil, daha derinlerde saklı, kendisinin bile tam olarak ifade edemediği bir şey olduğunu belirtiyor.

Murakami’nin kitaplarını peş peşe okumanın, onun yazın dilini daha net çözebileceğimizi hissettiriyor bana.

Kedilere olan düşkünlüğünü biliyoruz, ama bana öyle geliyor ki, tüm yırtıcılığına, çirkin sesine ve hatta tüm çirkinliğine rağmen kargaların da Murakami için farklı şeyler ifade ettiğini düşünüyorum. Sahilde Kafka, Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında, Blind Willow Sleeping Woman adlı kitaplarında serçelere değil de kargalara yönelmiş olmasının bir sebebi vardır gibi geliyor bana. Belki de bu sebep, kuzguni rengi ve parlak cisimlere olan düşkünlüğü sebebiyle karganın mitolojiye ve sanata konu olmuş olmasıdır. Ayrıca Antik Yunan ve Roma’da uzun ömürlülüğün sembolü olarak kabul görmüşler. Yapılan bazı araştırmalarda kargaların en az kurtlar kadar zeki hayvanlar olduğu tespit edilmiş.

Sahilde Kafka’da olduğu gibi bu kitapta da bir ergenin gerek fiziksel gerek ruhsal gelişimini, cinsel gereksinimlerini sözünü sakınmadan dile getirmiş.

Cinselliği insanoğlunun en doğal gereksinimi olarak görüp, belli bir düzeyde erotizmi eserlerine kattığını gözlemledim.

Hacime’nin Şimamoto’ya olan aşkı, cinsel birliktelikleri bana Kafka Tamura’nın Saeki Hanıma duyduğu aşkı hatırlattı. Oldukça gerçekçi bir yaşanmışlık, ama sonunda bunun bir düş olma durumu. Hatta her iki romanda da yaşandığını düşündüğümüz olayların hiç birinin olmadığı, bunların hepsinin bir rüyadan ibaret olmasıdır.

Kafka Tamura’nın orman içinde yaptığı keşif gezilerini anımsadım Hacime ile Şimamoto’nun dağlar içindeki ırmak kenarına yaptıkları gezilerinin anlatıldığı sayfaları okurken. Dağlar içindeki ormanlar, dereler, ırmaklar, köprüler her iki resimde de karşımıza çıkıyor.

Eserlerini kendi yaşantısından kesitlerle beslediğini düşünüyorum. Meselâ spora olan düşkünlüğü, karakterlerinin, hayatlarının bir döneminde, yaşadıkları ruhsal devinimleri yenmekte bir araç olarak kullanmaları, eşi Yoko ile açtıkları caz bardan esinlenerek bu kitabında da Hacime’nin tutkuyla yaptığı işinin caz kulüp işletmeciliği olması okuduğum eserlerinde hayatıyla karşılaştırma yaptığımda önüme dökülen bulgular.

Ne yazık ki araştırmalarıma rağman South Of The Border West Of The Sun parçasının Nat King Cole'un yorumuyla videosunu bulamadım. Frank Sinatra'dan dinleyelim :)

Peyman

Parmaklarım !...

2011-12-07T15:47:00.010+02:00

Sizin yazılarınızı okudukca,
Bazen…………..
Bu blogu bozuyormuşum hissine,
Kapılıyorum……..

Tabi Mua uslanıyor mu?
Hayırrrrrrrrrr………
Elimde değil bunu bana değil,
Parmaklarıma anlatın!..

Oturaklı bir şey yazmaya karar veriyorum,
Akabinde……

Baş parmağım birden,
Sakatlanıyor,
Yan komşusu işaret parmağı ise,
Üzüntüden yatağa,
Düşüyor,
Orta parmak zaten hiçbir şeyi,
Sallamıyor,
Yüzük parmağının ise derdi,
Bambaşka,
Serçe parmağı ise 3 maymunu,
Oynuyor……..

Eğri oturup düz konuşalım,
Yoksa düz oturup eğrimi konuşmalı?

Kısacası sizin yazdıklarınızı,
Keyifle okuyorum,

Okumak isteyip de,
Bir türlü okuyamadığım,
Kitapları bana tanıtıyorsunuz,

İtiraf ediyorum birkaç defa,
Gaza gelip aldım,
Ne mi oldu?

İşte arkadaş asıl soru bu!..
Okudun mu?
Okumadın mı?
…………….
…………….
…………….

Dip Not 1 :
Teknik bir arızadan dolayı,
Yazıma sonra devam edeceğimi,
Üzüntü ile bildirmek zorundayım!

Dip Not 2 :
Malumunuz

Başparmağı acile götürüyorum!....

Nimir Ra

HUGO

2011-12-06T15:41:00.011+02:00

Geçtiğimiz Pazar günü Nehir’i sinemaya götürmeye söz verdiğimiz ve o da “çekirdek aile” olarak gitmekte ısrar ettiği için (Zorba da dahil ama sinemaya almıyorlar) animasyon formatında olmayan ama çocuk filmi niteliğini haiz bir filmde karar kıldık : " HUGO "

Nehir biraz itiraz edince filmin fragmanını seyrettik ve gene ikna olmayınca “Bak işte, Alice Harikalar Diyarında” gibi bir film bu!” sözleri dudaklarımdan dökülürken aklımdan “Acaba Martin Scorsese” niye böyle bir film çekmiş olabilir ki” diye düşünüyor, Ender’i ikna etmek için ise “Bak ama Martin Scorsese çekmiş” diyordum.

Sonunda sinema salonunda yerlerimizi aldık ve yaklaşık 40 dakika süren reklamlar bitince film başladı. Film başlayana kadar mısırını bitiren Nehir’in hüsranı beni gerginleştirse de az sonra başıma gelecek olanlardan habersizdim. Film Türkçe alt yazılı idi! Nehir’in 3 boyutlu gözlüklerinin ardında açılmış kömür gözlerinde çakan ateşler beni acil bir çözüm bulmaya itti. Simultane Tercüme! Tabii hem kulağına fısıldamak, hem üç boyutlu gözlüğün ardından tek gözle ekranı takip etmek –ben de filmi izlemek istiyordum- beni biraz hırpaladı ama sonunda film beğenilince ateşlere maruz kalmaktan yırttım.

HUGO’nun benim uydurduğum gibi Alice Harikalar Diyarı ile de uzaktan yakında ilgisi yok ve klasik bir çocuk filmi de değil açıkçası. Sinemanın coşkusunu ve heyecanını yüreklerinde hissedip bugünlere gelmesini sağlayan tüm herkese geç kalmış bir saygı duruşu ve o günlere ait hatıraları canlı kılmaya çalışan bir film.

Filmdeki tüm mekanlar ve sahneler çok etkileyiciydi ama özellikle 1930 ‘lu yıllara ait Paris görüntüleri çok güzeldi. Kısa sahneleri olan Jude Law’un yanı sıra Gandhi’yi seyrettiğim günden beri hayranı olduğum Ben Kingsley, ve çok yetenekli olduğunu düşündüğüm Hugo rolündeki Asa Butterfield ve filmin en ilginç ve komik karakteri olan istasyon polisi rolündeki Sacha Baron Cohen çok başarılı idiler.

Hugo, Brian Selznic’in ödüllü çocuk romanı ‘The İnvention of Hugo Cabret’ dan sinemaya uyarlanmış e senaryosu John Logan tarafından kaleme alınmış. Paris’te saat tamircisi olan babası ile yaşayan Hugo babasından saatleri tamir etmeyi öğrenmiş ve o çarkların olağanüstü mekanizmasını keşfetmiştir bir çocuktur. Babasını kaybedince sarhoş amcası ile Paris tren istasyonunda yaşamaya başlar ve bir süre sonra ise amcası ortadan kaybolduğundan saatleri kurmak ve bakımını yapmak işini üstlenir. Yalnızlığını ise babası ile tamir etmeye çalıştıkları bir robot gibi oyuncak paylaşmaktadır. Bu robot oyuncak Hugo’ya hiç bilmediği bir âlemin kapısını aralar.

Filmin ilk yarısı -sanırım senaryonun biraz sarkmasından kaynaklanıyor olabilir- aslında biraz sabır gerektirebiliyor ama ikinci yarısında siz de Hugo ile birlikte aralanan kapıdan içeri sızıyor ve sinemanın tarihine hızlı bir göz atıyorsunuz.

p align="justify">

Filmde ,ilk film olarak nitelendirilen ve Yönetmenliğini Auguste Lumière ve Louis Lumière kardeşlerin yaptığı 1895 yılına iat “Arrival of a Train at La Ciotat” (Bir Trenin La Ciotat Garına Gelişi) adlı filmin gösteriminde seyircilerin trenin gerçekten üzerlerine geleceğini sanarak korkmalarını görmek yüzümde naif bir gülümseme yarattı.Ayrıca George Melies ile yeniden tanışmak ve onun yüzlerce çektiği filmden sahneler görmek de çok zevkli idi.

Filmde benim özellikle eleştirdiğim nokta Fransa’da geçen bir olayın anlatıldığı filmde herkesin İngilizce konuşuyor olmasıydı ama Allah’tan öyleydi. Yoksa Nehir benim ruhumu emerdi. Zira Fransızca bilmiyorum.!

Sevgiler
Billur

Bir Ayraç Hikâyesi ve Ubor Metenga

2011-12-02T15:44:00.007+02:00

Kitap kulübümüz kurulduğundan bu yana, kitap ayraçlarımın sayısı hızla arttı. Hepsi birbirinden sevimli, renkli, uçuk kaçık, şık kitap ayraçları… Kıyafetime göre değiştirdiğim aksesuarlarım gibi, dönemsel olarak, okuduğum kitaplarda da ayraçlarım değişkenlik gösteriyor. Hiçbirinin hakkı diğerine geçmesin.

Geçen haftadan bu yana kitabımın arasından sarkan lacivert püsküllü ayracın ise yeri bambaşka. Hatıralarımdan silinmeyecek bir anlamı var.

Ayraç hikâyesini dinlemek ister misiniz?

Oğlumun “Annemin aklı fikri kitap olmuş” serzenişlerini boşa çıkartmamacasına, kovalayanın, kovalanandan daha yoğun olduğu günlerin içinde tek sığınağım kitaplarım.
Murakami’nin dediği gibi kendimi okumaktan alıkoyamıyorum. İşe gittiğimde bilgisayarın açılmasını beklerken, mutfakta yemek karıştırırken, yatakta, öğle tatilinde, kuaförde, banka kuyruğunda, her yerde okuyorum.

Ama sadece okumak yeterli değil. Okuduğunu tamamen hissetmek, karakterlerin sesi olmak, duygularını paylaşmak, kitap içindeki farklı anlamları keşfetmek lâzım…
Nasıl ki duygusal çöküntülerimizde bize yol gösterecek bir profesyonele başvururuz, kitabın tamamen özüne inmek, çözümlemek için bize yol gösterecek üstatların rehberliğine ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum.

İKSV ve Can Yayınları’nın birlikte organize ettikleri, Yekta Kopan, Ayfer Tunç ve Murat Gülsoy’un dinlemeye doyulmaz anlatımlarıyla Salon’da yapılan Ubor Metenga Buluşmaları edebi algımızın sınırlarını genişleten çok faydalı bir etkinlik.

Tek üzücü yanı Ayfer Tunç’un yılın çoğu zamanını yurt dışında geçirmesi sebebiyle toplantıların sayısının az olması.

Geçen hafta Salı akşamı iş çıkışı oğlumu etütten almaya gittim. Henüz çalışması bitmediği için bir sandalyeye ilişerek beklemeye başladım.

Elimde Camus, gözüm bir yandan satırlarda dolaşırken bir yandan da saate kaçamak bakışlar atıyordu. Artık Ubor Metenga’ya gidebilme ümidimi yitirmek üzereydim ki, benim küçük adam kapıda belirdi.

İşte yeni bir maratona ramak kalmıştı. Arabada günün kısa özetini birbirimizle paylaştık. Kapıda öpüşüp koklaştık. O eve çıktı, ben de son hız metroya koşturdum. Keşke örümcek ağı misali metro hatlarımız olsaydı.

İKSV’ye vardığımda programın başlamasına on dakika vardı.

Salonun girişinde toplanmış kalabalık arasında gözüm bizim kızları aradı. Henüz gelmemişlerdi.

O sırada salonun kapısını açtılar. Önce rezervasyonluları içeriye almaya başladılar. Baktım listede kalabalık bir grup olarak rezervasyonumuz görünüyor. Utana sıkıla bir tam boş sırayı tutmak için sıranın ortalarında bir sandalyeye oturdum.

Salon gittikçe dolmaya başlamıştı. Bu yerleri daha fazla tutmaya gücüm yetmeyecekti. Birkaç kişiyi şirin şirin gülümseyerek başka sandalyelere yönlendirdim. Başımı kapıya çevirip ilk girecek olanların bizimkiler olması için dua ederken kapıdan yaşlı bir hanım ve bir bey girdi. Tam kapının karşısındaki sırada olduğum için ilk göze çarpan benim sandalyelerimdi. Hemen de benimsemişim; benim sandalyelerim.

Beyaz saçları kısa modern bir kesimle şekillendirilmiş hanımefendinin siması yabancı gelmemekle birlikte nereden tanıdığımı çıkartamıyordum. Hafifçe tebessüm ettim. Tam o sırada her ikisi de benim yanıma doğru yaklaştılar. Hanımefendi “Boş mu?” diye sordu. “Aslında değil. Biz on yedi kişiyiz de. Arkadaşlarım gelmek üzereler” sözlerini ağzımda gevelerken onları başka sandalyelere yönlendirmeye içim elvermedi. “Tabii, buyurun.” Dedim.

Birkaç dakika içinde hanımefendi ile sohbete başladık.

O esnada Gülda, Billur, Yonca, Nur ve diğer kızlar da gelmişlerdi. Birazdan yazarlarımız salona gelecek ve biz Ali Teoman’ın Gizli Kalmış Bir İstanbul Masalı adlı öykü kitabını çözümleyecektik.

“Hiç bu kadar rağbet gördüğünü düşünmüyordum bu toplantıların.”

“Daha kalabalık oluyor. Birazdan salon dolar.”

Gerçekten de birazdan tüm salon, balkon dahil olmak üzere tıklım tıklım doldu.
Hanımefendinin gözlerinde hafif nemli, sıcak, müteşekkir bir ifade belirdi.

“Bu kadar çok kişinin geldiğini görmek mutluluk veriyor. Sizin nasıl haberiniz oldu bu geceden?”

“Bizim bir kitap kulübümüz var. Sosyal medyadan, İKSV sitesinden bu tarz aktiviteleri takip ediyoruz. Arkadaşımız Gülda da rezervasyonumuzu yaptırıyor. Kaçırmamaya çalışıyoruz.”

“Madem bir kitap kulübünüz var, size bu geceyi hatırlatacak küçük bir hediye vermek istiyorum.”

Ben birkaç nezaket sözü dile getirirken hanımefendi elini çantasına götürdü. Çantasından çıkardığı Gizli Kalmış Bir İstanbul Masalı kitabının arasından bir kitap ayracı alıp, bana uzattı. Ve anlatmaya başladı.

“Ali’nin vefat etmeden önce yayınlanan son eseri Gezgin Günce – Britanya Defterleri için kendim hazırladım bu ayracı. Ali de çok beğenmişti. Bende daha var. Bu ayracı kabul edin lütfen.”

Böyle incelikli, anısı yüce bir ayracı kabul etmemem mümkün müydü?
Teşekkür ederek ayracı aldım. İçimi saran mutluluk, yüreğimi ele geçiren hüzünle sarmaş dolaş oldu.

Yekta Kopan sözlerine başlamadan hemen önce hanımefendi ile birbirimize kartlarımızı verdik.

İşte kitabımın arasından sarkan bu lacivert püsküllü kitap ayracı, Ali Teoman’ın teyzesinin bir hediyesidir. Hanımefendinin yanındaki beyefendi de Ali Teoman’ın babasıymış.

Bütün çözümlemeyi boğazımda kocaman bir düğümle izledim.

Asıl mesleği olan mimarlığı bırakıp, kendini yazmaya veren Ali Teoman, isminden, hikâyenin kurgusuna, tanıtımına kadar her şeyi ile gizemli bir kitap yazmış. Öyle bir kitap ki Nurten Ay isimli bir sekreter, kitabın yazarı olarak tanınmış, 1991 yılında Haldun Taner Öykü Ödülü Yarışması’na Nurten Ay’ın kitabı olarak katılmış ve ödül kazanmış.

Ali Teoman’ın amacı 20 yıl bu gizemi korumakmış. Kitapla ilgili tüm röportajlar Nurten Ay ile yapılmış. Yekta Kopan’ın anlattığı üzere yapılan bu röportajlarda Nurten Ay, yazdığı düşünülen kitap kadar performans gösterememiş, hatta tesadüf eseri bu kadar başarılı bir eser yazmış, ama bir daha ilham kendisine uğramamış gibisinden söylemlere maruz kalmış.

Gelin görün ki Ali Teoman’ın pençesine düştüğü hastalık, günden güne durumunu kötüleştirdiğinden yayımlanmış ve yayımlanmamış tüm eserlerini yayıncısına ve bir yazar arkadaşına emanet etmiş. Gizli Kalmış Bir İstanbul Masalı’nın da işte o zaman kendi eseri olduğunu duyurmuş.

O dönemde olumsuz eleştirilerin yanı sıra, bunun çok incelikli bir oyun olduğunu vurgulayan eleştiriler de almış.

Kendisinin de bir röportajında açıkladığı üzere kitap içindeki üç öykü de bir erkeğin bakış açısıyla yazılmış, oysa yazar bir kadın -Nurten Ay. Öykülerin hepsi İstanbul’da geçiyor, ama Nurten Ay Tunceliliymiş. Öyküler üzerinde dikkat sarf eden kişilerin bu oyunu çözmek için çaba göstereceğini düşündüğünü de yine bu röportajda dile getirmiş.

Yekta Kopan, Ayfer Tunç ve Murat Gülsoy’un anlattıkları üzere de kitabın başındaki bir alıntıdaki anlam bütünlüğü, kitabın son bölümü bittiğinde netleşiyor. Ayrıca birbirinden farklı gibi algıladığımız her üç öyküyü birbirine bağlayan ifadeleri de unutmamak lazım.

Yine çok faydalı bir Ubor Metenga Buluşması'ydı. Ali Teoman’ı, bu büyük yazarımızı o gece saygıyla selâmladık.

Ve ben, ayracımı her elime aldığımda, kendisini tekrar tekrar selâmlıyorum.

Peyman

Ağaçkakan

2011-11-29T13:44:00.019+02:00

Kitap: Ağaçkakan
Yazar: Tom Robbins
Mekan: Nar Cafe
Tarih: 28.11.2011
Sunucu: Peyman
Katılımcılar: Aycan, Aysun, Ayşe, Ayşen, Belkis, Bilgen, Billur, Gülda, Nur, Yonca

Nerede, ne zaman, nasıl karşımıza çıkacağını bilemeyiz aşkın.
Belki okul sıralarında, belki bir tatilde veya bir iş toplantısında, ya da arkadaşlarla gidilen bir partide.
Ayaklarımızı yerden keser, gözlerimizi kör eder.
Bir gülüş, bir bakış, bir söz bizi cezbeder.
Bazen durur dünya, sadece o kalır görünen.
Bekleriz aramasını, birlikte geçireceğimiz dakikaları.
Bazen rüya biter, biter aşk da.
Bazen açılır gözümüz, farklı yönlerini görürüz. Yine de severiz onu.
Bazen mutlu sonla biter. Bazen bizi yataklara düşüren aşk acısı ile.
Peki aşkı sürekli kılmak mümkün müdür?
Bir prensesle, bir kanun kaçağının yolları kesişirse ne olur? Hele iki doğal kızılın?
İnci gibi dişli yağız delikanlılar dururken, hayatı farklı boyutta yaşayan, dişleri çürük, bakımsız bir adam tercih sebebi olur mu?
Masallarda, kurbağayı öpüp yakışıklı prense dönüştüren prenseslerin altın topları ne olur? Masal içindeki basit bir nesne olmaktan başka anlamı yok mudur?
Elimize aldığımız bir sigara paketi, kullandığımız sabun ya da toz şekerin markası, paketi nasıl doğmuştur? Bizim için ne ifade eder?
Peki nesnelerle insanların ilişkileri? Bir bardağı, bir defteri, kalemi, saat ya da işlemeli küçük bir aynayı gördüğümüzde aklımıza bu nesneleri kullanan sahipleri gelmez mi?
Ve hayatta yaptığımız en önemli şey “SEÇİM” imiz değil midir? Hayatımızı nerede sürdüreceğimiz, hangi okula gideceğimiz, hayat yoldaşımız, hayatımızın akışını değiştirecek tek bir kelimeye bağlıdır; “SEÇİM”. O kelime ki, İngilizce “CHOICE” olarak bir kâğıda yazıp baş aşağı aynaya tuttuğumuzda yine “CHOICE” olarak okuruz. Ne yaparsan yap, bazen “SEÇİM”in vazgeçemeyeceğin bir yaşam standardın oluverir.

TOM ROBBINS

Thomas Eugene Robbins 22 Temmuz 1936’da Kuzey Carolina’nın Blowing Rock adlı kasabasında George Thomas Robbins isimli bir idareci ve Katherine D'Avalon isimli bir hemşirenin çocuğu olarak doğdu.

Robbins 1954 yılında Washington’da ve Virginia’nın Lexington kasabasında bulunan Lee Üniversitesi’nde gazetecilik öğrenimi gördü ancak disiplin sorunları nedeniyle üniversite öğrenci birliğindeki görevinden alınınca okulu terk etti. Okuldan ayrılmasını izleyen yıl zamanını otostop yaparak geçirdi ve nihayetinde New York'a yerleşerek şiir yazmaya başladı.

1957 yılında askerlik emrini almasını takiben Amerikan Hava Kuvvetleri'ne katıldı. Askerliği boyunca iki yılını Kore'de meteorolojist olarak geçirdi ve 1959 yılında terhis oldu. Terhis olduktan sonra Virginia'nın Richmond kasabasında sivil hayatına geri döndü.

Robbins, 1960 yılında daha sonra adı Virginia Commonwealth Üniversitesi olarak değişen Richmond Enstitüsü'nde sanat bölümüne girdi ve üniversite gazetesinde editörlük yaptı.

Mezun olmasını takiben, yüksek lisans öğrenimi görmek amacıyla Seattle'da bulunan Washington Üniversitesi'nin Uzak Doğu Çalışmaları bölümüne girdi. Seattle eyaletinde geçirdiği süre zarfında, The Seattle Times ve Seattle Post-Intellengencer gazetelerinde çalıştı.

Robbins, 1971 yılında ilk romanı olan Dur Bir Mola Ver isimli kitabını yayınladı. Bu ilk kitabı eleştirmenler tarafından olumlu yorumlar aldı ancak bir sonraki romanı Even Cowgirls Get The Blues büyük ilgi gördü ve bir başyapıt olarak yorumlandı. Robbins, 35 yıllık edebi kariyeri boyunca sekiz adet roman, bir yığın şiir ve kısa hikâye yayınladı.

Birçok kitabında etkisinin aşikar olduğu görülebilen Terence McKenna ile arkadaşlık yaptı. Sirius'tan Gelen Kurbağa adlı kitabının ana karakteri Larry Diamond, Psilosibin de dahil olmak üzere McKenna'nın kuramlarının benzerlerini savunuyordu. Buna ek olarak, Parfümün Dansı adlı kitabının ana karakterlerinden Wiggs Dannyboy ile McKenna arasında çarpıcı benzerlikler bulunmaktadır. Robbins, aynı zamanda Hindistan'lı gizemci Osho'nun da hayranıdır ve Amerika Birleşik Devletleri’nde faaliyette bulunan Legal Marijuana Hareketi'nin danışma kurulunda görev yapmaktadır.

1997 yılında Bumbershoot Seattle Sanat Festivali kapsamında verilen Altın Şemsiye ödülünü kazandı.

Robbins halen beşinci eşi olan Alexa D’Avalon ile beraber Washington'a bağlı La Conner şehrinde yaşamaktadır. Rip ve Fletwood Star isimli iki oğlu vardır.

Robbins, "Oyunculuk, uçarılık değil bilgeliktir" görüşünü ön plana çıkarıp çılgınlık derecesinde oyuncul romanlar yazmaktadır. Romanları, hayatın daha ciddi yanlarını inkar etmez; "herşeye rağmen mutluluk" ilkesinin savunuculuğunu yapar. Bu ilkenin içerdiği mesajı, romanlarındaki karakterlerin felsefeleri ve aynı zamanda da incelikli yazı biçimiyle iletir. Edepsiz kelime oyunları, alakasız sonuçlar, zıtlık içeren ifadeler, ara sözler, Robbins'in anlatımının belli başlı özellikleridir. Romanları yalnızca edebi uzlaşımları değil, insanoğlunu tatmin etmenin en iyi yolu hakkında toplumda yer alan varsayımları da sorgular. Robbins, panteizm, mistik Doğu dinleri ve Yeni Fizik gibi çeşitli kaynaklardan alternatif düşünceleri bir araya getirir.

Kitapları:

Dur Bir Mola Ver (1971)
Even Cowgirls Get The Blues (1976)
Ağaçkakan (1980)
Parfümün Dansı (1984)
Sıska bacaklar (1990)
Sirius'tan Gelen Kurbağa (1994)
Sıcak Ülkelerden Dönen Vahşi Sakatlar(2000)
Villa Meçhul (2003)
Wild Ducks Flying Backwards (2005)
B Is For Beer (2009)

AĞAÇKAKAN - Özet

Fürstenberg-Barcalona ailesi, Seattle’da Puget Körfezi sahilinde üç katlı, ahşap bir evde sürgün hayatı yaşamaktadır.

Kral Max kumar oynamaktan hoşlanıyor, Kraliçe Tilli ise operaya ve finosuna düşkünlüğe ile tanınıyordu.

Kızları Prenses Leigh-Cheri Washington Üniversitesi’nin mezunlar gününde oynanan maç esnasında amigo takımı ile dans ederken takımın kaptanından olan çocuğunu sahanın kenarında çimenlerin üzerine düşürüverdi. Bu olay sonrasında okuldan ayrılarak kendisini ekolojik konferanslara, çevre korumayla ilgili etkinliklere ve cinsel perhize adadı.

Hawaii’de yapılacak Jeo-Terapi Çevre Şenliği’ne katılmaya karar veren prensese evin kıdemli hizmetkârlarından Gulietta eşlik etti.

Aynı uçakta Hawaii’ye yolculuk eden Ağaçkakan lakaplı Bernard Mickey Wrangle’ın yolculuk sebebi ise Çevre Şenliği’ni sabote etmekti.

Bernard Çevre Şenliği’ni bombaladığını düşünerek, içtiği fazla tekiladan yanlışlıkla UFO Konferansı’nı bombalamış ve Gulietta buna şahit olmuştu.

Yıllardır pek çok kıtada aranan, FBI’ın bile yakalayamadığı ünlü kanun kaçağını Prenses Leigh-Cheri tutuklamak üzeredir.

İki doğuştan kızılın karşılaşması, gökyüzünde birbirine kenetlenen yıldırımlar kadar çarpıcı olur. Leigh-Cheri güldüğünde ortaya çıkan dizi dizi çürük, bakımsız dişlerine rağmen Bernard’a aşık olur.

Max ve Tilli ile tanıştırmak üzere Puget Körfezi’ndeki eve davet eder. Ama daha Kral ve Kraliçe ile tanışma şerefine eremeden yaptığı bir takım sakarlıklar sonucunda
Kraliçe’nin nezdinde affedilemez bir konuma erişir.

Bu arada Max ve Tilli kızlarının kendi ailelerine yaraşır birisiyle evlenmesinin uygun olacağını düşünürler ve Arap hükümdarlarından A’ben Fizel’i kendilerine damat adayı olarak seçerler. Leigh-Cheri ile A’ben Fizel’i biraraya getirmek için uğraşırlar.

Evin şoförü ve aynı zamanda bahçıvanı olan Chuck Bernard’ı CIA’ye ihbar eder ve Bernard sonunda kodesi boylar.

Sevgilisinin hapise girmesiyle yıkılan Leigh-Cherı aşkını yaşatmak, onu sürekli kılmak için kendisini tavan arasındaki odasına kapatır. Odada artık çıplak lamba ışığında sünger bir yatak, bir lazımlık ve bir paket Camel sigarası vardır.

Leigh-Cheri’nin aşkı için kendini odaya kapatması tüm aşıklara ilham kaynağı olur ve ülkede pek çok insan aşkı uğruna kendilerini odalara kilitlerler.

Leigh-Cheri, Kral ve Kraliçenin A’ben Fizel’le görüşmesi yönündeki taleplerini sürekli reddeder.

Fürstenberg-Barcalona ailesinin ülkesinde devrimciler yönetimi ele geçirir ve kraliçe olarak Leigh-Cheri’yi seçerler. Sözcüleri Puget Körfezi’ne gelir ve durumu Kral Max’a iletirler. Kral kendisini çırılçıplak tavan arasına kapatan kızlarının kraliçe olamayacağı kararına varır ve bunu sözcülere iletir.

Leigh-Cheri’yi örnek alarak aşkı uğruna insanların kendilerini kilit altına almaları Bernard’ın kulağına gider. Bir yolunu bularak Leigh-Cheri’ye bir mektup gönderir.

Mesajı okuyan Leigh-Cheri, Bernard’ın kendisini romantizmi farklı bir boyutta yaşamakla ve özel hayatlarını alenen etrafa duyurmakla suçladığını görerek hiddetlenir.

Odasındaki tecrit durumuna son vererek Kral ve Kraliçeye A’ben Fizel’le görüşmeye
karar verdiğini bildirir.

Leigh-Cheri A’ben Fizel’in ülkesine gider.

Fürstenberg-Barcalona devletinin kraliçe koltuğuna ise, aslında Kral Max’ın hizmetçiden olma üvey kardeşi olan Gulietta oturur.

Leigh-Cheri, ülkesi Mısır’a yakın olan A’ben Fizel’i, turistlerin dikkatini çekerek ülkeye ziyaretlerinin artacağını ileri sürerek bir piramit yapmaya ikna eder.

Düğünden birkaç gün önce Kraliçe Tilli ve Gulietta Leigh-Cheri’nin yanına gelir.

Kral Max’ın kızının düğününe iştirak edememesinin sebebini yazdığı mektup yerine Kraliçe Tilli Bernard’ın ölüm haberini duyuran mektubu verir. Leigh-Cheri haberi okuyunca doğruca piramite gitmek ister.

Piramitin içine girdiğinde yalnız olmadığını fark eder. Bernard piramittedir.

Leigh-Cheri’ye, hapisten terhis olan Perdy Birdfeeder isimli eski bir mahkumu yardım amacıyla gönderdiği kendi kişisel evraklarıyla ilgilenen barmenden Bernard’ın asıl ismini taşıyan kimliğini aldığını, hiçbir yerde tutunamayarak Cezayir’e kadar geldiğini, A’ben Fizel’in direktifi sonucunda da sınırda öldürüldüğünü anlatır. Böylelikle tüm dünya ölen kişinin Bernard olduğunu sanmaktadır.

A’ben Fizel her ikisini piramitin içinde görür ve onları oraya kitler.

Bir gece Leigh-Cheri, Bernard’ın yanından ayırmadığı dinamitleri patlatarak uzun bekleyişlerine bir son vermeye çalışır.

Sağır ama sağ salim enkazdan çıkarılmış ve A’ben Fizel tarafından hastanede tutulurlar.

A’ben Amerika’da iş gezisindeyken Gulietta ülkeye gelerek devlet başkanını tehdit eder ve Leigh-Cheri ile Bernard’ın serbest bırakılmalarını sağlar.

Kral Max kızının önce öldüğünü, ardından da canlandığı haberini alır ve kalbi bu gel-gitlere dayanamadığından hayata gözlerini kapar.

Gulietta, Kraliçe Tilli’yi Avrupa’da devlet operasına müdür yapar.

İki sevgili Puget Körfezi’ndeki kraliyet ailesinin evinde Chuck ile birlikte yaşamaya başlar.

KARAKTERLER

Ağaçkakan – Bernard Mickey Wrangle Henüz küçük bir bebek iken terkedildiği benzin istasyonunda Bay Wrangle tarafından bulunarak evlat edinilen, doğal kızıl saçlara sahip, dünya çapında aranan bir bombacı.

Leigh-Cheri 30 yıldır sürgünde olan Fürstenberg-Barcalona kraliyet ailesinin doğal kızıl saçlı biricik kızları. Uzun boylu, cinselliğe meraklı, kafasına koyduğu şeyi yapan asi yaradılışlı.

Kral Max Leigh-Cheri’nin 30 yıl önce ülkesinden sürgün için uzaklaştırılan babası. Uzun boylu, at suratlı, Hitler bıyıklı ve Kumar düşkünü.

Kraliçe Tilli Bir zamanlar yedi düvelin güzeli olarak bilinen kraliçe, Leigh-Cheri’nin annesidir. Az hareketli, kilolu, opera sevdalısı kraliçenin tek dostu finosudur.

Gulietta Kral Max’ın, hizmetçiden olma üvey kardeşi. Sürgüne geldiklerinden beri ailenin yanında yaşama tutunabilen tek hizmetkar. Bernard tarafından kokaine alıştırılan sıska kız kurusu.

Chuck Bahçıvan ve şoför olarak kraliyet ailesinin yanına atanan CIA muhbiri.

* Kitapta en belirgin anlatılardan bir tanesi doğuştan kızıl saçlılardır. Tarihte bir çok mitin ana karakterlerinin kızıl saçlılar olduğu, ayın çocukları olarak betimlendiğini görüyoruz.

DOĞUŞTAN KIZIL SAÇLILAR

Oxford Saç Vakfı yaptığı bir araştırmada, doğuştan kızıl saçlara sahip kişilerin 2100yılında yok olacağını ortaya koydu.

Araştırmada dünya nüfusunun yüzde 4'ünün kızıl saç geni taşıdığı ve bu genin kişilerde pasif olarak bulunduğu belirtildi. Araştırmayı yapan Dr. John Gary, kızıl saçlı insanların ileriki dönemde ya az sayıda kalacağını ya da yüzyılın sonunda soyunun tükeneceğini söyledi.

Rochester Madikal Center'dan David Pearce da bu görüşe katılarak, dünya nüfusunun yüzde 4'ünün 6.4 milyara denk geldiğini ve bunun çok yüksek olduğunu belirtti. Pearce, 95 yıl sonrası için bunun büyük bir zarar olduğunu da anlattı. Kızıl saç geninin diğer genlere göre zayıf olduğunu söyleyen uzmanların öngörüsü tutarsa kızıllık tarihe karışacak.

Bu haberi okuyan Hollandalı fotoğrafçı Hanne van der Woude, kızıl saçlılara hayranlığını saplantısal bir projeye dönüştürüyor.

Her sanat okulu birinci sınıf öğrencisinin bildiği gibi kırmızı ve yeşil tamamlayıcı renklerdir. Yeşil bir fon üzerine kırmızı bir nokta koyarsanız, yeşil hareketlenmeye ve titremeye başlar.

Buradan yola çıkarak kendine set oluşturabilecek yeşil ve kızıl saçlı model arayışına başladı.

Bu haber sayesinde de kızıl saçlıların biyolojik sebebini öğrendi; saç ve deri rengini kontrol eden MC1R adlı genin görevini tam olarak yapmaması neticesinde
soluk ten ve kızıl saçlar oluşuyor.

Hanne van der Woude bu projesini bir kitap haline getirmiş ve adını da MC1R koymuş.

Melanin, saç ve deri rengimizi etkileyen bir pigment. Kızıl saçlı kişilerin ten renklerinin açık olmasının sebebi de bu kişilerde melaninin üretimini tetikleyen hormonun alıcısının (reseptör) normalden biraz daha farklı olması. Kendi reseptörüne bağlanamayınca bu hormon, beyindeki bazı diğer hücre reseptörlerine gidip bağlanabiliyor. Tıpkı, acı algısını etkileyen hücreler gibi. Bu da, açık tenlileri acıya karşı daha duyarlı duruma getirebiliyor.

Kentucky'deki Louisville Üniversitesi'nden Dr. Edwin Liem'in 19-40 yaş arası kadınlarla yaptığı deneylere göre doğal kızılları tamamen bayıltmak için %20 daha fazla anestezi gerekiyor. diğerleri için yeterli olan dozda kızılların acıya karşı refleksif kol-bacak hareketleri devam ediyor.

Araştırmalar, kızıl saçlı kadınların seks hayatlarında daha yetenekli olduğunu gösteriyor. Kızıllar, diğerlerine göre daha fazla seks yapıyor. Kumrallarla karşılaştırıldıklarında bu oranın neredeyse iki kat daha fazla olduğu göze çarpmakta.

Öncelikli olarak kırmızı, birçok kişi için güçlü yaşam enerjisini, tehlikeyi ve tutku dolu bir aşkı çağrıştırmaktadır. Bununla birlikte kırmızı pek çok kültürde, sıcaklığın, hızın, heyecanın, gösterişin, cinselliğin, kudretin, öfkenin, saldırganlığın, savaşın, devrimin, şehitliğin, cesaretin, küstahlığın, krallığın
ve krallık soyuna ait kanın, vb. sembolü olmuştur. Bu nedenle kızıl saçlıların da toplumda daha ateşli oldukları yönünde bir inanç vardır.

* Ayın insan üzerindeki etkileri paragraflarda sıkça sözü edilen konulardan bir tanesidir.

AYIN ÜZERİMİZDEKİ ETKİLERİ

Doğada gerçekleşen birçok fenomen – Medcezir’ler, doğumlar, meteorolojik faktörler, kadınların siklusu ve daha birçok şey- Ay’ın dünyamız etrafındaki dönüşüyle bağlantılıdır.

Birçok hayvan davranışlarını Ay’ın durumlarına göre belirler; örneğin kuşlar, yuvalarını yaparken kullandıkları malzemeleri hep belirli zamanlarda toplarlar. Bu sayede yağmurdan sonra yuvaları daha çabuk kurur ve nem tutmaz.

Günlük ve günlük olmayan işlerin birçoğu başarılı neticesi – odun kesmek, yemek yapmak, yemek yemek, saç kesmek, bahçe işleri, gübreleme, çamaşır yıkama, temizlik, sağlık ürünlerinin kullanımı, ameliyatlar ve bunun gibi birçok şey – doğanın ritmine bağlıdır.

Örneğin bazı tedavi yöntemlerinin bazı günler çok iyi netice vermesine karşılık, bazı günlerde ise etkisinin zayıflaması hatta etkisiz kalması yine bu doğal ritme bağlıdır.

Bitkiler ve onların bölgeleri üzerinde günden güne farklı enerjiler etkilidir. Bu etkilerin bilincinde olmak yapılacak bahçe ve tarım işlerinde son derece etkileyici olur. Örn. ekme, bakım, gübreleme, toplama, biçme, şifalı bitkilerin etkilerinin güçlü olduğu dönemleri seçme vs. gibi konularda doğa bize doğru zaman ve yeri gösterir.

Kısaca bir sonucun başarısı, sadece gerekli becerilere ve malzemelere ve doğru yere sahip olmakla değil, aynı zamanda onun doğru zamanda yapılması ile çok alakalıdır. Bu yüzden günlük rutin işlerimizde( cilt bakımı, saç kesimi, sağlık konuları, çiçek bakımı, bahçe işleri ,konserve hazırlamak, ev işleri , çamaşır yıkamak v.b.) Ay Takvimine bağlı kalarak hareket edersek, işlerimizi ne kadar kolaylaştırdığımızı ve ve ne kadar kalıcı neticeler elde ettiğimizi hayretle keşfederiz.

* Kitapta anlatılan olaylar XX. yüzyılın son çeyreğinde cereyan etmektedir. Ve geneline bakarsak tüm içeriğin XX. yüzyıl mitlerine gönderme olduğunu fark ederiz. Bakın ünlü Arjantinli şair, filozof Jorge Angel Livraga XX. yüzyıl mitlerini nasıl anlatmış.

XX. YÜZYIL MİTLERİ

Rasyonalizm, söylem yeteneği anlamına gelen Latince "ratio" sözcüğünden gelir. Akıl yürütmeyi, bilinen en az iki doğrudan hareketle yeni doğrulara ulaşmaya yarayan bir anlama tekniği olarak tanımlayabiliriz. Kitapta nesnelerin çözümlenmesiyle örtüşüyor. Camel Sigara Paketi, Piramitler…

Son zamanlarda yapılan araştırmalar milattan önce IV. binlerde yapılmış olan piramitler kadar kesin anıtların inşasında tercih edilen ergonomik çözümlere, projeksiyon kuramlarına mantıksal ilkelerin uygulanması olmadan ulaşmanın imkansız olduğunu göstermiştir. Piramitlerin bir sigara paketinden başlayarak irdelenmesi.

Buna rağmen Rasyonalizm, Gerçekliği yorumlama yeteneğine sahip tek aletin Mantık yürütme olduğu iddiasındadır.

İnsan gerçekliğe ulaşmak için çok fazla olanağa sahiptir. Gerçekliği ararken insan Evren’in ekosisteminden uzaklaşır, kendini izole eder ve geri dönülmez bir biçimde yalnızlığa ve düşünceyi var olmakla bir tutan sofizme doğru yürür. Leigh-Cheri’nin bir odaya kapanarak aşkı kalıcı kılmanın yollarını araması ve Bernard’a olan aşkına odaklanması gibi.

Bilinçaltımız unsurları ortaya çıkarmaktan korkuyor. Tıpkı masal içinde sözü edilen altın top gibi.

Çılgınlık çoğalarak yayılırken güzel ve bilge olan her şeyi yok ediyor. Öyle ki, Araplar eski Roma İmparatorluğu’nun bataklıklarında yaşamamış birtakım unsurları korumamış olsalar Platon’un eserlerinden geriye tek bir örnek bile kalmayacaktı.
Yıldızların, insan anatomisinin, kan dolaşımının ve optiğin incelenmesini ölüm cezalarıyla engellediler. Erkeklerin kullanımına sunulacak bir doğum kontrol yönteminin Bernard’ın yanlış bir hareketiyle yok olması, yöntemin buluşunu gerçekleştiren kişinin de sakat kalması…

Rönesans, Reform ve Karşı Reform mezhep çatışmaları ile sona erdirildi. Hareketli harflerle basım, resmi olarak şeytan işi kabul ediliyordu; yaşamını kurtarabilmek için Galile’nin Dünya’nın uzayda hareketsiz olduğunu kabul etmesi gerekti ve Giordano Bruno, sualtındaki Venedik zindanlarında geçen işkence yıllarından sonra, Roma’da bir Pazar yerinde diri diri yakıldı. Bu kitabı yazarken Remington SL3’ün kullanılması uygar toplumların şeytan işi icatlardan fazlasıyla faydalandığına örnek.

Akıl karşıtlığı, en kötü haliyle dogmatizm, kuvvetin kötüye kullanılması kendilerini zorla kabul ettirdi. Olaylar için bu geçerli olsa da kalpler için asla değil. Düşünmeye ve beklemeye devam edenler çoktu.

Farklı fraksiyonların iddialarını kanıtlamak için akıl vardır. Akıl eski,yozlaşmış toplumun sadece eski giysilerini değil etini, kemiğini de parçalayacaktır ama, alkolün fazlalığı alkolizme yol açtığı gibi aklın fazlası da rasyonalizme yol açar.

Bir ihtiyacın yerini bir başkası aldı ve araştırmalar moderniteyle mutluluğu eşanlamlı kıldı. Böylece sosyal, ekonomik ve politik ütopyalar doğdu.

Yeniden parçalanan bayrakların altında yeni doğmalar ortaya çıktı: Agnostisizm, pragmatizm, rölativizm, sübjektivizm, pozitivizm. Her birinin kendi okulu ve birincil olarak sınıf savaşı vardı; ardından herkese karşı savaş başladı.

Başlangıçta akıl gerçeklikle eşanlamlıydı sonra "mantıkla" eşanlamlı oldu: Gerçeklik her zaman mantıklıdır.

Aklın ötesinde ve daha ötesinde hiçbir şey yoktur. Son olarak sadece özgürlük ve çoğulculuğun var olduğu söylendi; bunlar da liberalizmi doğurdu. Bu spekülasyonların tükenmesi sonucu da komünizm ve ateist anarşizm doğdu.

Mimari, sanat ve müzik de bu yeni kavramlara ayak uydurdu. "Yeni Sanat" olgusu doğanın güzelliğinin kesinlikle insani olanla çok az temasta olmasına örnektir.

Dünya, geleceği düşünmeden ve ekolojik bir Bilgeliği Doğa’yı kullanmanın denendiği materyalist cennetlerin kanserlere, maddi ve manevi çıbanlara dönüşmesini korkuyla izledi.

Hayali kurulan "megapolis", uyumlu bir mekana ihtiyaç duyulduğuyla ilgili eski inancı dikkate almayan yığılmalardan başka bir şey değildir.

"Yeni Ortaçağ"a giriş olarak göçebelik yeniden başlamış ve bu "2000 yılının Kentleri"nin sokaklarını dilenciler, caniler ve uyuşturucu bağımlıları doldurmuştur.

Artık nehirleri sanayileştirmeyi değil ama onları temizlemeyi düşünüyoruz. Başarabilenler büyük şehirlerden kaçıp kendilerine odun ateşiyle ısıttıkları ve etraflarında çocukların oynayabileceği tarlalar olan basit evler yapıyorlar.

Aklın çözüm bulamadığı mikropların daha kuvvetli olarak geri dönmesi aşikar hale geliyor. Artık tinsellik ve duygusallık hor görülmekten çıkıp derin bir şekilde insani kabul ediliyor.

Bu doğaya karşı birlik Yeni Rasyonalizmi doğurdu.

Yeni rasyonalizm Totalitarizmle savaşmaya çalışırken kendisi totaliter oldu.

Ancak Doğa yasalarına cezasız kalmadan karşı çıkmak imkansızdır ve şimdi kendi çocukları onlara soruyor: Ya Tanrı? Peki ya bizim Geleceğimiz? Yaşayacağımız dünyayı niye zehirlediniz? Niye yalan söylediniz? Bizi gerçekten seviyor musunuz? Aşk, yaşam ve ölüm hakkında ne biliyorsunuz?

Bu sorular yanıtsız kalınca gençler kendi acılarına, kendi yalnızlıklarına, uyuşturucu, şiddet ve boşluktan oluşan kaçışlarına dönüyorlar.Yaşamak mı ne için? Ölmek mi ne için? Kimin için?

Yeni Rasyonalizm XX. yüzyıla ait bir mittir…Belki de bu yüzyıla ait değildir.

* Camel sigara paketi Leigh-Cheri ve Bernard'ın aşklarının simgesi haline geliyor adeta.

CAMEL SİGARA PAKETİ

1913 yılının yazında R.J Reynolds Tobacco şirketi tarafından piyasa sürülen ve Türk ya da Virjinya Tütünlerinden üretilen bir sigara markasıdır.

Toplumu etkilemeye yönelik ilk reklam kampanyası da Camel sigaralarının İskoç Halk şarkısı eşliğinde verilen "The Camels are coming" (Develer geliyor) slogan ile yine Camel sigarası sayesinde ortaya çıkmıştır.

Amerikan İç Savaşı (1861-1865)sonrasında Devlet-i Aliye'nin Kuzey Hükümetini Hediye olarak gönderdiği dört adet Deve ve bakıcıları Rasim Efendi Amerikaya gitmiştir. Amerika'da Deve bulunmadığından ve ilk kez görüldüğünden dolayı da hayretle karşılanmış ve Rasim Efendiye Devenin ismi ve ne olduğu sorulduğunda, işaret edilen Devesinin ismi Kamil olması ve de verdiği cevabın 'Kamil' telaffuzu üzerine İngilizce'ye 'Camel' olarak girmiştir. I - II Dünya savaşları sonrasında ise reklam kampanyası daha çok bir sirk hayvanı olarak tasavvur edilen "Yaşlı Joe" isimli bir devenin bedava sigara dağıtması öyküsüne dayanmaktaydı ki, Yaşlı Joe resmi uzunca bir süre Camel sigaralarının paketinde kaldı.

Camel'ın asıl biçimi ise karton değil soft pakettir ve filtresizdir. 1987 yılında RJR "Deve Joe" figürünü reklamlarında kullanmaya başladı. 5-6 yıl içinde Deve Joe Miki Fare, Fred Çakmaktaş, Bugs Bunny ile beraber en çok tanınan figürler arasına girdi. 10 Temmuz 1997 tarihinde Deve Joe figürü kaldırıldı yerine çekici ve 1930'ların tarzını taşıyan bir kadın karakter reklam kampanyalarında kullanılmaya başlandı.

Türkiye'de pek çok elit tabakanın tadından dolayı kullandığı sigara, daha sonraları tüm halkın severek kullandığı bir tütün haline gelmiştir.

RJR'nin kurulduğu Kuzey Karolayna eyaleti bir süre "Camel Şehri" olarak adlandırılmıştır.

Camel sigaralarında kullanılan Türk tütünü sigaraya belirgin ve farklı bir koku katarken diğer tütünlere nispeten daha koyu kahverengi bir niteliği vardır.

Nirvana grubunun solisti Kurt Cobain Camel sigarası içtiği için, Camel bazıları tarafından Grunge sigarası olarak da tanımlanır.

İlk kez Camel sigarası ile bir sigara paketi jelatin bir ambalaj tarafından sarılarak piyasaya sürülmüştür.

Paketin üzerindeki tasarım üzerinde bilinçaltı reklamcılığa örnek oluşturacak çalışmalar vardır. Bunlardan biri devenin sol ön bacağındaki Manneken Pis, Brüksel’de bulunan ünlü heykel, bir diğeri ise yine Belçika’nın kuzeyinde bulunan Fleming bölgesinin bayrağındaki Fleming Aslanı’dır.

BİLİNÇALTI REKLAMCILIK

Bilinçaltı çoğumuzun bildiği ya da duyduğu bir kavram. Bu kavram bilincimizin farkında olmadığı ama davranışlarımızın yönlendirilmesinde önemli rol oynayan bir yapıyı belirtiyor. Bilinçaltının en önemli özelliği ise bilincimizin farkına varmadığı olayları, sesleri, resimleri kaydetmesi. Bebekliğimize dair anıları bilinçaltı kayıtlarının arasında bulmak pekala mümkün. Bunlar nasıl mı gerçekleşiyor? Gözde bilimsel olarak “fovea hareketleri” isimlendirilen hareketler bulunuyor. Bu hareketler sayesinde göz devamlı çevremizi tarıyor ve aldığı bilgileri bilinçaltına atıyor. Bizler bu bilinçaltına gönderilen verilerin çok ama çok az bir kısmını hatırlayabiliyoruz. Burada önemli olan nokta bilinçaltına gönderilen verilerin karar verme ya da eyleme geçme aşamasında fikirlerimizi ve davranışlarımızı direkt olarak etkilemesi.

1957 yılında market araştırmacısı James Vicary sinema ekranında çok hızlı bir şekilde parlayan mesajların insanların gıda üzerindeki tercihlerini etkilediğini belirtti. Ve ilk olarak “bilinçaltı reklam” (subliminal advertisement) tanımlamasını kullandı. Vicary, yaptığı araştırmada takistoskop adı verilen cihazla filmlerin arasına “Coca Cola İç” “Patlamış Mısır Ye” mesajları yerleştirdi. Bu mesajlar saniyenin 1/3000 kadar kısa bir sürede görünüyor ve her 5 saniyede bir tekrarlanıyordu. Bu filmin arkasından New Jersey’deki Cola satışlarının % 18.1 ile % 57.5 arasında arttığı gözlemlendi.

Bu araştırmanın ardından “bilinçaltı reklam ve yönlendirme” filmlerde, reklamlarda, dergilerde sık sık kullanılmaya başlandı.
Bir grup psikolog ve yazar konunun gündeme geldiği ilk yıllarda bu yöntemin uydurma ve efsane olduğunu ve insanları etkilemeyeceğini söylediler. Beyin dalgalarını ölçen teknolojilerin gelişmesi ile gizli mesaj içeren reklama beyin daha farkı ve fazla tepki verdiği gözlemlendi ve bu yöntemin etkisi kanıtlanmış oldu.

Türkiye’de ve dünyanın bir çok yerinde bilinçaltı reklam yasaklanmıştır ama tüm reklamları, filmleri bilinçaltı mesaj içerip içermediği noktasında denetleyecek bir yapı kurulamamıştır.

Bilinçaltı reklamlarında en çok iki nokta üzerine vurgu yapılmaktadır: “ölüm” ve “sex” yada “cinsellik”. Nedeni ise bilinçaltının “doğum” ve “ölüm” arketiplerine çok daha fazla duyarlı olması. Kısacası beyin, bu iki olaya daha fazla tepki veriyor. Sex mesajı doğum arketipinde, kill mesajı da ölüm arketipinde karşılanıyor.

Mesela Kuzuların Sessizliği filminin kapağındaki kelebeğin üzerinde bir iskelet kafası var. Bu iskelet kafasının içinde ise çıplak kadın figürleri bulunuyor. Yani doğum ve ölüm arketipleri birlikte kullanılarak etki arttırılmaya çalışılıyor.

Örnekleri ise şöyleymiş:

Kurtarıcı (Rescuer) adlı çizgi filmde bir anda parlayıp sönen çıplak kadın resimleri ekrana yansıtılmıştır.

Alaaddin çizgi filminde ise “evet gençler soyunun” (good teenagers take of clothes) sesi hipnotik bir tonda gizli olarak tekrarlanmaktadır.

Aslan Kral (The Lion King) adlı meşhur çizgi filmde yıldızlarla gökyüzüne “sex” kelimesi yazılmıştır.

Jessica Rabbit (Who Framed Roger Rabbit) çizgi filminde filmin kahramanı Jessica’nın kaçış sahnesinde eteği açılıyor ve kahramanın iç çamaşırsız olduğu görülüyor.

Küçük Denizkızı (The Little Mermaid) çizgi filminin kapağında erkek cinsel organı gizli bir şekilde resmediliyor.

Feel the Curves (kıvrımları hisset) reklamında Colanın yanında yer alan buz tanelerinin arasında bir çocuğun erkek cinsel organına doğru ağzını uzatmasıdır. Yakın zamanda yapılan bir reklamda ise kutu Colanın üzerinde buzlarla çıplak bir kadın figürü oluşturulmuştur.

Pepsi ise kutu kola tasarımında “sex” yazısını gizlice çizgilerin arasına gömmüş ve bu şekilde satışlarını arttırmıştır.

Dövüş Kulübü (The Fight Club) filminde 25. kare tekniği ile elinde sigara olan Brat Pitt resmi filmin çeşitli yerlerine yerleştirilmiş ve filmin kapanış sahnesinde erkek cinsel organı gösterilmesidir.

* Kitabın sonlarında Bernard, Leigh-Cheri'ye kendisini en çok etkileyen filmden bahseder; Les Enfants Du Paradis - Cennetin Çocukları.

LES ENFANTS DU PARADIS - CENNETİN ÇOCUKLARI

Jacques Prevert tarafından yazılan, Marcel Carné tarafından yönetilen ve başrollerinde Arletty, Jean-Louis Barrault, Pierre Brasseur’nün oynadığı, Nazi işgali esnasında Paris’te çekilen film, sevmenin ve karşılığında sevilmenin yeterli olmadığını anlatan bir trajedinin epik hikâyesidir.

Film 1830’ların Fransa’sında bir tiyatro çevresinde geçmektedir.

Baptiste (Jean Louis Barrault) olağanüstü bir mim sanatçısıdır ve Garance (Arletty)’a aşıktır. Ancak bir utangaçlık anında aşkını sergilemeye cesaret edemediğinden bu şansını kaybeder ve Garance yıldızı parlamaya başlayan aktör Frederick ile birlikte olur. Planlı bir cinayete suş ortaklığında adı geçince zengin bir hayranı ile Paris’ten kaçmaya karar verir.

Yıllar sonra Paris’e döndüğünde Baptiste ve Frederick’in tiyatronun en önemli mim sanatçıları olduğunu görür ve Baptiste’e olan hisleri zamanla daha da güçlenir. Fakat Baptiste’in karısı bu ilişkiye müdahale eder ve birbirlerinden tamamen uzak kalırlar.

Les Enfants Du Paradis Fransız sinemasının olduğu kadar, dünya sinema tarihinin de en iyi örneklerinden bir tanesi. Nazi işgali esnasında oldukça zor şartlarda büyük bütçelerle, prodüksiyonu 3 yılda tamamlanmıştır.

Tarihi motiflerle örülü, poetik realizmin baş yapıtı olarak bilinir.
Sembollerle örülü olan filmde gördüğümüz “çiçek” olgusu filmi Alman Ekspresyonist Sinemaya ve Shakespearean Drama’ya bağlayan en önemli elementlerden biridir.
Garance “aşk basittir” diyerek Baptiste’e göre aşkı daha basite indirger. Baptiste ise bir sahnede Garance’a olan aşkını formal bir dilde açıklarken kendi bakış açısını ortaya koymaktadır.

* Kitaptan yola çıkarak günlük yaşantımızda kullandığımız ürünleri piyasaya süren markaların logolarının hikâyeleri de daha ilgi çekici hale geldi. Bunların içinde en ilginci şehir efsanesi tadındaki Apple logosunun hikâyesi.

Dünyaca ünlü Apple firmasının logosundaki elmanın doğuşuyla ilgili pek çok hikaye var. Bunlardan ilki şöyle:

Çocukken, yoksul bir aileden gelen Steve Jobs'un, okulda öğlen yemeği bir elmadır. Arkadaşlarının yemek çantalarında çeşit çeşit kurabiyeler, turtalar, çörekler varken onun çantasında her zaman elma vardır. California'nın Cupertino kasabasında 1 Nisan 1976'da kurulan ve dünyanın en bilinen firmaları arasına giren bilgisayar markasının hem adı hem de amblemi elmadır. Yoksullukla geçen çocukluk yılları Steve Jobs'a 'Apple'ı ilham etmiştir.

Apple logusuyla ilgili bir başka şehir efsanesi de Steve Jobs'un sevgilisinin bozuk bir elma yiyerek ölmesi sonucu onu sonsuza dek yaşatma isteğiyle bu logoyu seçtiğine dairdir.

Apple'ın ünlü elma logosuyla ilgili bir diğer hikaye de İngiliz bilim adamı Alan Turing ile ilgili:

Alan Turing, Almanların kullandığı ünlü Enigma isimli şifre mekanizmasını çözerek savaşın gidişatını ciddi bir biçimde etkiliyor. Savaş sonrası ise Alan Turing’in başına korkunç şeyler geliyor; dahi matematikçi Alan Turing bir eşcinsel ve bir gün üniversitedeki odasında bir erkek öğrenciyle yakalanıyor. O tarihlerde İngiltere’de eşcinsellik büyük bir suç ve yasalar Turing’e iki yol öneriyor; birincisi uzun bir hapis cezası, ikincisi ise bir ilaç tedavisiyle hadımlaştırılmak. Her iki alternatif de Turing’e kabul edilemez geliyor ve bir elmanın içine bir gergedanı dahi hemen öldürecek miktarda bir zehir enjekte ediyor, bu elmadan bir ısırık alarak yaşamına son veriyor. Alan Turing’in cesedi bulunduğunda yanında üzerinden bir ısırık alınmış elma da bulunuyor. Macintosh firmasının kurucularının da, kendileri bu konuda bir açıklama yapmamış olmalarına rağmen, bu ucundan bir ısırık alınmış elmayı, bilgisayarların babası sayılan Alan Turing’e saygılarından oluşturdukları düşünülmektedir.

Apple ismini nereden aldı sorusuna ise Brand Strategy Insider'ın birden çok cevabı var:
•Jobs ve Wozniak, yeni kurdukları şirketin adının telefon rehberinde “Atari”den önce gelmesini istediler. (Steve Jobs, Apple’ı kurmadan önce video oyunları yapan Atari’de teknisyen olarak çalışıyordu.)
•IBM, Digital Equipment, Cincom gibi soğuk ve karmaşık bir imaja sahip bilgisayar şirketlerinden farklılaşmak istediler.
•Beatles’ın plak şirketi olan “Apple Records”a bir saygı işaretiydi.

Steve Jobs, yeni çıkan biyografisini yazan Walter Isaacson’a “O dönemde meyve diyetlerimden birini yapıyordum. Bir elma çiftliğinden gelmiştim ve bu ismin göz korkutucu olmadığını, aksine eğlenceli ve canlı olduğunu düşündüm.” şeklinde açıklama yapmış.

Steve Wozniak ise 2006’da yayınlanan “iWoz: Computer Geek to Cult Icon” kitabında şöyle anlatıyormuş: “Ortaklığımız için bir isim bulmamızdan birkaç hafta sonraydı. Steve Jobs’u havaalanından almıştım, 85. Otoyol’da gidiyorduk. Oregon’dan dönüyordu, ‘elma bahçesi’ dediği yerden. Aslında bir tür komündü bu. Steve bir isim önerdi: Apple Computer. Ağzımdan çıkan ilk yorum “Peki ama Apple Records?” oldu. Bu, Beatles’a ait olan plak şirketiydi. İkimiz de daha kulağa daha teknik gelen isimler bulmaya çalıştık ama aklımıza hiç iyi bir seçenek gelmedi. Apple çok daha iyiydi, aklımıza gelen bütün isimlerden daha iyiydi.” (Wozniak’ın endişelerinin boş yere olmadığı kısa zamanda anlaşılmış. Apple Records ve Apple Computer arasındaki anlaşmazlık ancak 2007’de tatlıya bağlanabilmiş.)

“Apple Confidential 2.0: The Definitive History of the World’s Most Colorful Company” kitabına göre Jobs ve Wozniak’ın düşündüğü isimler arasında Executex ve Matrix Electronics gibi seçenekler de bulunuyormuş ama hiçbiri “Apple” kadar içlerine sinmemiş.

Peyman

Sen Tasalanma!..

2011-11-25T15:06:00.008+02:00

Geçenlerde 10.352,91km Yol Gittim,
Her Yolda 1 Keşif Olur Derler,

Kim Der Bilmem,
Belki de Uydurdum!

Bu Yoldaki Keşfim,
Guatemala Tasa Bebekleriydi,

Minicik 1,5cm Boyunda,
Kim Alır Kim Oynar Bunla,

Demeden Önce,
Bir Dinle!...

Efsaneye Göre,
Tasa ve Korkulardan,
Uyuyamıyan Sen!...
Akşamları Kulağına,
Tüm Bunları,
Fısıldayacakmışsın!

Sen Mışıl Mışıl Uyurken,
Senin Yerine,
Tasalanacakmış,

Geçenlerde 10.352,91km Yol Geldim,
Sana Verdim Bu Bebeklerden,

Sen birini Ablana Vermişsin,
Diğerini Kendine,

İşe Yaradı Mı?
Bilemem……
Ama Şunu Unutma…

Yeter Ki...
Sen Taslan MA!..

Nimir Ra

Nefesim Nefesine

2011-11-24T13:30:00.003+02:00

Bazı güfte ve bestelerin bende uyandırdığı duygu ve düşünceleri çok açık bir biçimde dışarıya vurabilir ve belki de bir kaç satırla kaleme alabilirim Ancak bazılarını sadece susar dinlerim, mırıldanmam bile...

Söz ve müziği Zülfü Livaneli'ye ait olan Nefesim Nefesine adlı böyledir benim için.Her duyduğumda gözlerimi kapar ve ruhumun ele geçirilmesine izin veririm.

Sevgiler
Billur

Yansımalar - 20

2011-11-16T23:32:00.008+02:00

Suçluluk denizinde boğuluyorum. Her sabah spor yapmaya alışan ben, tembelliğe yenilip iki gün sporu astığım zaman ödevini yapmadan okula giden öğrencinin duygularıyla geziniyorum ortalıkta epey zaman.

İnsan fazla idealist veya takıntılıysa bu içinde, bir şişede çalkalanarak kabaran gazlı bir içecek gibi köpürdükçe köpürür. Ta ki kapağı açılıp da, kulakları zedeleyen bir sesle şişenin dışına fışkırıncaya kadar.

Sanki hızla koşarsam, suçluluk duygusunu arkamda bırakacak, ne kadar uzağa gidersem o kadar çok suçluluktan uzaklaşmış olacaktım.

Ayaklarım birbirine dolanırcasına koşmaya başladım. Dar sokakların içinden, eski binaların arasından koştum. Neden koştuğumu anlamaya çalışan meraklı gözler çoğaldıkça, sanki koşma hızım artıyordu. Vücutları olmayan birer çift göz her adımımda çoğalarak peşim sıra beni takip ediyordu.

Nereye gittiğimi bilmeden koşarken kendimi dik, dar merdivenlerin en tepesinde buldum. Uzakdoğu’daki yükseklere kurulmuş tapınaklar geldi gözümün önüne. Yoksa bir ayini saygısızca yarıda bölmüş ve tapınaktan, şehirden hatta o ülkeden aforoz edilmeye çalışılan biri miydim?

Kan ter içinde merdivenlerden aşağı inmeye başladım. Önünden geçtiğim binaları dikkatimi merdivenlere verdiğim için seçemiyordum, ama bir anda gözümü alan parlak bir ışık gördüm. Bir yandan ellerimle gözlerimi bu yakıcı ışıktan korumaya çalışıyor, bir yandan merdivenlerden yuvarlanmamaya çabalıyordum. Bu ışığın ne olduğunu anlamaya çalışırken gözüm ışığın geldiği yere doğru kaydı. Yüksek bir pencereye asılı koyu renk tenteye tutturulmuş onlarca kaşık, karşı binadan vuran spot ışıklarıyla bir parlayıp bir sönen yıldızlar gibi parlıyorlardı. İşte benim gözümü alan ışık da bu kaşıklardan yansıyordu.

Neden koştuğumu unutmuş, kaşıkların büyüsüne kapılmıştım. Işıkla birlikte yayılan bir sihir beni binanın kapısına doğru çekti. Gözlerim, içerde beni bekleyen her neyse onu seçmeye çalışarak sabitlenmiş bir şekilde kapıdan girdim.

Şaşkınlığımı gülen gözler karşıladı. Yoksa peşimden takip eden gözler benden önce davranıp içeri mi girmişlerdi? Ama bunlar o meraklı gözler değil, misafirperver, hoşgörülü gözlerdi. Hafifçe tebessüm ederek yana doğru çekilip geçmem için yol verdiler.

Koridorun sonunda neşeli gülüşmelerin çınladığı bir odaya vardım. Kapıdan içeri başımı uzattığımda ana yemeklerine geçmiş kitap kulübü arkadaşlarımı gördüm.

Neyse ki çok gecikmemiştim. Okullar başladı başlayalı, henüz adapte olamamış oğlumun derslerini yaptırırken zamanın nasıl geçtiğini anlamamış, dersler biter bitmez evden fırlamıştım.

Masanın üzeri, Berna’nın sunumla ilgili hazırladığı kitapçık, kenarı dantel fiyonkla süslenmiş İstanbul fotoğrafları, görür görmez aklıma Galata Mevlevihanesi'ni getiren Semazenlerle cıvıl cıvıldı.

Berna sunumunu yaptıktan sonra, üzerinde küçük keçe bebeklerin olduğu turuncu zarflar verdi bize. Zarfların içinden her birimiz için kitaptan alıntı farklı sözlerin yazıldığı küçük sarı kâğıtlar çıktı. Hepimiz teker teker bu sözleri okuyup Yılmaz Karakoyunlu’nun değerli eseri Güz Sancısı’nın akıllarda yer edecek cümlelerini hatırladık.

6-7 Eylül olaylarının tanıkları olan büyüklerimizin anlattıkları anılarını sanki bizler yaşamışçasına paylaştık.

Neler görmüş geçirmişti bu şehir? Bu sunumu yapmak için Berna’nın seçtiği Apera adlı restoranın bulunduğu Pera ne sahnelere tanık olmuştu? Her bir binanın duvarında gizli ne anılar vardı? Bir dile gelseydi Pera’nın taşları, kim bilir neler anlatırdı bizlere?

Biz ise bu olayları sadece okuduğumuz kitaplardan öğreniyorduk.

Güz Sancısı, 6-7 Eylül olaylarının ortasında yaşanan bir aşk hikâyesinden bahsediyor. Tarihi olaylar yüzeysel olarak kaleme alınmıştı, ama biz o gece bilmediğimiz yönlerini de keşfetme şansını elde ettik.

Yoğunluklarımız sebebiyle toplanıp da kutlayamadığımız Belkıs ve Ayşen’in doğum günlerini de o gece leziz bir pasta eşliğinde kutladık.

Şans bu kadarla kalmayacaktı belli ki. Gecenin sonunda Berna’nın hediye ettiği Fatma’nın Eli süslemeli bileklikler, çıkmamak üzere birer birer bileklerimize geçirilmişti.

Peyman

Bozkır Aydınlığında Aşk

2011-10-21T10:26:00.027+03:00

Kitap : Bozkır Aydınlığında Aşk
Yazar : Adnan Binyazar
Mekan : Pierre Antakya Cuisine
Sunucu: Ayşe, Billur, Gülda
Katılımcılar: Ayşen, Aycan, Aysun, Belkıs, Berna, Nur, Özlem, Peyman, Yonca

Adnan Binyazar

7 Mart 1934 yılında Diyarbakır’da doğmuş Adnan Binyazar. Doğum günü ve yerinin özellikle üzerinde durmak isterim. Darlık, yokluk içinde geçen çocukluğu boyunca hiç yaş günü kutlanmamış. Hatta kendi deyimiyle “Yaş günü bir yana, yaşamayı bir an önce sonlandıran ortamlarda büyümüş.” 7 Mart 1964 yılında Çorum’da öğretmenlik yaparken sabaha kadar şarap içerek tek başına yeni yaşını kutlamış ve “Tohum” adını verdiği bir yaş günü hikâyesi yazarak, annesinin kendisini nasıl doğurduğunu anlatmış. 1965 yılında yazdığı bu öykü ile Öğretmenler Bankası Öykü Ödülü'nü kazanmış. Aynı öyküyü 74 yaşında "Varoluşun Sesi" adıyla yeniden yazıp Şah Mahmet adlı kitabına almış.

“Bilinç neydi?..
Benliğin sonsuz boşluğunda zerre olduğuna erme duygusu…” (Şah Mahmet – Varoluşun Sesi sf.136)

Öykü ödülü almasına rağmen altmış bir yaşına kadar bir daha öykü yazmamış.
“Benim için yaş günleri, varoluş-yok oluş düşünceleri arasında sersem bir sarkaca döndüğüm hüzün günleridir. Resim, müzik, ya da yazın, sanatı yaratıcılığa yönelten bir duygu gücüdür” diyor Adnan Binyazar.

Yoksulluk içinde geçmiş çocukluğu Adnan Bey’in. Adnan Bey’in babası adliyedeki görevinden ayrılıp, dava vekilliği yapmaya başladığı esnada bir davayı izlemek üzere Sivas’a gitmiş ve bir daha da dönmemiş... İstanbul’a yerleşmiş. Annesi uzun süre dirense de fakirliğe, sefalete yenik düşmüş ve kardeşi ile Adnan Bey’i babasının yanına yollamış. Babası ve yeni annesiyle tanışmış İstanbul’da. Sonra bir küfeyle gelivermiş babaları. İki kardeş sırtlayıp küfeleri yollara düşmüşler…

İlkokula ancak on dört yaşında başlayabilmiş. Nüfus kâğıdı dahi yokmuş o sırada! .

Baba Binyazar sorumsuz bir hayat yaşamış. Adnan Bey ve ailesine çok acılar çektirmiş, içki masalarında yemiş tüm maaşını. Oysa kalemi de kuvvetliymiş. Binyazar soyadı da babasının uzun ve etkileyici sözlerle bezediği dava dilekçelerinden gelirmiş…

Adnan Binyazar’ın 2000 yılında yazdığı ve bu sene 14.baskıya ulaşan “Masalını Yitiren Dev” adlı romanı yazarın çocukluk ve ilk gençlik anılarından oluşuyor. Bu romanı annesi Pakize Gündüz’ün ölüm haberini aldıktan sonra bir uçak yolculuğunda kurgulamış. Pakize Hanım acılarının, çektiği sıkıntıların, gördüğü şiddetin başkaları tarafından bilinmesini hiç istemezmiş.

“Çocukluk, bir dev masalıdır. Masalı bozulmuş çocukluk ne ise, masalını yitiren dev de odur. İkisi de şaşkın, güçsüz ve umarsızdır. Birbirlerini yitirdiklerinde, çocukluk devin, dev çocukluğun büyüsünü bozar. Büyü bozulunca, çocuk, yaşamı boyunca, masalını arayan bir dev gibi çırpınır durur.” Masalını Yitiren Dev sf.19

“Geçmişimden başka bir kalıt (miras) taşımıyorum. Masalını Yitiren Dev’le, ‘açtığım kendi kuyumun içine dalarak’ yaşadıklarıma sahip çıkıyorum.” Masalını Yitiren Dev sf.19

Köy Enstitüsü’ne girerek kurtuluşa ulaşmış. Ancak enstitüye girmesi de o kadar kolay olmamış. Şehir doğumlu olması sebebiyle sorun çıkmış. Diyarbakır/Ergani Dicle Köy Enstitüsü’nün 101 numaralı öğrencisi olarak kaydolması uzun süren yürüyüşlerin ve uğraşların ardından gerçekleşebilmiş.

Tarla biçerken bile Cervantes okuyan bir edebiyat tutkunu olarak Köy Enstitüsü’nü bitirdikten sonra Gazi Eğitim Enstitüsü Edebiyat Bölümü’nde okumuş. Sonrasında değişik okullarda Türkçe-Edebiyat öğretmenliği yapmış. Tayinini Çorum Kız Lisesi’ne çıkmasıyla hayatı tamamen değişmiş. Okulun son sınıf öğrencilerinden Filiz’i ilk gördüğünde âşık olmuş. Otuz iki yıl boyunca süren evlilikleri Filiz Binyazar’ın kansere yenik düşmesiyle son bulmuş. Filiz Hanım’ın ölümünden sonra Adnan Bey’in hayatı bir daha eskisi gibi olamamış.

“Baktım içeride genç bir adam tek başına oturmakta;
Ölümün gölgesi düşmüş gözlerine.” Edgar Allan Poe Kuzgun -Bozkır Aydınlığında Aşk sf. 126-

Yazarın 2005 yılında Orhan Kemal Roman Armağanı’na değer bulunan Ölümün Gölgesi Yok adlı romanı bu büyük ve tarifi zor aşkı anlatır.

“Bu hastanenin köşesinde, gün gün sonsuz uykusuna yaklaşan eşimin solgun yüzüne bakıyor; içinde “ölüm” yolcusu taşıyan kırık bir takanın mecalsiz kürekçisi gibi, elimi uzatıp sevgilimi kurtaramayışın aczini duyuyordum.” Ölümün Gölgesi Yok sf.17

Mustafa Ayaz

Eserleri:

Adnan Binyazar edebiyatımıza çok önemli katkıda bulunan, oldukça üretken bir yazardır. Toplum ve Edebiyat adlı deneme kitabı ile de deneme yazarlığına ve okuma kültürüne yaptığı değerli katkılar nedeniyle 2010 yılı Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’nü almıştır.

Deneme-Eleştirileri:

Toplum ve Edebiyat

Ağıt Toplumu
Ozanlar, Yazarlar, Kitaplar
Ayna
Duyguların Anakarası
Edebiyatın Dar Yolu
Ardında Leke Bırakmamalı Sevgi

Halk Yazını İle İlgili Kitapları:

Dede Korkut
Dedem Korkut’tan Üç Öykü
Kan Turalı
Halk Anlatıları
On Beş Türk Masalı
Elif ile Mahmut
Kerem ile Aslı

Biyografi:

Atatürk Anlatıyor

Romanları:

Masalını Yitiren Dev
Ölümün Gölgesi Yok

Öyküleri:

Şairin Kedisi
Şah Mahmet
Bozkır Aydınlığında Aşk

Gülda

Bozkır Aydınlığında Aşk

Adnan Binyazar’ın son öykü kitabındaki hem bazı öykülerin anahtar sözcüklerini daha öykülerin hamuru karılmaya başlamadan önce öğrenme kıvancı yaşadığımız hem de bazılarının yaratılış serüveninde duyumsanan hislerin bize aktarılmış olması nedeni ile öykülerin ilk satırlarından itibaren beni ve Gülda’yı içine almamış olması mümkün değildi.

Kitap yedi öyküden oluşuyor ve Üç Sokağın Kimsesizin adlı ilk öyküde Adnan Binyazar çocukluk ile ergenlik sancılarının ilk duyulduğu, anasızlığın ve görünürde bir babanın gölgesinde kaybolan bir çocukluğun geçirildiği Kocamustafapaşa’da geçmişe doğru bir yolculuğa çıkıyor... Ancak yaşanmışlıklardan çok az ize rastlıyor bu semtte ve zihninde capcanlı kalmış hatıralara sığınıyor. Çoğu acılı olsa da kimi güzellikleri de hatırlıyor bu semtte yaptığı yolculukta Adnan Binyazar ama “zaman denilen kemirgenin” dişlerini görünce içini bir hüzün kaplıyor ve yıllar önce yolunu açık eylemesi için ellerini göğe açtığı Sümbül Ağa Camisi’nin avlusunda kılınmak üzere olan bir cenaze namazında hayatın kaçınılmaz sonunu görüyor. Yaşam eninde sonunda bir namazlık saltanattan ibaret olarak mı son buluyor diye insan sorgulamadan edemiyor.

Kitaba adını veren Bozkır Aydınlığında Aşk‘ta ise ben satırlar arasında gezinirken yaşanmaya doyulamamış bir aşk ile sarhoş olduğumu hissettim. Birlikteyken bile birbirine hasret kalınan bir sevgi olabilir miydi gerçekten? Bir aşk gerçekten bir bozkır gibi el değmemiş bir şekilde yaşanabilir miydi? İki âşık gerçekten böyle konuşabilirler miydi?

Üçüncü öykü Eğri Göl’de yaşlıca bir kişinin hastalıkla yüzleşmesi ve ölüm korkusu karşısında hissettiklerini dile getirişi ve bu esnada kullanılan benzetmeler gerçekten çok içtenlikli idi. “Öğrenci görünümlü iki genç hemşire, doktoru duyar duymaz çevremde telaşlı iki beyaz güvercin kesiliyor…” Tüm öykülerde altını çizmeden geçemeyeceğiniz satırlar mevcut ama özellikle bu öyküde ölüm korkusunun kıskacından kurtulmaya çalıştığı, bir savaş verdiği ve anlatıcının kendini sokağa attığı anda ifade ettiği “Genzimle burnumun arasında unutulmuş ağıtlar mırıldanarak yürürken, soluğum genişliyor, beynim ruhsal saçmalıklara başkaldırıp özgürleşiyor. Yüreğimde duygunun tavus kuşu kanatları açılıp renkleniyor. Sağduyunun soylu atıyla yarışa çıkıyorum.” ifadesi anlatıcının bir an ölümden korkan, bir an ölümle yüzleşmekten korkmayan çelişki dolu duygularını ustaca dile getiriyor. Gerçekte hangi duyguya yakın olduğunu bile kendine itiraf etmekten aciz. Bir türlü ama ne kadar duygu ve düşüncelerle boğuşsa da bir şeyi itiraf etmek zorunda kalıyor anlatıcı o da “İnsanın ulaşamayacağı tek yer kendi içidir.” Anlatıcı kendi içine ulaşamasa bile çok önceden kaybettiği ve kavuşmayı hasretle beklediği ve ölümünü anlamlı kılacak olan sevdiceğine ulaşmaya çalışıyor. Ölümle sessizleşen aşklarında dile getirilemeyenleri dile getirmek için...

Bu öykü sona erdiğinde, Eğri Göl ile Bozkır Aydınlığında Aşk’ın birbirini tamamlayan iki öykü olduğu hissi uyandı içimde ve her ne kadar kurgudan yola çıkılarak yazılsa bile içselliği çok barındıran özellikler daha çok gözüme çarptı. Belki Adnan Binyazar’ın hayatından bazı kesitleri bilmek ve bunlarla ilgili olarak Ölümün Gölgesi Yok ve Masalını Yitiren Dev’i okumuş olmak ben de bu izlenimi doğurmuş olabilir ancak zaman zaman kendisinin de öykülerde atıfta bulunduğu dipnotlar nedeni ile bu kanım daha da kuvvetlendi. Kim bilir belki Metroda Bir Kırmızı Pabuçlu adlı öyküde ifade edildiği gibi “bilinçaltı leş mezarlığıdır.”

Billur

Metroda Bir Kırmızı Pabuçlu’yu okurken kaçınılmaz olarak aklım Masalını Yitiren Dev’de Orduevi’nde Kırmızı Pabuçlar filmini izleyen gencecik bir delikanlıya gitti. Bu öykünün hikâyesini epeydir merak ediyordum zaten. Zihninde tasarladığı gün bahsetmişti Adnan Bey “Metrodaki Kırmızı Pabuçlu” kadından. Cebinde taşıdığı küçük not defterine notlar almıştı. Henüz demlenmemişti öykü. Dediği gibi Öykü, yazılıp bittikten sonra yazılmaya başlamalıdır.” olmalıydı. Günlerce düşünmüştüm nasıl bir öyküyle karşılaşacağımı!

“İyi bir öykü nedir?” diye sorsalar bu öyküyü sunmak isterim. “İyice azaltılıp sadeleştirilmiş bir anlatımla geçmişten geleceğe uzanıp en nihayetinde nakavt eden bir kurgusu olmasıyla bu öyküyü seçtim.” derim. Kırmızı karaya değsin Stendhal’ın Kızıl ile Kara’sı bambaşka bir şekilde dillensin arzu ederim. Böylesine içten ve kırılgan belleğime dokunmasına susarım.

İşte iyi bir öykü bu işte! Hem tamamen yaşamın içinde, hem de her şeye aykırı belki de…

“Ondan geriye, narçiçeği-siklamen karışımı renkte, üstüne kan pıhtıları bulaşmış kırmızı pabuçlar kaldı; benden de, onun ayak izini taşıyan siyah bir pantolon…

Sonra? ..

Sonrası karanlık? ..
Ölü bir sessizlik…” Bozkır Aydınlığında Aşk sf. 95

Dubai’yi ben de gidip gördüm. Hatta “başı göğe eren gökdelenler de, dev bir tükenmez kalemi andıran ‘Burj Al Arap’ da içimde yeni zindanlar yarattı.” Ancak orada geçirdiğim kırk sekiz saatte orayla ilgili düşüncelerimi anlatmam gerekse Adnan Binyazar’ın Sabah Gülüşleri adlı öyküsünü uzatmak isterim.

“Dünyanın bütün tombul kadınları aynı onda, öne arkaya kaykılarak mı yürür?” ben de merak ederim. Burj Al Arap’tan girip, tombul kadın yürüyüşleriyle gelişen ve ilmek ilmek zihnin lâbirentinde dolanan bu öyküyü ders niteliğinde bir masaya yatırıp cümle cümle ezberlemeyi dilerim.

4 Haziran 2011: 39. İstanbul Müzik Festivali Açılış Konseri’ne gitmeden önce Adnan Binyazar ile buluşuyoruz. Bize sırrı kendinde saklı, lezzeti tam yerinde bir çay demlemiş Adnan Bey. Billur ile kütüphanenin önünden ayrılamıyoruz, Calvino kitaplarımızın yetersizliği tam önümüzde, okumadığımız/vazgeçtiğimiz onca klasik karşımızda… Adnan Bey’in çalışma odasına girdiğimizde sanki bir mabede girmişçesine saygıyla eğiliyoruz. Bıraksanız günler geçirebiliriz mekânda, gördüğüm ev güzel evlerden birindeyim, başım dönüyor.

Elimizde Bozkır Aydınlığında Aşk’ın imzalı nüshası, öyle güzel, öyle bitmesini istemediğimiz bir sohbet ki! Ömrüm boyunca unutmayacağım anlardan biri olarak kaydediyorum belleğime.

Adnan Bey Buluntu Bebek’ten bir paragraf okuyor, ben “hayatın çözümsüzlükler karmaşasında” boynumu iyice büküyorum. Bebek çöpten çıkıp ses veriyor; üzerime yaşamımın tüm ağırlığı çöküyor.

“Şu yeryüzünde insandan daha zavallı, daha değişken bir yaratık var mı? Bozkır Aydınlığında Aşk sf. 142

Defalarca bu öyküyü tekrar okuyorum, Adnan Bey’in sesi belleğimde. Belli, biliyorum okurken de iyice demlenmesi lâzım. Dönüyorum yeniden, öykünün çemberinden kendimi tamamlıyorum.

Leyla Gencer’i sahnede izlemiş, Renee Fleming’in tüm albümlerine sahip, opera tutkunu, Anadolu’nun tüm ezgilerini yüreğiyle yaşatmak isteyen, Shakespeare soneleriyle konuşan ruhu gencecik Adnan Binyazar’ın koluna giriyorum:

“Yeni bir öykü daha istiyorum!”

Bozkır Aydınlığında Aşk’tan Dipnotlar (*):

ÜÇ SOKAĞIN KİMSESİZİ

Cahit Külebi (10.01.1917 – 20.06.1997)

1917 Tokat doğumludur. Türkülerden ve halk şiirlerinden yararlanarak çağdaş bir şiir dili oluşturmuştur. İçerik olarak yurt sevgisi, doğa ve insan sevgisini işlemiştir. Şiirlerinde çocukluk ve gençlik yıllarının geçtiği yörelerden izlenimlerini yansıtmıştır. Anlatımı rahat anlaşılır, içten ve duyarlıdır. Şairler arasında titiz bir şiir işçisi olarak anılır.

“Masmavi dumanlar tüter
Onların gözlerinde,
Kara çalılara benzeyen bacakları
Toz toprak içinde” dizesiyle Bozkır Aydınlığında Aşk’ın ilk dizesinde yer almaktadır.

Sümbül Efendi Türbesi

İstanbul’un Fatih ilçesindeki Kocamustafapaşa Camisi’nin avlusunda bulunan bu türbe 1529 yılında yaptırılmıştır. Sümbül Sinan Efendi “Halveti” tarikatının Cemali koluna bağlı Sümbülîye şubesinin kurucusudur. Sümbül Sinan Efendinin gerçek ismi Yusuf’dur ama halk ona Sümbül Efendi ismini yakıştırmıştır. 1451 yılında Merzifon’da doğmuştur. İstanbul’a gelerek medrese eğitimi almıştır. Daha sonra Halveti Tarikatına girmiş, ardından Mısır’a gitmiştir. Dergâh şeyhi Mehmed Cemaleddin Efendi’nin ölümü üzerine İstanbul’a gelerek 1494 yılında tekkenin başına geçmiştir. Sümbül efendi birçok mürit yetiştirmiş ve camide vaaz vermiştir. Yavuz Sultan’ın yaptırdığı Yavuz Sultan Selim Camisii’nde 1523’te ilk vaazı vermiştir. 1529 yılında 78 yaşında dergâhının haziresine gömülüp üzerine türbesi yapılmıştır.

Kocamustafapaşa

Fatih ilçesine bağlı İstanbul’un bir semtidir. Semtte bir Bizans İmparatorluğu’ndan kalma bir çok tarihi yapı mevcuttur. Semtin adı, Bizans döneminden kalan Ayios Andreas Manastırı Kilisesi’ni 1489 yılında camiye çeviren ve 1512 yılında idam edilen Sadrazam Koca Mustafa Paşa’dan almıştır. Bizans döneminin de önemli bir dini merkezi olan bölge, Halvetiye tarikatının önemli şeyhlerinden olan Sümbül Efendi’nin tekkesinin burada olmasıyla bu önemini devam ettirmiştir.

Kocamustafapaşa İlköğretim Okulu

1875 yılında, Ders Nazırı Süleyman Paşa tarafından, Kırkiki Yıl Askeri Rüştiye adıyla kurulmuştur. Kurulduğu tarihten bugüne Askeri Rüştiye, Numune Mektebi, Fatih 28. İlkokulu, Kocamustafapaşa İlkokulu isimleriyle hizmet vermiştir.

Kocamustafapaşa İlköğretim Okulu’ndan:

Recep Peker (Başbakan)
Şemsettin Günaltay (Başbakan)
Cevdet Sunay (Cumhurbaşkanı)
Lütfü Kırdar (İstanbul Valisi)
Fatma Girik (Sanatçı ve Şişli Belediye Başkanı) gibi ünlü isimler çıkmıştır.

BOZKIR AYDINLIĞINDA AŞK

Marcel Schwob (23.08.1867 – 12.02.1905)

1867 yılında Fransa’da doğdu. Ailesinin erkekleri ya haham ya da tıp doktorudur. Kendisi nin filozofi ve Uzakdoğu dillerinde doktorası vardır. Apuleius, Petronious, Hugo ve Poe hayranı olup ileride yazarlığını belirleyecek adlar olmuştur. Öyküleri insan ve hayatın ölüm, sadizm ve korkutucu taraflarıyla örülmüştür.

Marilyn Monroe ( 1.06.1926 – 05.08.1962)

Asıl adı Norma Jeane Mortenson olan ABD’li sinema oyuncusu, şarkıcı ve modeldir. 20. yüzyılın en ünlü sinema yıldızı, seks sembolü ve pop ikonudur.

EĞRİ GÖL

Anna Ahmatova (23.06.1889 – 05.03.1966)

Romantik ve duygusal Saint Petersburg geleneğinin en önemli temsilcisi Rus şairdir. Çalışma alanı, kısa lirik şiirleri evrenselleştirmektir. Eserlerinde Stalinizm gölgesinde yaşayan yaratıcı kadınların kaderini zaman ve anı olarak türlü temalarla anlatır.

Edith Piaf ( 19.12.1915 – 10.10.1963 )

Fransız sanatçı yaşadığı zamanın en sevilen sanatçılarından biridir. Gençliğinde en yakın arkadaşı Momone ile birlikte Paris sokaklarında şarkı söyleyerek hayatını kazanmaya çalışır. Momone ile sokakta şarkı söylerken, Fransa’nın ünlü müzikhollerinden birinin sahibi olan Louis Leplee ile tanışır. Leplee, Piaf’ın sesine hayran kalır ve lakabını “Kaldırım Serçesi” olarak belirler.

Arbeits Moral

“Çalışma Ahlakı” kavramını araştırırken karşıma çok hoş bir şey çıktı ve bunu sizinle de paylaşmak isterim. “Arbeits Moral” aynı zamanda Alman yazar Heinrich Böll’ün çok meşhur bir kısa öyküsünün de adıymış.

Öykü kısaca, Batı Avrupa’nın ismi verilmeyen bir rıhtımında girişimci bir turist ile balıkçının karşılaşmasından çıkan kısa bir sohbettir:

İyi giyinişli bir turist, rıhtımda resim çekerken; balıkçı teknesinde uyuklayan eski püskü elbiseli bir balıkçı dikkatini çeker. İşine tembel yaklaşımından düş kırıklığına uğrayan girişimci turist balıkçının yanına yaklaşır ve neden balık tutmak yerine uyukladığını sorar. Balıkçı, “sabah balık tuttuğunu ve ürünün onu iki gün yeterli olacağını” söyler. Turist, balıkçıya gün içinde birkaç defa avlanmaya çıkarsa bir yıl içinde motor, ikinci yılında tekne ve nicesini alabileceğini söyler. Sonrasında bir gün soğuk hava deposu inşa edebileceğini, yetinmeyip salamura fabrikası, akabinde balık restoranı inşa edebileceğini ve aracı kullanmadan ıstakoz ihraç edebileceğini.. anlatır. Sakince turisti dinleyen balıkçı “sonra ne?” der. İlgilendiğini sanan girişimci turist heyecanla devam eder, “Bundan sonra umursamadan güneş altında rıhtımda denize bakarak uyuklarsın” der. Balıkçının cevabı ise “Ama ben zaten bunu şu anda bunu yapıyorum!” der. Aydınlanmış girişimci turist, düşünceli bir şekilde ve biraz da gıpta ederek balıkçının yanından ayrılır

Cahit Sıtkı Tarancı ( 02.10.1910 – 13.10.1956 )

Diyarbakır’ın soylu ailesi Pirinççizadeler’dendir. Sanat için sanat ilkesine bağlı kalmıştır. Tarancı’ya göre şiir, kelimelerle güzel şekiller kurma sanatıdır. Açık ve sade bir üslubu vardır. Uzak çağrışımlara ve hayal oyunlarına pek itibar göstermemiş ve çoğu gerçeğe bağlı olan mecazları, derin ve karışık değildir. Şiirlerinde yaşama sevinci, ölüm temalarını, mutlu sevdalar, yalnızlık, yitik aşklar, yalnızlık işlemiştir.

Yahya Kemal Beyatlı ( 02.12.1884 – 01.11.1958 )

Üsküp’de dünyaya gelmiştir. Divan şiiri üzerine yoğunlaşmıştır. Klasik şiirimizin temel özelliklerine bağlı kalarak, kendine özgü bir dil oluşturmuştur. Beyatlı’ya göre şiirin temeli sözcüklerdir ve bunlar “anasının ak sütü gibi temiz bir dile” aittir. Şair İstanbul dışında yetiştiği için İstanbul’da konuşulan Türkçe’ye hayrandır ve onun adeta bir musikiyi çağrıştırdığını söyler. Her ne kadar edebiyatımıza batılı bir bakış kazandırmaya çalışsa da eserlerinde doğu edebiyatlarının özellikle şekil konusunda etkili olduğu görülür.

Kutsal Kitap Yuhanna

Matta, Markos, Luka ve Yuhanna tarafından kaleme alınmış olan dört İncil… İncillerde, İsa’nın hayatı ve öğretileri anlatılır.

Yuhanna’nın kelime anlamı “sevgili” veya “sevilen” demektir. Balıkçılık yaparak geçinen misyoner Yuhanna’nın M.S. 90’lı yıllarda yazıldığı tahmin edilmektedir. Yahya Peygamber’in dini faaliyetlerinden İsa’nın göğe yükselişine kadar olan zaman aralığını kapsar. Yuhanna İncili, İsa’nın kilisesinin oluşumunu anlatır. Cennetteki krallığından insanlığa yol göstermeye devam edeceği vurgulanır. Bu anlamda, diğer İnciller gibi belirli bir kesimi değil, tüm insanlığı hedeflediği düşünülebilir. Diğer İnciller İsa’nın doktrinlerine geniş yer verir ancak Yuhanna İncili ise İsa’nın insani veya dünyevi faaliyetlerine vurgular.

Krumme Lanke, Berlin

Berlin’in güney batınsındadır. Krumme Lanke gölü 1100m uzunluğunda, evresi 2.5km, derinliği 6.6m ve yüzeyi 154.000 m2 dir. Göl kenarından geçen koşu yolu koşucular ve yürüyüşçüler arasında popülerdir.

Alphonse de Lamartine ( 21.10.1790 – 28.02.1869 )

Katolik bir ailenin çocuğu olan Fransız yazar, şair ve politikacıdır. Şair ve yazarlığının yanı sıra idam cezasına ve köleliğe karşıtlığıyla tanınır. Önemli eserleri arasında 1859 yılında Paris’te yayınlanan Histoire de la Turquie (Osmanlı Tarihi) bulunmaktadır. Bu eserini yazarken Fransa’daki Türk ve Osmanlı kaynaklarını incelemiş ve İstanbul’u da ziyaret etmiştir. Lamartin İstanbul’u "Dünyaya bir kere bakmak zorundaysan sadece İstanbul'a bak!" sözünü söyleyerek İstanbul'un güzelliğine ve haşmetine olan hayranlığını belirtmiştir.

YOL ÖZLEMLERİ

Binbir Gece Masalları

Orta Çağ’da kaleme alınmış Orta Doğu kökenli edebi eserdir. Eser Şehrazad’ın hükümdar kocasına anlattığı hikâyelerden oluşur.

Fars kralı Şah Şehriyar -Hindistan ile Çin arasındaki bir adada hüküm sürer-. Şehriyar karısının kendisini aldattığını öğrenir ve öfkelenir, tüm kadınların sadakatsiz, nankör olduğuna inanmaya başlar. Önce karısını öldürtür, sonra da vezirine her gece kendisine yeni bir hanım bulmasını emreder. Her gece yeni bir gelin alan Şehriyar, geceyi hanımıyla geçirdikten sonra tan vakti hanımını idam ettirir. Bir süre bu böyle devam eder. Vezirin akıllı kızı Şehrazad bu kötü gidişata son vermek için bir plan kurar ve Şehriyar'ın bir sonraki eşi olmaya aday olur. Evlendikleri geceden başlayarak, kardeşi Dünyazad'ın hikaye dinlemeden uyuyamadığını söyler ve her gece Dünyazad'ın da yardımıyla çok güzel ve heyecanlı hikayeler anlatmaya başlar ama tam şafak vakti geldiğinde, hikayenin en heyecanlı yerinde, hikayeyi anlatmayı keser. Hikayenin sonunu merak eden Şehriyar, Şehrazad'ın hikayeye ertesi gece devam edebilmesi için, o gecelik Şehrazad'ın idamını erteler. Her gece bir önceki masalın devamını anlatıp yeni bir hikaye ye başlar ve yine tam tan vakti hikayenin en heyecanlı yerinde anlatmayı bırakır. Kitabın sonuna kadar yer alan hikayeler, Şehrazad'ın Şehriyar'a anlattığı hikayelerdir. Sona gelindiğinde, Şehrazad üç erkek çocuğu doğurmuştur ve evliliklerinden uzunca bir süre geçmiştir. Kralın kadınlara olan öfkesi ve kötü düşünceleri dinmiş, Şehrazad'ın sadakatine inanmıştır.

METRODA BİR KIRMIZI PABUÇLU

Ferruh Tunç

1958 yılında Antalya’da doğmuştur. Kariyerine maliye müfettişi olarak başladı ve mesleğini uluslar arası denetim ve danışmanlık şirketlerinde sürdürdü. 1990 yılından sonra; Adam Sanat, Broy, Yeni Biçem, Edebiyat ve Eleştiri, Varoş, Papirüs, Mecaz, İmge-Öykü vb. dergilerde şiirleri ve yazıları yayımlandı. 2010 yılında yayımlanan “Melez Zamanlar” kitabıyla Necatigil Şiir Ödülü ve Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü’nü kazanmıştır.

Behçet Necatigil (16.04.1916 – 13.12.1979)

Necatigil İstanbul’da doğan şair; şiir başta olmak üzere, tiyatro oyunları ve radyo tiyatroları yazdı.

Şiirlerinde, büyük kentlerde geçim sıkıntısıyla kuşatılmış bir biçimde yaşayan insanları ele almıştır. Şiirleriyle birçok ödül aldığı gibi, şiirini felsefe ile harmanlamış ve felsefeyi şiirle aşabilmiştir. Doğ Batı kültürünü eserlerinde ustalıkla birleştirmiştir.

Edgar Allan Poe ( 19.01.1809 – 07.10.1849 )

Amerika Romantik Akımı’nın öncülerindendir. Şair, kısa öykü, editör ve edebiyat eleştirmenidir. Modern anlamda korku, gerilim ve polisiye türlerinin de öncüsüdür. Her ne kadar günümüzde önemli bir yazar olarak kabul görse de kendi döneminde sık sık küçük düşürülmüş ve yanlış anlaşılmıştır.

Diego Velazquez (06.06.1599 – 26.06.1660)

İspanyol ressam Kral IV. Felipe’nin sarayında baş ressam olarak çalışmış, Barok döneminin kendine özgü portreleriyle ünlenmiştir. Işık ve gölgeyi ustalıkla kullanarak; döneminin geleneği olan “güzeli resmetme geleneği” dışına çıkıp doğal olanı resmeden bir ressam olmuştur.

SABAH GÜLÜŞLERİ

Şeyh Galip (1757 – 1799 )

Esed ve Galip mahlaslarıyla yazdığı şiirlerini toplayarak 24 yaşında iken divanını meydana getirdi. Şeyh Galip, hiç kuşkusuz Nedim’den sonraki dönemin en önemli şairlerindendir. Sembolizm bir tarzın Türk Edebiyatındaki öncüsü olmuş, birçok buluşu ve yarattığı mazmunlarla Divan Edebiyatı’nın gelişmesinde büyük bir rol oynamış olmasına rağmen divan şiirinin geleneklerinden de kopmamıştır. Bugün Şeyh Galip'in şiirleri gösterdiği harika sembolizm ve betimlemelerle özellikle Batıda fazlasıyla beğeni toplamaktadır. Şeyh Galip'in eserlerinin en önemli yönlerinden birisi de tasavvufi temellere sahip olmasıdır. Şeyh Galip tasavvuf edebiyatı açısından çok önemli bir isimdir.

Shakespeare (26.04.1564 – 23.04.1616)

Dünyanın en büyük yazarlarından biri sayılan Shakespeare, gerek yarattığı karakterleriyle, gerek kurgusuyla neredeyse bugüne gelen tüm eserlere ilham kaynağı olmuştur. Kendi tiyatrosu “The Globe” için yazdığı oyunlara ek olarak Soneleriyle de ünlüdür.

Arap Emirliklerinde Erkek Giysisi

BULUNTU BEBEK

Oscar Wilde (16.10.1854 – 30.11.1900)

İrlandalı oyun yazarı, kısa öykücü, şair ve romancı. Viktoryan döneminin en başarılı ve ünlü yazarlarından biridir. Üslubu iğnelidir. Wilde hayatının büyük bir bölümü boyunca sosyalizmi destekledi.

“Kuzgun” Edgar Allan Poe (Çevirmen: Burçak Özlüdil )

Yem olmamak için azgın fırtınaya, sığınmıştım bir ardıcın kovuğuna;
Sabırsızlıkla beklerken sabahı, ilişti gözlerime sıcak bir odanın
aydınlığı.
Gözlerimi diktim camlara, baktım içeride genç bir adam tek başına
oturmakta;
Ölümün gölgesi düşmüş gözlerine, başı önde derin derin düşünmekte
Kendi çilem yetmezmiş gibi bana, uçtum yüzü kederle güzelleşen bu
adama
Mezer taşını andıran bir koltukta oturan o yıkılmış adama.

Kasvetli bir gece yarısı, düşünürken zayıf, tasalı
Yabansı, tuhaf sesi üzerine eski, unutulmuş bilgilerin,
Uykunun eşiğinde düşerken başım öne, aniden bir tıkırtı geldi içeriye
Sanki biri usulca vurdu, vurdu kapısına odamın
"Bir ziyaretçi olmalı," diye mırıldandım, "bir ziyaretçi çalıyor kapısını
odamın
Yalnızca bu, başka bir şey değil."

Korkunca kanatlarımın sesinden, ürküttüm onu istemeden,
Başladı kendi kendine konuşmaya, belki de ihtiyacı vardı bir arkadaşa
Nasıl bir acıydı onu böyle içine döndüren, gözleri açıkken kabuslar
gördüren,
Keşke konuşacak kadar gelişmiş olsaydı dilim, bu düşküne hemen yardım
ederdim
O ise unuttu bile beni, unuttu odasının önündeki gölgemi.
Anlamsızca mırıldanıyor dudakları, yitik bir bakışı gizliyor
gözkapakları.

Ah, çok iyi anımsıyorun, solgun bir aralıktı
Ölen her kor bırakıyordu hayaletini döşemeye ayrı ayrı
Nasıl diledim nasıl, bir sabah olsa; -ödünç almak için aradım kitaplarımda
Acının ara verdiği anı boşuna -yitirdiğim Lenore'un verdiği acı-
O eşsiz, ay yüzlü masum kız, meleklerce konmuştu Lenore adı,
Sonsuzluğa karışan o yitik adı

Fısıldayınca böyle sevgilisinin adını, yaşayacak sanıyor yeniden o
tutkulu anları
Buruk bir sanrı salınıyor tüllerle, salınıyor tüllere bürünmüş bir
genç kız görünümünde
Salınıyor ışığın aydınlatmaya yetmediği bu alacakaranlık adamın
yüreğinde,
Bitmek tükenmek bilmeyen o uğursuz kış gecesinde,
Titrek bacaklarının üzerinde doğrularak, dinlemeye çalışıyor o tuhaf
hayali
En renkli düşlerin bile özlemini dindiremeyeceği o narin hayali

İpeksi mor perdelerin üzgün, kararsız sesi
Ürküttü beni, o güne kadar hissetmediğim bir dehşetti kaplayan içimi
Hızla çarparken yüreğim, sürekli yineledim
"Bir ziyaretçi," dedim, "içeri girmeyi diliyor kapısında odamın
Geç kalmış bir ziyaretçi, girmeyi diliyor kapısında odamın
Hepsi bu, başka bir şey değil"

Dikkatsiz bir kıpırdanış, fark ettirdi beni, fark ettirdi kara
gölgemi.
Yine de anlamış değil, benim yalnızca bir kuş olduğumu;
Ona yardım etmek için güvenli yuvamı bırakıp penceresine konduğumu.
O kendi cinnetini büyüterek içinde, savuruyor belleğini karanlık
rüzgarların önüne;
Gizli bir zevk de alıyor bundan, damarlarında dolaşan o katıksız
acıdan.
İşitiyorum korkusunu duvarların ardından, görüyorum sararmış yüzünü
pencerenin kenarından.

Ruhuma güç geldi aniden, artık ikircime düşmeden
"Bayım," dedim, "ya da bayan, diliyorum sizden affımı
Ancak şudur olan, uyukluyordum, çalındı kapım,
Çalındı belli belirsiz, kapımı tıkırdatan sizdiniz;
Öyle ki emin olamadım duyduğuma bir tıkırtı" - İşte açtım ardına dek kapımı;
- Yalnızca karanlık, başka bir şey değil

Yanlış yerde arıyor beni, bir insan sanıyor bu solgun sisler içinde
bekleyeni.
Çok genç sayılmasa da tanıyamamış daha insanoğlunu;
Umut diye onlara sesleniyor hala, hiç anlayamamış yaşamı bu zavallı
budala.
KAhrediyorum dilsizliğime, seslenmek isterdim bu talihsiz şaire;
Boşuna dikme gözlerini gecenin sisine, o genç kızın hayalini artık
bekleme,
O çoktan karıştı toprağın tenine, çoktan alıştı sessizliğin sesine.

Karanlığın derinliklerini gözledim, uzun süre orada korkuyla merakla bekledim
Şüpheyle düşledim hiçbir ölümlünün düşünmeye cesaret edemeyeceği düşler;
Ama sürekliydi sessizlik ve hiçbir yanıt vermedi
Söylenen tek sözcük, fısıldanan bu addı, "Lenore?"
Fısıldadım, yankı bana fısıldadı yeniden, "Lenore!"
Yalnızca bu, başka bir şey değil.

Odama döndüğümde, bütün ruhum yanıyordu bedenimde.
Yeniden duydum daha güçlü bir tıkırtı,
"Eminim," dedim, "eminim, bu bir şey penceremin kafesindeki;
Bakmalı ne ise oradaki, çözmeli bu sırrı;
Yalnızca rüzgar, başka bir şey değil!

Kepengi açınca, gördüm kanat çırpan telaşla,
Geçmişin kutsal günlerinden gelen heybetli bir kuzgun,
Aldırmadan hiç bana, durup dinlemeden bir dakika,
Bir lord ya da lady edasıyla, tündei odamın kapısına,
Tünedi Pallas büstüne, duran kapımın hemen üstünde;
Tünedi ve oturdu, hepsi bu.

Bu abanoz siyahı kuş takındığı sert, kara ifadeyle,
Döndürdü karamsarlığımı bir gülümsemeye.
Dedim: "Kesinlikle korkak değilsin, kırık olmasına rağmen sorgucun,
Gecenin kıyısından gelen, ölüye benzeyen antik kuzgun,
Söyle nedir gecenin ölüler kıyısındaki adın!"
Dedi: "Hiçbir zaman!"

Şaşırdım bu tuhaf kuşun konuşmasına, böyle açıkça,
Çok kısa ve ilgisiz olmasına rağmen yanıtı;
Katılmadan edemeyiz bu fikre kutsanmamıştır hiç kimse
oda kapısının üstünde bir kuş görmekle;
Kuş ya da canavar tüneyen kapısının üstündeki büste,
anılan "Hiçbir zaman" gibi bir isimle.

Ama kuzgun tek başına oturarak sakin büstün üzerine;
Yalnızca bir sözcük söyledi, o sözcük taşıyordu sanki ruhundan;
Ne tek bir tüyünü kıpırdattı, ne de başka bir şey çıktı ağzından.
Ta ki ben zoraki mırıldanana kadar, "Daha önce diğer arkadaşları uçup gitti;
Yarın o da terk edecek beni, tıpkı uçup giden umutlarım gibi,
Ama kuş dedi: "Hiçbir zaman!"

Ürktüm sessizliği bozan bu yerinde yanıttan,
"Kuşkusuz," dedim, "bildiği bu birkaç sözcüğü,
Öğrenmiş, insafsız belaların kovaldığı mutsuz bir sahipten;
Şarkıları tek nakarat oluncaya kadar kovalanan o mutsuz kişiden.
Öğrenmiş, umudun ağıdı olan şu kederli nakaratı:
"Hiç-hiçbir zaman!"

Ama kuzgun hala döndürüyordu hayalimi gülümsemeye;
Oturdum kuşun, büstün, kapının önündeki koltuğun üstüne;
Gömüldükçe kadife yastığın içine, gömüldüm hayalden hayale,
Düşündüm geçmişten gelen bu uğursuz kuşu;
Geçmişten gelen bu zalim, tuhaf, korkunç, sıkıcı, uğursuz kuşu.
O tekrarladı ilençli sesiyle, "Hiçbir zaman!"

Oturup, tahmine koyuldum tek hece söylemeden kuşa,
Ateşli gözleri kalbimi dağlayan kuşa;
Tahminimi sürdürdüm yaslayarak başımı;
Lambadan süzülen ışığın aydınlattığı yastığın kadife kumaşına,
Lambanın aydınlattığı menekşe moru kadife şekilleniyordu ışıkla;
O hiç yaslanamayacak, ah! Hiçbir zaman, bir daha!

Sanki hava ağırlaştı gizli bir buhurun kokusuyla; sallandı yer,
Ayaksız meleklerin adımlarıyla, ayak sesleri dönüştü tüy kaplı zeminde
çıngırak seslerine.
"Zavallı," diye bağırdım kendime, "Tanrın gönderdi bu iksiri sana
melekleriyle,
Unutasın diye bir an Lenore'un anılarını.
İç, kana kana iç bu ilacı, unut artık şu yitik Lenore'un aşkını!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"

"Peygamber!" dedim, "ilençli varlık! -kuş ya da şeytan, yine peygamber!-
Bir kışkırtıcı mıydı seni gönderen, ya da fırtına mı bu kıyıya getiren,
Yine de çok cesursun bu ıssız, büyülenmiş yerde-
Korkunun terk etmediği bu evde -yalvarırım bana doğruyu söyle-
Var mı? Var mı umar Tur-i Sina'da? -söyle- yalvarırım söyle!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"

"Peygamber!" dedim, "ilençli varlık! -kuş ya da şeytan, yine peygamber!-
Üzerimizde uzanan cennet adına, ikimizin inandığı tanrı adına;
Söyle bu hüzün yüklü ruha, o uzak cennette,
Sarılabilecek miyim, meleklerin Lenore diye adlandırdığı o kutsal kıza?
Sarılabilecek miyim meleklerin Lenore diye andığı o eşsiz, ay yüzlü kıza?
Kuzgun dedi: "Hiç - hiçbir zaman!"

"Bu sözcük ayrılığımıza işaret olsun kuş ya da iblis!" diye bağırdım.
"Geri dön fırtınana, dön gecenin ölüler kıyısındaki diyarına!
Tek bir kara tüyünü bile bırakma, işareti olarak ruhunun söylediği o yalanın!
Yalnızlığımı bozma! Kapımın üstündeki büstü terk et!
Gaganı çıkar yüreğimden, bedenini kapıdan al git!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"

Kuzgun bir an olsun ayrılmadı, oturdukça oturdu,
Oturdukça oturdu oda kapımın hemen üstündeki Pallas büstünde;
Benziyordu gözleri hayal kuran bir şeytanın görüntüsüne,
Vuruyordu kara gölgesini yere lambadan yansıyan ışık;
Kapalı kaldu ruhum bu kara gölgenin içinde,
Kurtulamayacak - Hiçbir zaman!

Sait Faik ( 23.11.1906 – 11.05.1954 )

Adapazarı’nda doğan Türk öykü, roman yazarı ve şairdir. Klasik öykü tekniğini yıkmış ve insanları hem iyi hem de kötü yönleriyle oldukları gibi ama şiirsel bir dille anlatmıştır. Batı’daki gelişmeleri takip etmiştir ancak belli bir tarzın takipçisi olmamıştır.

“O günlerde büyük ressamların yapıtlarının yer aldığı Die badende (Yıkananlar) adlı bir katalog geçmişti elime. Baktıkça, katalogdaki resimlerin, kadın arınık çıplaklığa erdirme sanatı olduğunu düşündüm.” Bozkır Aydınlığında Aşk sf.146

Stefan Zweig (28.11.1881 – 23.02.1942 )

Avusturyalı oyun yazarı, gazeteci, roman ve biyografi yazarıdır. Kitap Kulübümüzde de incelediğimiz bu roman Zacıma duygusunun nelere yol açabileceğini, insanı nasıl çatışmadan çatışmaya sürükleyebileceğini anlatan bir başyapıttır.

(*) vikipedia, kim kimdir

Ayşe

Masalını Yitiren Dev - Adnan Binyazar

2011-10-21T10:13:00.007+03:00

Masalını Yitiren Dev’i bir akşam elime aldım ve 232. sayfaya kadar yüreğime ağu dolu sıyrıklar ala ala bir solukta okudum. Okurken ilk düşündüğüm şey Adnan Binyazar’ın insanın yüreğini usul usul ama sıkıca kavrayan sözcüklerinin ne kadar güçlü olduğu idi. Sözcükler o kadar güçlü idi ki adeta yüreğime bir kement atıyor ve her çekişte kendi iç dünyasına sürüklüyordu.

Çocukluğundan başlayıp ergenlik yıllarının başına kadar anlatılan yaşananlar insanda asla bir duygu sömürüsü veya ona acı yaşattığını düşündüğünüz kişilere karşı düşmanca duygular yaratmıyordu. Tüm kahramanları onun gözünden o olgun ve affedilmişlik duygusu ile tanışmanızı sağlayacak kadar sağlam bir duruş sergiliyordu.Şaşırtıcıdır ki bunca acı ve hüsran içinde bazı bölümleri okurken ben “vay hınzır vay” hatta -sonraki sayfalarda beni utandıracağını bilemeden- “seni piç kurusu seni” diye yarı kızgınlık yarı şefkat içeren nidalar da savurmuyor değildim.

Bu nidaları savurduğum anlardan biri Bozkır Aydınlığında Aşk adlı kitabındaki Üç Sokağın Kimsesizi’nde dediği gibi belki de duygu günahı işlemesiydi. Yürüyüşü kelebek uçuşmalarına benzeyen ve kendi soluk sesinden bile neredeyse ürken Karnik Ağa’yı,beğendiği Nevin’e gücünün nelere yettiğini göstermek amacı ile yerinden sıçratmanın kendisini delice kahkahalara boğduğu, arkasından yürüyüşünü taklit ettiği bir kadının uzun eteğine basıp, etek sökülünce onun çırılçıplak kalmasına sebebiyet verdiği kendince muhteşem gösterisi, ustasının lafına uyup İsmail Dümbüllü’nün kafasının ortasına basarak ünlü olma çabasının anlatıldığı bölümlerde her ne kadar acılar içinde yoğrulup bir acı, terk edilmişlik, masalını yitirmişlikten oluşan bozkırlardaki bitki yumakları gibi yuvarlandığını az önce okumuş olsam bile Adnan Binyazar’ın küçüklük yaramazlıklarına kaşımı çatmaktan kendimi alamıyordum. Ve anlıyordum ki Adnan Binyazar’ın kaleminin gücü de buradan geliyor; o Yol Özlemleri öyküsünde ifade ettiği gibi tam bir sözcük avcısı... Sözcükleri avladıktan sonra ise kurduğu sözcüklerden oluşan sürüye çok iyi çobanlık ediyor.

Adnan Binyazar, seçtiği sözcüklerle öylesine canlı bir ortam yaratıyor ki nenesini anlattığı bölümde kırmızı elmacık kemikleri ve annesinden yediği çimdiğin acısını onun sıcak bedeninde avuttuğu satırlarda, o sıcak bedenin kokusunu ve acıları sağaltıcı manilerini ve şefkat dolu duaların rahatlatıcı etkisini hissedebiliyor insan. Hamallık yaptığı günlerden birinde bir müşterinin hanımın küçük bir tepsiye koyarak verdiği mercimek çorbasının sıcaklığının soğuktan buz gezmiş bir ruhu nasıl ısıttığını duyumsayabiliyor, dudakları yakan metal kaşık kendi dudağınıza değmiş gibi bir an yüzünüzü acı ile buruşturuyorsunuz. Ama bir daha ne zaman bir hamal çocuk görseniz ellerinin soğukluğunu yüreğinizde hissetmemeniz mümkün olmuyor.

Bu hislerle okumamı sürdürürken Diyarbakır günlerinin anlatıldığı bölümler benim için biraz daha renkli bir okuma ile geçiyor. Hele Haco Bibi ile tanışmam Eğri Göl öyküsünde bahsedildiği gibi mutluluk gelişi gidişi tez bir konuk olsa ve acı postunu atmış yüzsüz yüzsüz ileriki sözcükler arasından bana sırıtsa da kitabı elimden bırakmama ve o dakika kahkahalarla sonrasında da aklıma düştükçe hep mutlulukla gülümsememe neden oldu ve hala oluyor.

Yüreğimdeki sıyrıklar hafif hafif sızlarken Haco Bibi benim için romanda bir diriliş anı idi, zeka ışıltısı idi, Haco Bibi hayat tecrübesini ve gözlemlerini bir kelime ile anlatan kadın idi, Haco Bibi acılara meydan okuyabilme cesaretini göstermekti benim gözümde o an ...Kimdir peki ? Adnan Binyazar’ın babasının kayınvalidesi ve evin dinamosudur. Adnan Binyazar o dönemlerde Huriye adında bir kıza evlenmeyi düşünecek kadar ilgi duymaktadır ama kızımız biraz oynaktır. Kız oğlan kız olup olmadığını öğrenmek de evlilik kararı için çok önem teşkil etmektedir. Bu can alıcı soruyu Haco Bibi’ye sorar Adnan Binyazar. Haco Bibi cevap verir: “Vallah oğlum, kızdır, velakin bir fırt kalmıştır.!”

Diyarbakır günlerinde anlatılan ve anlatılmayan pek çok çoğu acı, azı tatlı yaşanmışlıktan sonra kitabın sonuna doğru Adnan Binyazar’ın Köy Enstitüsüne kaydolmasında duyduğum sevinci anlatamam. Kılleş Köyü’ne kadar 30 km yürüyüp belge aldığı an sanki benim oğlum tutsaklıktan çıkıp zafer bayrağını bir tepenin üst noktasına dikmiş gibi hissettim.

O an artık Adnan Binyazar’ın Romeo ve Juliet’e, Hamlet’e ve Don Quijote’a kavuşma anı olduğunu biliyordum çünkü Eğri Göl’de de kaleme alındığı gibi kitaptan başka hiçbir nesnenin, birbirinin içinde düğümlenen çelişkilerden Adnan Binyazar’ı kurtaramayacağını biliyordum.

Billur

GURMENİN SON YEMEĞİ - Muriel Barbery

2011-10-06T23:58:00.006+03:00

“Uyuşmuş yaşlı bir kokana gibi son derece dikkatli bir şekilde dudaklarımı bu akışkan yanardağ lavına değdiriyordum ve… Ey o müthiş etkinin şiddeti! Ağzın içinde bir biber yanması ve zincirlerini koparmış bir sürü unsurun aniden patlayıp yayılması; ağızdaki organların hiçbiri artık varlıklarını sürdürmüyorlar, ne dil var, ne damak var, ne yanakların içi, ne de ağız mukozası: sadece içimizde başlayan ve ortalığı kasıp kavuran bir kara savaşının her şeyi yerle bir ediyormuş duygusu. Hayranlığın o insanı kendinden geçiren etkisiyle ağzımdaki ilk yudumun normalinden biraz daha uzunca bir süre dilimin üstünde gezinmesine izin verdim, aynı merkezden yayılan dairesel dalgaların dilimin yüzeyinde yayıldıklarını hissediyordum. Bu viski içmenin birinci şekliydi: vahşice okkalı bir yudum almak ve buruk ve sert tadını algılayabilmek için biraz ağızda tutmak, sonra aceleyle ikinci ikinci yudumu alıp hemen yutmak ve biraz gecikmeyle tüm sinir ağınızın kızışmasını hissetmek; hem de ne kızışma, adeta yanma! Bu, güçlü alkol içeren içki içicilerinin basmakalıp bir şekilde yaptığı gibi doymak bilmeyen açgözlülüklerinin öznesini oluşturan alkolü, tek seferde mideye indirmek, sonra şokun etkisiyle gözleri kapamak, ardından rahatlama ile yaşanan sarsıntının ifadesi olarak derin bir iç geçirerek nefesi ağızdan dışarıya vermek; işte, viskinin ikinci içiliş şekli bu. Alkol gırtlaktan transit olarak geçtiği için dil üstü dokuları işlevlerini yapmayarak hissiz kalıyorlar, ama göğüsteki sinir ağının dört dörtlük duyarlılığı sayesinde içinizi alkol plazma bombasının sıcaklığı sarıyor. Isınıyor, tekrar ısınıyor, yüksek hararet göğsünüzün her tarafını sarıyor, insanı kendine getiriyor, mutluluğu hissediyorsunuz. Etrafa yaydığı mutluluk ışıltılarıyla insanı rahatlatan bir güneş adeta.”

Bu satırları okurken, gün sonunda “bugün kendim için ne yaptım” sorusuna cevap olabilecek şekilde Starbucks’ta oturmuş chai tea latte içiyordum. Kişilerin kendileriyle özdeşleşmiş günlük alışkanlıkları olmasını hoş buluyorum. Starbucks’a her sabah gittiğimde halimi hatırımı soran, günde binlerce kahve hazırlayan ama yine de yüzlerindeki gülümsemeyi yitirmeyen -mesai bitimine doğru copy-paste bir gülümseme olduğunu tahmin ettiğim- “her zamankinden mi?” diye sorarak beni ve alışkanlıklarımı benimsediklerini gösteren, satış tekniklerini algılamış ve sindirmiş gençleri seviyorum. Kendimi evimdeymişçesine rahat hissettiren bir duygu içime yerleşiyor. Alışkanlıklarımızla, kendimize ne kadar odaklandığımızla, hizmet aldığımız kişilerle komünikasyon konusunda yazılacak çok şey var tabii ama, burada asıl bahsetmek istediğim o sabah kitabımı okurken nasıl da bir anda damağımın gerildiğini, ağzımda chai tea latte yerine boğazımı yakarak geçen, içime ani bir sıcaklık dalgası salan kuvvetli bir tat hissetmemin sebebi Barbery’nin viski ile ilgili satırlarıydı.

Büyükannesinin lezzetli yemekleriyle damak zevkinin farkındalığını yakalayıp, bunu kendine meslek edinen bir gurmenin ölüm döşeğinde yaşamını gözden geçirmesi, yakın aile çevresiyle ilişkilerinin sorgulanması, ölmeden hemen önce boğazından geçecek yemeğin arayışı anlatılıyor.

Bu aksi, geçimsiz ihtiyar gurmenin hayatta zevk aldığı sadece lezzetli, şık yemekler değil, basit yemeklerle bezenmiş sade bir sofra ile buna eşlik eden içten, samimi bir sohbet de onu zevkin doruklarına çıkartabiliyor.

Yemek yemeyi veya sevdiği bir içkiyi içmeyi cinsel birleşmeyle bağdaştırıyor. Yemekten aldığı zevk orgazmla eş değer.

Aksi, uzlaşması zor büyükbabasını yargılarken, aslında onun kendisinin bir yetişkin olarak portresinin yansıması olduğunun farkında değil.

Yaşamında bir yere sahip insanlar, kariyer merdivenlerini tırmanırken ona ışık tutmuş, lezzet dünyasında onu zirveye taşıyacak şekilde vizyonunu geliştirmek adına önünde yeni ufuklar açmış.

Fas doğumlu Fransız yazar Muriel Barbery, bu romanında Fransız mutfak sanatının inceliklerini, geleneklerini yine akıcı, renkli bir dille anlatmış.

Hep arayışı içinde olduğumuz, tadını hatırlayamasak da kokusunun peşinde koştuğumuz lezzetlerin varlığı yadsınamaz. Tam olarak aradığımızın ne olduğunu bilmeyiz, sadece ararız. Çocukluğumuzdan, gençliğimizden anılarda ararız o peşinde koştuğumuz tadı.
Ve kokular hatıraları çağrıştırır.

Roman, ilk sunumum için seçtiğim, yazarın Kirpinin Zarafeti adlı romanının geçtiği Grenell Sokağı 7 numarada geçiyor. Ve sevgili Renée kısa bir başlık altında bizi selamlıyor.

Aşağıda Amazon.com’un Muriel Barbery ile kitabı hakkında yaptığı bir ropörtajdan alıntıyı da görebilirsiniz.

Amazon.com: Do you see yourself writing more novels set in Number 7, rue de Grenelle?

Muriel Barbery: No, I think I am through with this locale. And it was by chance, I didn't plan to set my second novel in the same place as the first one. I have been lucky enough to have travelled a lot over the last two or three years and now I long for new literary horizons. Besides, the setting was not very important for me. It provided a means of amusing myself by deploying a satirical tone, but this is absolutely not the point in either novel.

Amazon.com: This story teems with the Maître's lush, intimate memories of meals past. Are any of these memories your own? Do you have a favorite among them, or a personal food memory you could tell our readers about?

Muriel Barbery: I am an ordinary person and as it is for all of us, it is for me: food is linked with very early and intimate memories. All great chefs have such blessed remembrances of precocious culinary ecstasies. And those of the novel are mine, of course. I couldn't describe emotions and feelings that are not authentic. When I read it over, I think that the whiskey moment makes the greatest impression on me, because it was at the same time intense and unexpected.

Amazon.com: The Maître is a caustic, cryptic kind of character (outside of his own recollections), compared to Renee Michel, whose quirky intelligence endears you to her. Which is more challenging for you to write: a person you love or a person you hate?

Muriel Barbery: Both are easy and difficult to exactly the same extent. They match with different moments of my life; I don't choose the characters: they blossom naturally at an uncontrollable moment and I just try to follow their voice. But I spent much more time with Renée than with Pierre Arthens; this was a moment of writing infused with pure joy, with a feeling of freedom I had not felt when writing my first novel. I felt free to write with no fetters, for the mere intoxication of abandoning myself to all the sensations and emotions this voice was offering to me. She led me much further than I could have ever imagined.

But on the other hand, adopting Arthens's voice was an extraordinary experience: the voice of a man, a brutal one, without qualms or remorse, extremely distant from my own character, was a matchless means of addressing some significant matters I otherwise wouldn't have dared to evoke.

Amazon.com: You thank the renowned French chef Pierre Gagnaire at the close of the novel. What was his role in your inspiration for the Maître’s story?

Muriel Barbery: When I wrote the novel, I could not afford to go to fancy restaurants. But I wanted to write a scene in just such a setting, to show the contrast between complexity and simplicity, luxury and raw, rough but deep sensations. I had heard him speaking about his art, and he spoke with great poetry. I sent him a letter asking for a carte and a menu of his restaurant. I used it in the chapter about the mayonnaise. I often think that denominations of dishes in French restaurants are slightly or frankly ridiculous and pompous. But sometimes it's beautiful. In this case, I enjoyed reading his carte a lot.

Amazon.com: The idea of a "last meal" is a seductive one, and certainly a hard choice. We won’t give away the Maître’s final feast, but we are curious to know what you’d choose.

Muriel Barbery: It's a very personal and intimate question, indeed. If I write novels, it's because I need fiction to put what I feel into words. And who knows what one would choose? The imminence of death is an extraordinary and radical counselor.

Peyman

Güz Sancısı

2011-10-05T15:14:00.011+03:00

Kitap : Güz Sancısı
Yazar : Yılmaz Karakoyunlu
Mekan : A'pera
Sunucu : Berna
Katılımcılar: Ayşen, Aycan, Aysun, Ayşe, Billur, Bilgen, Belkıs, Gülden, Nur, Özlem, Peyman, Yonca

Yılmaz KARAKOYUNLU:

1936 yılında İstanbul'da doğumuştur.

Şanlıurfa kökenli babası hukukçu Zeki Arif Bey

Demokrat Partinin kurucularındandır.

1959’da Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun olup, Georgia Üniversitesi‘nden MBA derecesi almış ve Doktorasını İstanbul Üniversitesinde tamamlamıştır.

Kısa bir süre banka müfettişliği yaptıktan sonra Devlet Planlama Teşkilatına girmiş, Finansman Şubesi Müdürlüğünü üstlenmiştir.

DPT’den sonra Kanal D, Sabancı Holding ve Tekstilbank gibi şirketlerde Yönetim Kurulu Başkanlığı, Genel Müdürlük ve Genel Koordinatör olarak çalışmış, batışıyla Türkiye'nin bir dönem ekonomisini ve siyasetini temelden sarsan Banker Kastelli şirketlerinin Genel Koordinatörlüğünü yapmıştır.

1995 yılı seçimlerinde Anavatan Partisi'nden İstanbul Milletvekili seçilmiş, 1999 yılı seçimlerinde yeniden parlamentoya girmiş, Anavatan Partisi Genel Başkan Yardımcılığı görevini üstlenmiştir.

Koalisyon hükümeti sırasında, Ecevit Kabinesinde Devlet Bakanı ve Hükümet sözcülüğü yapmış, TRT, Anadolu Ajansı, Basın Yayın Genel Müdürlüğü ve Özelleştirme İdaresi Başkanlığından sorumlu bakan olarak çalışmıştır.

Çeşitli gazetelerde köşe yazarlığı yapmaktadır.

Evli 2 çocukludur. Ama ailesi hakkında detay bilgi yok. İzmir Urla’da yaşıyor.

EDEBİYAT İLE İLİŞKİSİ:

Yazmaya 1951 yılında şiirle başlamıştır.

İlk şiirleri rubailer tarzındadır. Hala rubai kalıbı ile şiirler yazmaktadır. Edebiyat eleştirmenleri Yılmaz KARAKOYUNLU’yu önemli rubai yazarları arasında değerlendirmektedirler. «Rubai; söz hikmet söyleme sanatı olarak kabul edilir Aruz ölçüsüyle yazılır. 4 dizelik bir divan edebiyatı nazım biçimidir. Rubailerde birinci, ikinci, dördüncü dizeler uyaklı, üçüncü dize ise serbesttir»

Yazarın şiirleri 40’dan fazla neo-klasik bestecimiz tarafından güfte olarak kullanılmıştır. 220’e yakın Türk Müziği şarkısı ve saz eserleri TRT Repertuarındadır.

Roman yazmaya ise 1986 yılında başlamıştır. Karakoyunlu siyasi geçmişi olmasına rağmen her zaman yazar olmak istediğimden çok emin olduğunu söylemektedir.

“Yazar olmak konuda beni edebiyat öğretmenim zorladı. Batı kökenli romanlardan çok zevk alır, bilgiler ve tecrübeler edinirdim. Yerli edebiyatta yeni dönem Cumhuriyet romancılarımızdan çok etkilenmiştim. Demokrasiye geçiş döneminden sonraki yazarları çok değerli bulmuştum.‘’ demektedir.

Yazar bazı romanlarında aile fertlerini karakterler olarak romana yerleştirdiğini, romanlarında da annesi, babası ve eşinin karakterlerinin yeri ve etkisinin büyük olduğunu söylemektir.

Karakoyunlu, kitaplarını ilk olarak eşi Altan Hanıma okuttuğunu ve böylelikle «hem yüksek bir edebi zevk müdahalesi» aldığını hem de bütün yazım hatalarının en doğru kurallar çerçevesinde düzeltildiğini belirtmektedir.

Yazdığı romanı 3-4 ay bekletip okuduğunu ve bu anlamda
kendi romanın okuyucusu olduğuna işaret eden yazar
Karakoyunlu, okuyucu olarak ufak tefek düzeltmeler de
yaptığını dile getirmiştir.

Roman yazarken sosyal problemlerden bahsetmek gibi bir amacı olmadığını söyleyen Karakoyunlu, seçtiği konu içinde sosyal meselelere yer vermek gerekiyorsa konuyu yansız olarak yansıtan bir değerlendirme yaptığını söylemektedir.

Kendisi de siyasetin içine olmasına rağmen Karakoyunlu’nun romanlarında çok net olmasa da hikayenin geçtiği dönemdeki siyasal iktidarlara karşı eleştirisel bir yaklaşımı var.

Okuduğunda zevk alacağı ya da etkileneceği bir roman nasıl olursa o şekilde yazmayı tercih ettiğini dile getiren yazar, «Yazarken okuyucuyu ne de yazar olarak kendimi düşünürüm, sadece romanı düşünerek yazarım. Okuyucu aradığını bulmuşsa amaç gerçekleşmiş demektir. Bu da bana mutluluk verir» demektedir.

Genelde romanlarında aşk ilişkileri ile birlikte yakın siyasi tarihi işlemektedir.

Yılmaz Karakoyunlu sevilen TV dizilerinde senaryo danışmanlığı görevini üstlenmiştir. Hatırla Sevgili, Elveda Rumeli, Karayılan dizileri Yılmaz Karakoyunlu'nun senaryo danışmanlığı ile gerçekleştirilmiştir

ESERLERİ:

Salkım Hanımın Taneleri (1989):

İkinci Dünya savaşı sırasında İstanbul’da servetlerin azınlıkların elinden Anadolu’dan gelen Türklerin eline geçmesi, bu süreçte dağılan aileler, yaşanan ahlaki yozlaşmayı ve varlık vergisi nedeni ile güç duruma düşen azınlıkların dramı, vergiyi ödeyemeyenlerin Aşkale’ye sürgüne gönderilmesi işlenmektedir.

Üç Aliler Divanı (1991) :

Romanda, Atatürk’e İzmir’de yapılan suikastı ve Cumhuriyet kurucu kadroları ile ittahatçılar arasındaki çekişmeler anlatılmaktadır. Kılıç Ali, Kel Ali ve Necip Ali Bey’in de içinde bulunduğu İttihatçıların Mustafa Kemal’e karşı düzenlenmek istenen suikastın içinde yer aldıkları gerekçesiyle Mustafa Kemal tarafından görevlendirilen İstiklal Mahkemelerinde yargılanmaları işlenir. Yazar Üç Aliler Divanını en iyi romanı olarak tanımlamaktadır.

Güz Sancısı (1992):

Çiçekli Mumlar Sokağı (2000):

Kurtuluş savaşı döneminde geçiyor. Batum’dan İstanbul’a göçen insanların Saraya, Galataya ve dergahlara dağılışlarının, Kurtuluş savaşına katılmalarının ve savaş sırasında Mustafa Kemal’e yapılan yardımların hikayesi anlatılmaktadır.

Penbe Donu Köstebek (2000) :

Bu kitapta Karakoyunlu’nun politik yazıları toplanmıştır. Köstebeğin yer altındaki yuvasının iki deliği vardır. Birincisi herkes tarafından bilinen deliktir. Köstebek bu delikten girer çıkar. İkinci deliği ise köstebeğin sadece kendisi bilir. Tuzağın gizlendiği kir yuvasıdır. Bu delik, burun ucuyla dokunulduğu anda açılacak kadar ince toprak tabakasıyla örtülüdür. Bir hile ihtiyacında köstebek burnuyla bu deliğe dokunarak yer üstüne çıkar ve oyununa başlar.

Yorgun Mayıs Kısrakları (2004):

Cumhuriyet'in kuruluş yıllarından 1960'a kadar uzanan bir dönem anlatılmaktadır. Romandaki olaylar gerçeklere dayanmaktadır, ancak yazarın kaleminde yeniden şekillenmektedir. Romanda, Nazım Hikmet'in annesi Celile Hanım ile Yahya Kemal'in aşkı, Nazım Hikmet'in Piraye‘ye aşkı, Adnan Menderes'in eşi Berin Hanıma duyduğu sevgi, opera sanatçısı Ayhan Aydan'la yaşadığı büyük aşk, yazar Suzan Sözen ile yaşadığı ilişki anlatılmaktadır. Romanda yer alan aşkların özelliği evli kadınlar ile yaşanmasıdır.

Perize-Ezan Vakti Beethoven (2005) :

1980’lerde geçiyor. Romanda genç bir müzisyen kız ile orta yaşlı, hızlı ve evli bir solcu gazete yöneticisinin aşkı etrafında 12 Eylül öncesi ile sonrasında sosyalizmin çöküşünü anlatılıyor. 1980 darbesinden sonra ülkeye dönen Haldun ulusal bir gazetenin genel yayın yönetmeni görevini yürütüyor ve sosyalizm mücadelesini sorguluyor. Aynı zamanda gazetenin hissedarı olan eşi Câvidan ise ortağıyla mücadele içinde iktidarını sağlamlaştırmaya çalışıyor. Bu iki savaşın arasında kalan ve ezana pan flütle eşlik eden naif Perîze ise sadece sevdiği adama sahip olmak istiyor.

Serçe Kuşun Sonbaharı (2010):

Yılmaz Karakoyunlu, bu romanda, Nâzım Hikmet şiirleştirdiği, pek çok roman ve oyuna konu olan Şeyh Bedreddin’i farklı bir yaklaşımla romanlaştırıyor.

Serçe Kuşun Sonbaharı bir “tarihi roman” Şeyh Bedreddin İsyanı’nı, tarihin gerçeklerini gözden kaçırmadan, Yıldırım Bayezid-Timurlenk çatışmasının ve Osmanlı’yı yok olmanın eşiğine getiren Fetret Devri’ni ele alıyor.
Serçe Kuşun Sonbaharı aslında bir “aşk romanı”. Şeyh Bedreddin’e ilk kez bir erkek ve bir “âşık” olarak bakıyor, baldızı Mâriye’ye olan ateşli tutkusunu ve Bedreddin’in bu aşk ile olgunlaşması işleniyor.

Serin Kız’ın Gökkusağı (2011) (Masal) :

İdil, Serin Kız ve Ömer’in bir ömür boyu sürecek dostluklarının başlangıcına şahit oluyor, eski İstanbul’da bir gezintiye çıkıyoruz. Yıllar öncesinde geçen, Çatalca’dan eski Aksaray’a uzanan bu hikayede dostluğun, dürüstlüğün ve sevginin değeri anlatılıyor.

Öykü:

Mor Çiçekli Natürmort (1984)
Mevsimler Eskidi Biraz (2000)

Oyunlar:

Sokullu (Zirveden Sonra) (1989)
Altın Huylu Doruklar (1990)
Romenos Diogenes (1991)
Brütüs Aranıyor (1997)
Önce İnsan (Mithat Paşa) (1997)
Kuzguncuklu Fazilet (1997)
Şimşir Kafes (1997)
Dümdüz Dünya (1997)
Ok ve Yay
Mavi Saplı Hayaller

Şiirleri:

O Hayal Aynasından (1989)
Rubailer (2000)

GÜZ SANCISI- KARAKTERLER 1:

Behçet: Behçet baba otoritesi ile yetişmiş, dünya görüşü olarak nerede durduğunu tam olarak belirleyememiş biri. Kararsızlıklar yaşayan ama aynı zamanda muhafazakar ve içine dönük bir kişilik. Aile tarafından soyun devamını sağlaması bekleniyor. Ester ile birlikte olmaya çalışarak babasına ve yıllardır içinde yaşadığı düzene baş kaldırıyor.

Ester : Sarışın mavi gözlü cazibeli güzel genç yahudi bir hayat kadını. Babaannesinin baskısı altında yetişmiş çocuk ruhlu bir fahişe. Kırılgan bir yapısı var. Hayatta babannesinden başka yakını yok. Babaannesi ile arasında sevgi, nefret arasında gidip gelen bir çıkar ilişkisi var. Babaanne tarafından üst düzey bürokratlara pazarlanıyor.

Nemika: Nemika akıllı, ne istediğini bilen biri. Aslında Behçetten hoşlanıyor, ancak Behçet Nemikayı arkadaş olarak gördüğü için ve evililik ailelerin verdiği bir karar olduğu için, bu evliliği istemez görünüyor. Behçeti kensisinin elde etmesi gerektiğini düşünüyor. Sonrasında ise Behçet ona geldiğinde kabul ediyor.

Babaanne: Hırslı, görmüş geçirmiş bir kadın. Gençliğinde revüde striptiz yapmış bir dansçı. Oğlunu kaybettikten sonra torunu ile yaşıyor. Torununun para kazanma şekli nedeni ile utanç yada kızgınlık duymuyor. Torunu ile Behçet’in aşkını istemiyor. Hem bu işin bir sonu olmayacağını görüyor, aynı zamanda torununu artık çalıştıramayacağı içinde endişeleniyor. Torunun kaderini çizmiş biri. «Kendini zora sokacak şartlarda bütün değerleri gözden çıkarabilen bir kadın»

Hacı Kamil Efendi: Behçet’in babası Konya’nın zengin muhafazakar toprak ağası ve 300 yıllık bir ailenin temsilcisidir. Siyasetin içinde değil, ancak ilişkileri sayesinde siyasette de etkin. Eşini çok erken kaybetmiş, sonrasında kendini din ve tasavvufa vermiştir. Oğlunu kendi yetiştirmiş ve oğlu üstünde baskı kurmuştur. Çok fazla göstermese de aslında duygusal bir yanı var.

Madam Rhea: Madam Rhea bir deniz kazasında çok sevdiği eşini kaybettikten sonra yalnız yaşayan, yaşadığı çevrede saygı duyulan Rum bir kadındır. Hacı Kamil Efendiden hoşlanmış ancak aralarında bir şey yaşanmamış.

Emirdağlı: Anadolu kökenli kaba pısırık serseri biri. Çocukluğunda üvey babası tarafından dövülüp horlanmış bir karakter. Ama romanın ilerleyen kısımlarında Anadolu delikanlısı tavırları da ortaya çıkıyor.

Fatümet-üz Zehra: Oğlunu ve gelinin kaybetmiş yokluklar içinde torununa bakma çalışıyor. Kocası Sarıkamışta Hacı Kamil Efendinin babasının hayatını kurtarmış. Bu nedenle aileden yardım görüyor.

Demokrat partinin iktidarda bulunduğu ve giderek güçlendiği yıllarda mutsuz ve hayatlarından memnun olamayan karakterlerin yaşadıkları anlatılır. Asmalımescit’te hayat kadını olarak çalışan Ester ve tıp eğitimi gören Behçet’in hayatları kesişir.

Ester, para karşılığı erkeklerle birlikte olan, akşamları Asmalımescit çevresinde müşteri arayan genç ve güzel ama bir yanı çocuk kalmış bir kadındır. Annesi başka bir erkek için ailesini terketmiş, babası da öldükten sonra babaanesi ile birlikte yaşamaktadır. Behçet ise Konya’nın ileri gelenlerinden Hacı Kamil Bey’in oğludur.

Galatasaray Lisesini bitirmiş ve tıp eğitimi almaktadır. Galatasaray Lisesinde okurken diğer taraftan Bahariye Mevlevihanesinde tasavvuf eğitimi almıştır. Birisi babaannesinin, birisi babasının ağır baskısı altında yetişmiş, kişiliklerini geliştirememiş iki insan aşkla birlikte başkaldırıyı öğrenirler. Ester babaanneye, Behçet ise başta babası olmak üzere, yetiştirildiği düşünce sistemine baş kaldırır.

Demokrat partinin sünnet töreninden dönen Behçet Asmalımescit’te Ester ile karşılaşır. Ester’e para verdiği halde onunla birlikte olmak istemez. Onunla sohbet etmek yaşamını öğrenmek ve onun güzelliğini seyretmek Behçet’e yetmiştir. Ester’i akşam evine kadar bırakan Behçet babaanne ile tanışır ve kültürü ile bu kadını etkilemeyi başarır. Ester’den hoşlanan Behçet onunla görüşmeyi sürdürür. Aslında Ester’in hayat tarzı Behçet’in bu zamana kadar sürdürdüğü sıradan sakin muhafazakar hayat tarzına terstir.

Behçet Ester’den etkilenmiştir ve sonraki akşam Asmalımescit’te tekrar Esteri bulur. Geceyi sohbet ederek, birlikte Beyoğlu sokaklarında gezerek geçirirler. Esteri akşam eve bıraktığı sırada Behçet bu sefer babaannenin tepkisi ile karşılaşır. Evde hatırlı bir müşteri Ester’i beklemektedir. Ester’in yaşlı müşteri ile birlikteliğine kapı arasından şahit olan Behçet, bu durum karşısında çok yaralamıştır. Önce evi terk eder, ancak sonrasında eve tekrar dönerek babaannenin karşı koymasına rağmen, Esteri alır ve Madam Rhea’nın apartmanında okul döneminde hastalandığı sırada yaşadığı eve götürür.

Behçet Ester ile görüşmeyi sürdürürken, Hacı Kamil Bey Behçet’i yakın arkadaşının kızı Nemika ile evlendirmek istemektedir. Nemika istemez görünse ve Behçet’in bu evliliğe hazır olmadığını düşünse de aslında Behçet’ten hoşlanmaktadır.

İki sevgili bu evde aşklarını yaşamaya başlarlar. Üst katta yaşayan Madam Rhea Ester’e ilgi gösterir. Madam Rhea Ester ve Behçet’i ailesi yerine koymakta ve her ikisinin evliliği için hazırlıklar yapmaktadır.

Aslında ikisinin arasındaki ilişki aşk olarak adlandırılsa da daha çok yaşamaktan memnun olmadıkları hayatlarına baş kaldırabilmek için birbirlerine verdikleri destek, birbirlerine duydukları ihtiyaç gibi...

Bu arada İstanbul’da Kıbrıs sorununun yol açtığı gergin günler yaşanmaktadır. İstanbul’da yapılan gösterilerde Kıbrıs halkına destek verilmeye çalışılmaktadır.

Babaanne ise Esteri eve döndürme çabaları içindedir. Önce Nemika ile konuşmaya gider. Nemika’dan istediği işbirliğini sağlayamayan babaanne İstanbula ziyatere gelmiş olan Hacı Kemal Beyi bulur ve Behçet’in nasıl bir kızla birlikte olduğunu Hacı Kemal Bey’e anlatır.

Babaannenin Hacı Kamil Bey ile Rejansta yemekte buluştuğu sırada Ester ve Madam Rhea Madam Katerina’nın dükkanında Behçet ile ve Mardinli ile karşılaşırlar. Birlikte Beyoğlu sokaklarında alıveriş yaparken bir yandanda ortalıkta insanlar slogan atarak dolaşmaya başlamışlardır. Olacakların kaygısını yaşayan Madam Rhea onları Aleksandra apartmanına geri dönmeye ikna eder Eve dönen Madam Rhea, Behçet ve Ester evde Hacı Kamil Efendi ve Babaanne ile karşılaşırlar. Babaanne Esteri eve dönürmek için son kozunu kullanıp Hacı Kamil Efendiye Esterin kim olduğunu anlatmıştır.

Evde Ester ve babaanne tartışırlar, Behçet ise babasına Esteri sevdiğini ve onunla evlenmek istediğini söyler. Evde yaşanan tartışmalardan sonra Ester sokağa fırlar, Behçette onu takip eder. Ancak sokakta azınlıklara karşı protesto başlamıştır.

Türkler azınlıkların evlerine, dükkanlarına saldırmaktadır. Bu karmaşa içinde Behçet saatlerce Esteri arar. Bir ara bir kaç kişi Ester’e saldırmak üzereyken onu bulur ve kendisi adamlar ile uğraşırken Esterin kaçmasını ve eve gitmesini ister.

Olaylar bir kaç saat içinde çok şiddetlenir ortalık dahada karışır. Ester bu karılşıklık içinde eve geri dönmez, daha önce Neve Şalom Sinagogu’nda karşılaşmış olduğu Salamon Adato’nun yardımı ile bir eve sığınır. Olayların yatışmasının ardından Behçet günlerce Esteri arar, ama bir türlü bulamaz. Günler süren arayışın sonunda, gecenin bir yarısı Nemika’ya gider ve bir daha da Nemikanın yanından ayrılmaz.

Ester İsraile göç eder ve burada bir jeolog ile evlenir. İki çocukları olur.
Behçet ve Nemika evlenirler, ancak çocukları olmaz.Bir evlatlık alırlar.
Babaanne kuledibi’nde kalır. Jeolog damadının yardımları ile geçinir. Zaman zaman Mardinli hukuk talebesi de yardımcı olur.

Madam Hacı Kamil Bey’in evlilik teklifini kabul etmez ve Rhea Selanik’e göç eder. Zaman zaman İstanbul’a gelir . Öldüğünde Alex’in mezarına gömülür.

Hacı Kamil Bey İstanbul’a yerleşir. Aleksandra apartmanını satın alır. Bu apartmanda Fatümet-ül Zehra ve torunu ona hizmet ve yoldaşlık ederler.

Demokrat partinin iktidarda olduğu ve güçlendiği yıllarda mutsuz ve hayatlarından memnun olamayan karakterlerin yaşadıkları anlatılır.

Roman Behçet ve Esterin birkaç günlük süre içinde yaşanan imkansız aşkları üstüne kuruluyor.

Asmalımescit’te hayat kadını olarak çalışan Yahudi Ester ve tıp eğitimi gören muhafazakar Behçet’in hayatları kesişir. Behçet gördüğü anda Esterden etkilenir ve onu otel odasına götürse de para karşılığı Ester ile birlikte olmaz.

Asmalı mescitte karşılaşıp, birbirlerinden etkilenen ve aşık olan İki sevgili babaannenin bu aşka karşı koymasına rağmen, Madam Rhea’ya sığınıp onun verdiği destek ile aşklarını yaşıyorlar.

Babaannne bu aşka engel olmak için boş durmuyor. Önce Nemika’ya gidiyor. Ester’in ne iş yaptığını kim olduğunu anlatıyor. Ondan beklediği yardımı alamayınca Hacı Kamil Efendiyi bulup gerçekleri ona anlatıyor.

Ester ve Behçe’tin Hacı Kamil Efendi ve Babaanne ile karşılaştığı ve bütün gerçeklerin ortaya döküldüğü anlarda Beyoğlunda 6-7 Eylül olayları patlak veriyor.

Evde yaşananlar karşısında sokağa fırlayan Ester olayların ortasında kalıyor.

Bir ara peşinden gelen Behçet Esteri bulup tecavüzden kurtarsa da sonrasında tekrar kaybediyor ve günlerce aramaya rağmen Esteri bir daha bulamıyor.

GÜZ SANCISI – SATIR BAŞLARI

Romanda imkansız bir aşk var. Ester bir hayat kadını ve gayri-muslim. Behçet ise muhafazakar bir aileden geliyor.

Behçet Esterin hayat kadını olduğunu biliyor ama onunla para karşılığı yatmıyor.
Babaanne bu ilişkiyi istemiyor. Gelir kaynağının kesileceğinden korkuyor. Ama tecrübeli bir kadın, aslında bu işin sonu olmadığını da görüyor. Torunu ile birlikte bir hayat kurmuş. Onu kaybetmekten de korkuyor olabilir.

Hacı Kamil Bey oğluna göre katı sevgisiz tüccar ruhlu bir adam ama Madam Rhea’ya göre kendisi ile Saint Antuan Kilisesini ziyaret edecek kadar yakın biri.

Nemika Behçeti aslında hem istiyor hemde Behçetten koca olmayacağını düşünüyor.

Bütün yaşananlardan sonra Behçeti elde ediyor. ‘’Doğru zaman doğru yer’’
Madam Rhea ölmüş kocası Alex’e çok aşık. Gönlü Hacı Kamil Bey’e kayıyor. Ama yine de onunla olamıyor.

Fatümet-ül Zehra’nın Armenak’a yardıma koşması, Ermeni Tanaşı kurtarması aslında bu olaylarda yaşananlara karşı olan Türklere bir örnek.

Dönemin Başbakanı Menderesin yazar Suzan Sözenle ilişkisi gerçekte yaşanmış bir hikaye.

6-7 Eylül olaylarını konu alan ilk roman olan Güz Sancısı 1992 yılında basılmıştır. 1999 yılında Yiğit OKUR tarafından Hulki Bey ve arkadaşları adında ikinci bir roman daha yazılmıştır. Bu konu ile ilgili diğer eserle araştırma niteliğinde

Kitapta 6-7 Eylül talanına yer veren Yılmaz KARAKOYUNLU Mülkiye imtihanları için İstanbul’da olduğu sırada meydana gelen olaylara bizzat şahit olmuştur. Yazar, “Tepebaşı bölgesinden itibaren, yaşananları gördüm. O manzaraya tahammül etmek mümkün değildi. 6-7 Eylül tam bir tahripti” demektedir.

Ester’de aslında, yazarın 6-7 Eylül olaylarını izlediği günlerde Asmalımescit‘te gördüğü bir kızın portresiymiş. Karakoyunlu «Ester, öyle bir korkuyla birine yetişmek istiyordu ki, inanılmaz acı hissi bıraktı üzerimde. 18-19 yaşındaydı ve çok güzeldi. Ben de o yaştaydım. Gördüğüm ve etkilendiğim kızın Rum, Yahudi, Türk yahut Ermeni olduğunu bilmiyordum. Sadece, telaşla olaylardan kaçan ve Asmalımescit Sokağı'na sapan bir fidan boyluydu. O yol Pera Palas'a çıkar. Romanın önemli bölümünü o bölgede işledim. Olaylara şahit olduğum zaman bir rubai ,rubaiden 36 yıl sonra ise romanı yazdım. » demektedir

Olaylar sırasında o zamanların ünlü bir kürk mağazasının vitrini yazarın gözlerinin önünde aşağı indirilmiş ve içeri giren bir kadın çok pahalı bir kürkü üstüne giyip, bir tanesini de koltuğunun altına alarak Yılmaz Karakoyunlu’nun şaşkın bakışları altında yürüyüp gitmiş. Romanda yazar bu olaya yer verilmemiş olmakla beraber, 2008yılında çekilen film’de bu sahne yer almış ve kadını Zuhal OLCAY oynamıştır.

Bir başka olay da yazarı çok etkiliyor; Bir mücevher mağazasının vitrinini indiren yağmacılardan bir kısmı elmasları, altınları ayaklarının altında ezip parçalıyorlar. Karakoyunlu, “İki tip insan vardı. Bir grup mücevherleri ayaklarının altında parçalayacak kadar nefret doluydu. Diğerin grubun ise tek amacı yağmalamaktı” diyerek o gün yaşadıklarını anlatmaktadır.

Roman, Asmalımescit, Kuledibi, Galata, Talimhane, Tünel semtlerinde, Neve Şalom, Baylan Pastanesi, Atlas Sineması, Galatasaray Lisesi, Galata Mevlevihanesi, Ralli Apartmanı gibi tanıdık mekanlarda geçmektedir.

Roman günümüz Türkçesi ile ama ağdalı bir dil ile yazılmıştır. Romana edebi bir dil
katabilmek için zaman zaman Osmanlıca kelimeler kullanılmış.

Romanın o dönemin tarihi gerçeklerini anlatmakla beraber, belgesel hissi vermediğini söylemek mümkün.

Siyasi partiler bakış açısı da bugünden pek farklı değil; CHP dinsiz DP ise dini kurtaran parti olarak görülüyor. İslam ticaretinin kapitalizm ve Marksizim arasında üçüncü ve en yeni kuvvet olarak hakim kılınması hedefleniyor. İslamın yarattığı tüccarın kendi malının sahibi olması gerektiği ve memleketin imkanlarını ellerine geçirenlerden bu imkanların geri alınma zamanının geldiği düşünülüyor.

ROMANDA YER ALAN DÖNEMİN SİYASETÇİLERİ ve SANATÇILARI:

Celal BAYAR :

Cumhurbaşkanı-27 Mayıs darbesi ile tutuklandı. 1961’de idama mahkum edildi İdamdan yaşı nedeni ile kurtuldu. 1964 yılına kadar tutuklu kaldı. Daha sonra rahatsızlığı nedeni ile serbest bırakıldı. 1986’da 103 yaşında öldü.

Adnan MENDERES :

Başbakan-27 Mayıs darbesi ile tutuklandı ve İmralı’da idam edildi. 1990 yılında naaşı İmralı’dan alınarak devlet töreni ile anıtmezara getirildi.

Namık GEDİK:

İçişleri Bakanı- Olaylardan sonra istifa etti. 27 Mayıs’ta ise harp okulunda pencereden atlayarak öldü.

İzzet AKÇAL:

Demokrat Parti hükümetinde devlet bakanlığı yapmıştır. Mesut Yılmazın amcasıdır. Yassıada’da ömür boyu hapse mahkum edildi ve 1965 yılında affedildi ve 1987 yılında öldü.

Fahrettin Kerim GÖKAY: İstanbul Valisi- 6-7 Eylül olayları karşısında yetersiz kalması nedeniyle, o günlerde İstanbul'da bulunan ve olayların başlangıcında "Milli Gençliğin Kıyamı" tabirini kullanan İçişleri Bakanı Namık Gedik ile beraber, istifa etmek zorunda kalmıştır. 1987 yılında ölmüştür.

Fatin Rüştü ZORLU:

1955 yılında 6-7 Eylül olayları sırasında Devlet Bakanı olarak Londra’daydı. 27 Mayıs darbesi sonrasında tutuklanarak 1961 yılında idam edildi. Naaşı Menderes ile birlikte anıt mezara getirildi.

Fuat KÖPRÜLÜ:

Bayar, Menderes ile birlikte Demokrat Partiyi kurdu. Parti 1950 seçimlerini kazanıp iktidara gelince, dışişleri bakanı oldu. 1956’ya kadar sürdürdüğü bu görevi sırasında Türkiye’nin NATO’ya girişinde etkin rol oynadı. Tarihçi kimliği ile tanınır. 1966 yılında öldü.

Cahide SONKU:

Sinema ve tiyatro dünyasında 1940’ların yıldızıdır. Ayakkabısından şampanya içilen kadın olarak ünlenmiştir. Ancak daha sonra maddi kayıplarında etkisi ile alkol problemi yaşamış ve 1981 yılında vefat etmiştir.

Suzan SÖZEN:

Lacivert gözlü kadın olarak tanınmıştır. 10 tane kitap yazmıştır. Ancak, Menderes ile yaşadığı ilişki nedeni ile kitapları edebiyat dünyasında yer bulamamıştır. Edebiyatçılar, eğer bu ilişki olmasaydı, romalarının Kerime Nadir romanları kadar değerleri olabileceğini söylerler. Romanda Adnan Menderes ile aşkı yer almaktadır. 1960 ihtilaline kadar romanda da geçen Ralli Apt. yaşamış ve 2000 yılında ölmüştür.

MEVLEVİLİK:

Mevlânâ Celâleddin Rûmi adına, oğlu Sultan Veled tarafından kurulan tarikatın adıdır.

Mevlânâ (1207-1274) Konya da dostlarının katıldığı özel toplantılar düzenler, bu toplantılarda tasavvufi ve dini sohbetler yapar, şiir söyler, zikrederek sema ederlermiş.

Zamanla bir tören niteliği kazanan bu toplantılarda ney, kudüm ve benzeri çalgıların çalındığı zikirler, törenler daha derli toplu ve ölçülü yapılmaya başlanmış.

Kısa bir süre içinde geniş bir alana yayılan, halk ve aydınlar arasında büyük bir ilgi uyandıran bu toplantılara İran, Arabistan ve Anadolu'nun birçok yerinden katılanlar Mevlânâ'ya karşı derin bir sevgi ve saygı duyanlar olmuş. Mevlana’nın ölümünden sonra oğlu bu toplantıları resmileştirerek tarikat niteliği kazandırmış. Bu tarikatlarda insanlar tasavvuf eğitimi almaya başlamış.

Mevlevihanlerin en büyüğü, tarikatın merkezi olan Konya'daki Mevlevîhâneydi. Osmanlı döneminde Konya'dan sonra İstanbul, Manisa ve Gelibolu'dakiler gelirdi. Balkanlar ve Ortadoğuya kadar yayılmışlardı.

Genellikle külliye biçiminde planlanmış olup, merkezinde semahane, çevresinde türbe, mezarlık, ve mescid yer almaktadır.

İstanbul’da birçok mevlevihâne vardı. Bunlar Galata Yenikapı gibi bulundukları mevkilerin isimleriyle anılırdı.

GALATA MEVLEVİHANESİ;

Beyoğlunda Tünel tarafında bulunur.

Orijinal adı Kulekapı Mevlevihanesi olan Galata

Mevlevihanesi İstanbul’un fethinden sonra 1491 yılında Osmanlı’nın yeni başkentinde kurulan ikinci mevlevi tekkesidir.

Mevlevihane Bizans’ın St. Theodore Manastırının olduğu yere 1491 yılında Mevlâna'nın torunu Sema-i Mehmet Dede tarafından kurulmuş ve 1950’li yıllara kadar faaliyette kalmıştır.

Girişte bulunan küçük mezarlıkta Şeyh Galip ‘in mezarı bulunur.

Mevlevihane 1975 tarihin ise halkın ziyaretine açılmıştır. Divan Edebiyatı Müzesi olarak kullanılmaktadır.

Her ayın ikinci ve son Cuma günleri düzenlenen semaa gösterileri ile geçmişle günümüz arasındaki bağı devam ettirir.

BAHARİYE MEVLEVİHANESİ:

Bahariye, asıl adı ile Beşiktaş Mevlevihanesi İstanbul’da günümüze ulaşamayan mevlevihanelerden biridir.

Beşiktaş Mevlevihanesini Sadrazam Ohrili Hüseyin Paşa 1613 yılında yaptırmıştır. Sultan Abdülaziz Çırağan Sarayını yaptırırken Beşiktaş Mevlevihanesini de yıktır, bunun üzerine Mevlevihane 1867 yılında geçici olarak Fındıklı’daki Karacehennem İbrahim Paşa Konağına taşınmış, orada iki yıl kalmıştır. Bugünkü İstanbul Teknik Üniversitesi Maden Fakültesi’nin bulunduğu yerdeki yeni Mevlevihane’nin yapımı tamamlanınca da oraya taşınmıştır.

Mevlevihane’nin kötü yazgısı peşini bırakmamış, yapımından beş yıl sonra buraya bir kışla yapılması kararlaştırılınca Mevlevihane 1873’te Eyüp’ün Bahariye semtine taşınmıştır. Bahariye Mevlevihanesi, dergâhların kapatılmasından sonra bakımsız kalmış, semahanesi 1935’te yıktırılmış, 1938-1939’da harem dairesi yanmıştır.

Günümüzde Eyüp Belediyesi Mevlevihane’yi yeniden canlandırmaya çalışmaktadır.

1955 YILININ ÖNEMLİ OLAYLARI:

İstanbul'da yaşayan başta Rum olmak üzere azınlıklara yönelik tahrip ve yağma hareketi yapıldı.

Batı Almanya NATO'ya katıldı.

Türkiye'nin İstanbul ve Ankara illeri dışındaki ilk üniversitesi olan, Karadeniz Teknik Üniversitesi, Trabzon'da kuruldu.

Disneyland açıldı.

1954 yılında geçirdiği büyük yangın felaketinden sonra onarımına başlanan Kapalıçarşı, yeniden hizmete açıldı.

ABD’de kağıt paralara ‘’In God We Trust" yazısı eklendi

Türk Havayolları Anonim Ortaklığı Kuruluş Kanunu kabul edildi.

Siyahi Rosa Parks, bir şehir içi otobüsünde beyaz birine yer vermeyi reddettiği için tutuklandı. Bu olaydan sonra zenciler 1 yıl otobüse binmedi ve her yere yürüyerek gittiler.

Guinness Rekorlar Kitabı ilk kez yayınlandı.

Nükleer enerjiyle çalışan ilk denizaltı olan, ABD'ye ait ''Nautilus'' suya indirildi.
Anneler Günü Türkiye'de ilk kez kutlandı.

James Dean California araba kazasında öldü.

Albert Einstein öldü.

Nicolas Sarkozy, Fransız siyasetçi- Alain Prost, Fransız yarış pilotu- Steve Jobs, Apple,CEO- İlhan İrem, Sanatçı-Murathan Mungan, Türk oyun yazarı, şair- Nilüfer, Sanatçı - Bill Gates, ABD'li iş adamı- Murat Bardakçı, tarih yazarı, - Whoopi Goldberg, sinema oyuncusu, doğdu

6-7 EYLÜL OLAYLARI: Türkiye’nin utandığı günler….

1953 yılından itibaren Kıbrıs’ın Yunanistan’a katılmasını isteyen Yunanlıların Kıbrıs’ta yaşanan saldırılara destek olmaya başlaması ile Türk Yunan ilişkileri bozulmaya başlıyor.

1955 yılı ise Kıbrıs Türklerine yapılan baskıların Türkiye kamuoyunda ön sayfalarda olduğu bir dönem.

Kıbrıs’taki sorunlar nedeni ile 29 Ağustos 1955’de Türkiye ve Yunanistan Londra Konferansında bir araya geliyor.

Bu süreçte Türkiye’de ise Rum azınlığın topladığı yardımları Kıbrıs’daki ENOSİS çetelerine gönderdi şüpheleri yayılıyor ve bu şüpheler basına yansıyor.

5 Eylül günü Adnan Menderes Kıbrıs Türktür derneği başkanı ile görüşüp, Londra’daki toplantıda Fatin Rüştü Zorlunun zor durumda lduğunu ve destek istediğini söylemiştir.

Atatürk’ün Selanik’teki evinde bomba patlaması haberi, önce 6 Eylül 1955 günü saat 13:00 haberlerinde radyoda yayımlanıyor. Sonrasında DP yanılısı İstanbul Ekspres gazetesi ‘’Atamızın evi bombalandı” manşetiyle gün içinde ikinci baskı yapıyor. Gazetenin tirajı, 20 bin civarında olduğu halde 6 Eylül’de ikinci baskısı 290.000 adet basılıyor ve Kıbrıs Türktür Derneği üyelerince bütün İstanbul’da satılarak, halkı galeyana getirmek üzere kullanılmıştır.

6 Eylül akşamı Cumhuriyet tarihinde görülmemiş bir yağma ve yıkım eylemi gerçekleşiyor.

Amaç, aslında sadece protestodur. Çünkü aynı anlayış içinde Atina'da da benzer protestolar yapılmaktadır. Ancak İstanbul'da devreye çapulcuların girmesiyle ve istenmeyen olaylar böyle başlamış, güvenlik güçleri müdahale etmeyince/ müdahale yeterli olmayınca olaylar kontrolden çıkmıştır.
İlk saldırı saat 19.00 sıralarında Şişli’deki Haylayf Pastanesi’ne yapılmıştır.

Ardından büyüyen kalabalık Kumkapı, Samatya, Yedikule, Beyoğlu’na geçerek gayrimüslimlerin toplu olarak yaşadığı birçok semtte önce Rumların, ardından da Ermeni, Yahudi ve hatta yanlışlıkla bazı Türklerin dükkânlarına saldırarak yağmaya başlanmıştır.

İstanbul’daki azınlıkların ev, işyeri ve ibadet yerlerine yönelik bu saldırılarda emniyet pasif bir tutum sergilemiştir.

Rum vatandaşların adresleri hakkında önceden bilgi sahibi olan, 20-30 kişilik organize birliklerin kent içindeki ulaşımı özel araçlar yanında , otobüs, vapur gibi
toplu taşıma araçları ile de sağlanmıştır.

7 Eylül sabahına kadar süren saldırılarda aralarında kilise ve havraların da bulunduğu 5.000′den fazla taşınmaz tahrip edilmiş ve milyonlarca dolarlık mal sokaklara saçılıp, yağmalanmıştır.

İstanbul’un her yerinde yağmalar aynı yöntemle yapılmış. Dükkânlara saldıranlar önce vitrinleri taşlayarak kırmışlar ya da demir parmaklıkları kaynak makineleri ve tel makasları yardımıyla açıp, ardından içerideki alet ve makineleri dışarı çıkararak paramparça etmişlerdir.

İstanbul’da bulunan 73 Rum Ortadoks kilisesinin tamamı ateşe verilmiş, Kiliselerin içindeki kutsal resimler, haçlar, ikonalar ve diğer kutsal eşyalar tahrip edilmiş

İzmit ve Adapazarı’ndan gelen yağmacılar geri dönmek üzere Haydarpaşa istasyonuna geldiklerinde, üzerlerinde yağmaladıkları mallarla yakalanmışlardır. Bunların büyük bir bölümünün başka şehirlerden getirildiği ortaya çıkmıştır. (Örneğin Sivas’tan 145, Trabzon’dan 117, Kastamonu’dan 116, Erzincan’dan 111 kişi.)

Türk basınına göre 11 kişi, bazı Yunan kaynaklarına göre 15 kişi öldürülmüştür. Resmî rakamlara göre 30 kişi, gayri-resmi rakamlara göre 300 kişi yaralanmıştır. Tecavüze uğrayan kadınların sayısının 400’e yakın olduğu tahmin edilmektedir. O dönemde basına uygulanan sansür nedeni ile sayılar hala tartışmalıdır.

214 ev, 1.004 işyeri, 73 kilise, bir sinagog, iki manastır, 26 okul ile aralarında fabrika, otel, bar gibi yerlerin bulunduğu 5.317 mekân saldırıya uğramıştır. Maddi hasarın, o günün değerine göre 150 milyon – 1 milyar Türk Lirası arasında olduğu tahmin edilmektedir.

Demokrat Parti hükümeti zarara uğrayıp tescil ettirenlere toplam 60 milyon Türk Lirası civarında tazminat ödemiştir. Ama bu vaad edilen tazminatların çoz az bir kısmıdır.

Zamanın gazetelerine göre asıl suçlu, Türkleri provoke eden Rumlardır. Halbuki 6-7 Eylül olaylarının sadece Kıbrıs’la ilgili olarak Rumlara yapılmış bir misilleme olmadığının bir göstergesi, tahrip edilen işyerlerinin sadece yüzde 59′u Rumlara
aittir. Kalan yüzde 17′sinin Ermenilere, yüzde 12′sinin Yahudilere ait olması, hatta Müslüman olmuş Beyaz Ruslara ait mekânların bile saldırıya uğramasıdır.

Olaylarla ilgili olarak önce 3.150 kişi tutuklanmış, sonra bu sayı 5.100′e yükselmiştir.

Başlangıçta soruşturmalar Kıbrıs Türktür Cemiyeti ve gençlik örgütleri etrafında yoğunlaşmış olsa da 12 Eylül günü Meclis’e taşınan olaylarda DP iktidarı komünistleri suçlamış, aralarında Aziz Nesin, Nihat Sargın, Kemal Tahir, Asım Bezirci, Hasan İzzettin Dinamo ve Hulusi Dosdoğru’nun bulunduğu yaşayan fişlenmiş komünistler hakkında dava açılmıştır.

Davalar beraatle sonuçlanmış ama sonrasında Kıbrıs Türktür Cemiyeti kapatılmıştır.

1960 darbesinden sonra, bu olaylar Yassıada yargılamalarının da gündemine oturmuştur. 27 Mayıs darbesinden Yassıada Yargılamalarında olayların DP hükümetinin başbakanı Adnan Menderes’in provokasyonu sonucu kontrolden çıktığı iddia edilmiş ve mahkeme Demokrat Parti yönetimini 6-7 Eylül olayları nedeniyle de cezalandırmıştır.

Atatürk’ün evine bomba atmakla suçlanan Oktay ENGİN Yunan makamlarınca Selanik’te tutuklanır ve sonrasında kefalet ile serbest bırakılır.

Serbest bırakıldıktan sonra Yunanistan’dan kaçan Oktay ENGİN sonraki dönemlerde çeşitli kamu hizmetlerinde bulundu ve 22 Şubat 1992 – 18 Eylül 1993 tarihleri arasında Nevşehir valiliğine kadar yükseldi.

Kıbrıs Türktür demeğinin başkanı Hikmet BİL ise İstanbul’da tutuklanır. 1957 yılında Beyrut’a basın ateşesi olarak gönderilir. 1989 yılında Burhan Felek Basın Hizmet ödülü alır. 2003 yılında 85 yaşında ölür.

Hikmet BİL’in adı KIBRIS’da bir sokağa verildi.

İçişleri Bakanı Namık GEDİK olaylardan sonra istifa etti. 27 Mayıs’ta harp okulunda pencereden atlayarak öldü.

Fatin Rüştü Zorlu ve Adnan Menderes Yassıada’da yargılanırken, yargılama konularından biri de 6-7 Eylül olaylarıdır.

Yağmalanan dükkanlar olaydan birkaç gün sonra hepsi siyaha boyanarak tekrar açıldı.

6-7 Eylül 1955 olayları, Rumların büyük göç dalgalarıyla ülkeden ayrılmasına neden olmuştur.

Gayrimüslimlerin büyük bir kısmı için, yaşananlar, Türk vatandaşı olarak kabul görmediklerinin kanıtı olarak görülmüş ve kendilerini güvende hissetmedikleri için, özellikle Rumlar yurtdışına göç kararı vermişlerdir. Nesiller boyu bu topraklarda yaşamış olan İstanbul’un gayrimüslim yerlileri, bu gibi davranışlar sonucu evlerini ve anavatanlarını terk etmek durumunda kalmışlardır.

Birkaç bin Rum Mersin ve Tarsus’a yerleşmişlerdir.

Rum nüfusun zamanla azalmasıyla Rumların ekonomideki etkisi zayıflamaya başlamış ve Anadolu Türklerin İstanbul’da sermayeye hakim olması hızlanmıştır.

Azınlık sermayesiyle birlikte İstanbulun azınlık kültürü, geçmişinin bir kısmı yok olmuştur.

Olayların sonrasında İstanbul’da kalan Rumlar’ın büyük çoğunluğu ise zamanla İstanbul’u terk ederek Yunanistana gitmiştir.

Nüfus mübadelesi sonucunda 1925 yılında yaklaşık 100.000′e düşen İstanbul’daki Rum nüfus, 2010 yılında 3.500 kişiye kadar inmiştir.

Ülkeyi ilk terkedenlerin kız çocuğu olan Rumlar olduğu söylenmektedir.

Sinek Kadar Kocam Olsun Başımda Bulunsun - Hatice Meryem

2011-10-02T15:00:00.013+03:00

“Ben oğlumun karısı olsaydım eğer... şaşacak bir şey yok bunda, her kadın bir oğul doğurduktan sonra, kocası ‘dost’u olur doğallıkla.”

Bir süredir annem bizde kalıyor ve bu sebeple televizyonumuz gün boyu açık. Kurgusu, oyunculuğu, diyalogları birbirinden yıldırıcı diziler, ardı sıra izleniyor. Tüm bu dizileri seyretmek, kim hangisindeydi hatırlamak epey maharet ve direnç gerektiriyor açıkçası. Bu dizilerin arasında, onca reklamın arasında, diğerlerinin de reklamı dönüyor. Umutsuz Ev Kadınları’nın bu akşam başlayacağını böyle öğrendim ve ilk bölümüne bakmaya –anneme izletmeye- kararlıyım. Desperate Housewives'dan nasıl uyarlandığını merak etmiyorum. Çok sevdiğim ya da tanıdığım oyuncular da yok! Sadece senaryoyu Hatice Meryem’in yazdığını öğrenince ilgimi çekti. Çünkü Sinek Kadar Kocam Olsun Başımda Bulunsun’u, İnsan Kısım Kısım, Yer Damar Damar’ı yazmış olan bir büyük hikâyecinin konusu kadınlar olan bu diziyle yepyeni bir soluk getireceğine inanıyorum.

Hatice Meryem kadın olma hallerini Sinek Kadar Kocam Olsun Başımda Bulunsun adlı öykü kitabında; öyle yoğun, gerçek ve damardan anlatmıştı ki okuduğumda uzun süre etkisinden çıkamamıştım.

“Ben bir cücenin karısı olsaydım eğer... ona vurgun olurdum muhakkak. Tüm dünyanın ikimize, ikimizin arasındaki o dışarıdan anlaşılması güç ilişkiye karşı olduğu duygusuna sebepsizce inanır; eksiklikleri seyrelten, görünmez hale getiren bu çok güçlü duyguyla yüceltirdim ruhumu."

"Bir ayyaşın, apartman kapıcısının, tornacının, bir cücenin, imamın, kuryenin, marangozun, gardiyanın, kasabın, gencecik bir adamın, ince ruhlu bir adamın, bir işçinin, bir avarenin, daha önce evlenmiş bir adamın, bir demiryolcunun, bir tüccarın, sünepe bir adamın, bir emeklinin, oburun birinin, lüzumsuzun birinin, bir şoparın, ilk aşkının, bir saz âşığının, bir kader kurbanının, yakışıklı bir adamın, bir şairin, yaşlı bir adamın, bir garibanın, babasının ve oğlunun “karısı olmak”… la başlayan zekice tasarlanmış, mizah yüklü kısacık öyküler; keskin ve bir o kadar da acıklıydı.

Öyküde dile gelen birinin karısı olma hallerinin izini sürmeye devam ettim, umutsuz kadın hallerine kendimce yenilerini ekledim:

Kocaman egosunu ağzından köpükler saçarak kusan bir genel müdürün,

Hayatın sadece yaratmak olduğunu düşünen bir sanatçının,

Bir erkeği seven bir adamın,

Annesine aşık bir aşçının,

Yaşamın olağan akışını bile sebep sonuç ilişkisiyle çözümlemeye çalışan bir mühendisin,

Herkese öğrencisiymiş gibi davranan bir öğretmenin,

Bir zorbanın,

Tüyleriyle tüm banyoyu kirletmekten başka bir iş yapamayan bir adamın,

Tüm ailesiyle aynı apartmanda oturan bir müteahhit karısı olsaydım eğer... diye başlayan kurgular oluşturdum zihnimde. Liste epey uzatılabilir, ilk fırsatta okumanızı ve gözlemenizi öneririm,

Dizi nasıl olur bilemem ama ülkenin kadınlarının çoğu gerçekten umutsuz, çaresiz, ezilmiş ve yılgın. Kadınlar birer kurşun askermişçesine yere seriliyor, sadece istatistikî bilgiymişçesine raporlarda yerini alıyor:

Bu ülkede, erkekler son yedi yılda 4190 kadın öldürdü.

2011 yılında öldürülen kadın sayısı 143!

Her gün daha da artıyor. Koruma önlemi yok.

Tecavüzler, namus cinayetleri her gün artarak devam ediyor.

Şiddetin dili, ırkı, dini erkek...

Balkan Naci İslimyeli 'nin resmettiği gibi "Ve şiddet varsa Masum kalmak mümkün değil."

Gülda

İSTANBUL FALCISI - ALİ DİLBER

2011-09-25T14:20:00.011+03:00

“Küçük hastalığa doktor ne gerek, büyük hastalığa doktor ne çare!” diyor Saddam Amca, yeni yeni “kanser” diye bir şeyi duymaya başlayıp, karısı Zehra’yı bu çaresiz illete teslim ettiklerinde... Onun söylediği “Tek doğru kelâmmış.” diyor Bekir! Ben bilmem! Ben, sekiz dokuz yaşlarında kambur bir iç sesin anlattıklarına kulak veren biriyim sadece.

Annesi, babası, Sevdiye’si, Hayriye, Ayşe, Döndü’sü, Nizam’ı, Ümmiye ananın ağzından düşürmediği, aklı hemen havalanan, Bekir’in bir türlü anlayamadığı Nuriye’si, kâatlara şifa yazan Ahmet Amca’sı, onun masada yemek yemeyi adet edinmiş eşi Şevkiye ve komşular ve diğer akrabaları ve anasının kız kardeşi Rukiye teyze, önce “gazi” ardından “şehit” sayılan kocası Mehmetçik, tüm yoksunluklara rağmen ulvi bir amaca hizmet etmek için gururla cihada teslim ettikleri oğulları Samet, komşuları Nazmigiller, kimsenin görmediği ama her şeyi gören, kontrol eden, sahip olan patron, niceleri, kambur Bekir’in iç sesiyle canlanıyor. Bekir öyle bir içtenlikle dile getiriyor ki olanları, anlamadıklarını ve asıl idrak etmeye çalıştığı birbiriyle çelişen onlarca olayı, romanı okurken tebessüm etmemek elde değil. Hâlbuki Bekir’in büyüme sürecinde yaşananlar oldukça hazin!

İstanbul Falcısı 70’lerin o kaotik ortamında İstanbul’un epey virane bir mahallesinde hiç bilmediğimiz bambaşka bir yerin, hiç dikkate almadığım bir kısmından, olanlara nasıl bakıldığını ve sürecin epeyce dikkate alınmamış ama iyice su üstüne çıkan tarafının nasıl ilerlediğini anlatır bir tarih roman aslında. Bir kısma kurtçular, diğer kısma da kızıl solucanlar dedikleri her iki tarafa da aynı uzak mesafede, nefretle bakan, patronun dediğinden çıkmayan, camilerine dâhi dışarıdan kimseyi dâhil etmek istemeyen, kendilerinden olmayanın hep kötü yanlış olduğunu ezberlemiş, Karalar köyünden İstanbul’a göçmüş, kimi Firuzköy’e kimi de Bekir’lerin yaşadığı yerde kök salmış olsalar bile birbirlerinden hiç kopmayan bir cemaatin yükseliş öncesi anlatısı da denebilir.

Orhan Pamuk Saf ve Düşünceli Romancı’da “ Romanlar birbirleriyle çelişen düşüncelere huzursuzluk duymadan aynı anda inanmamızı, herkesi aynı anda anlamamızı sağlayan özel yapılardır. (sy.29)” diyor. Ali Dilber İstanbul Falcısı’nda bu çelişkiyi göstermek istemiş. Ben onlarca 70’ler Türkiye’sini anlatır roman/anı/deneme/inceleme okudum her biri birbirinin benzeri bir düşüncenin iç sesiydi aslında. Romanın Karalar köyünden göçen cemaati Mavi Gömlekli Karaoğlan, Kıbrıs çıkartması, milliyetçilik ve Süleymancılığı da içine alan tüm diğer akımlardan farklı bir yerden filizlenen, bambaşka ve hep görmezden gelinen, gümbür gümbür sesi tarif ediyor. Bu yüzden, bu romanın önemli bir tarihsel anlatı olduğunu göz ardı etmemek gerekir.

Kuran kurslarının yasaklanması sebebiyle zekâları ve yetenekleri gözetilip Suriye’ye gitmek için seçilen dört delikanlı ötekini görmeye sebebiyet veriyor. O dönemde kaçmak zorunda kalanlar; sadece Almanya ya da Rusya’ya gidenler değil diyor yazar, bazıları da bambaşka topraklarda çare aramış.

Romanın yazarı Ali Dilber ile de tanıştım ve çok keyif aldığım bir sohbetimiz de oldu. Ali Bey, Vedat Türkali’nin Yalancı Tanıklar Kahvesi’ni yazdığı sırada, romanın ilk paragrafını okuyacak kadar iyi arkadaşı. Halit Refiğ, Lütfü Akad’la beraber çalışmış. Sahne, dekor tasarımı okuyup, yıllarca tiyatro ve sinema için tasarım yapmış. Onlarca anısı ve anlatacak hikâyesi var. Bu romanı üç senede yazmış ve Ozan Yayıncılık tarafından Nisan 2011’ de basılmış. Belki ki onun da derdi benzer: “Türkiye solu nerede hata yaptı?”

Romanın devamı da olmalı, hatta olmak zorunda! Ben Bekir’in, geleceğin kötücüllüğünü gören Sevdiye’nin, hatta delişmen Nuriye’nin yaşamının nasıl devam edeceğini, Aptulla efendi’nin kaç kat daha çıkacağını öğrenmek isterim. Bekirgiller 80’ler, 90’lar ve 2000’ler Türkiye’sinde neler yapmışlar öğrenmek isterim. Ama İstanbul Falcısı’na da bazı itirazlarım var:

Roman yedi-sekiz yaşarını süren Bekir’in iç sesinden anlatılıyor. Bekir’in beş kız kardeşi bir de erkek kardeşi var. Göçtükleri köylerinden kopmadan İstanbul’un bir kenarına tutunmuşlar. Öyle kenetlenmiş bir cemaatler ki dışarlıklı her şey yanlış! Kadınlarını erkek doktora dahi muayene ettirmiyorlar. Kim gazi, kim şehit kendilerince terazileri var. Fakirden öte yoksullar ama daha öte dertlere sahipler. Sahip çıkmaları farz bambaşka bir yaşamı dimdik sahiplenmek zorundalar. Dört elle imana, kitaba ve patronlarına bağlılar.

Dediğim gibi hiç böylesine bir roman okumamıştım ve bunu okumak benim için yepyeni bir bakış açısı kattı ama romanın yer yer sarktığını düşünüyorum. İlla her romanın kendi çemberi tamamlaması gerekmiyor ama bu kadar da bağımsız bölümlerin olması romanı anıya dönüştürmüş. Örneğin Bekir’in ayakkabı boyacısı olması kısmı kendi başına çok yeterli iken bir başka kısımla tamamlanmaması o kısmı gereksiz kıldı. Ya da muhteşem bir roman kahramanı olabilecek romana da adını veren Sevdiye’den epey rol çalındığını düşündüm. Romanın ilk elli sayfasında “öyle oldu, böyle oldu” diye devam eden dilinin, Sevdiye’nin kehanetleriyle daha fazla merak oluşturabilecek alt yapısı vardı. Sanki öyle olsaydı, -geleceğe dönüp, geriye gitse ve oradan şimdiki zamanı anlatsa- daha fazla merak uyandırabilirdi.

Dileğim Necip Mahfuz’un bir başyapıt sayılan Kahire Üçlemesi kadar değerli bir seri olabilmesidir. Aklınıza sağlık Ali Bey.

Gülda

Mırrrrrrr !...

2011-09-23T13:41:00.006+03:00

The Naming Of Cats (T. S. Eliot)

The Naming of Cats is a difficult matter,
It isn't just one of your holiday games;
You may think at first I'm as mad as a hatter
When I tell you, a cat must have THREE DIFFERENT NAMES.
First of all, there's the name that the family use daily,
Such as Peter, Augustus, Alonzo or James,
Such as Victor or Jonathan, George or Bill Bailey--
All of them sensible everyday names.
There are fancier names if you think they sound sweeter,
Some for the gentlemen, some for the dames:
Such as Plato, Admetus, Electra, Demeter--
But all of them sensible everyday names.
But I tell you, a cat needs a name that's particular,
A name that's peculiar, and more dignified,
Else how can he keep up his tail perpendicular,
Or spread out his whiskers, or cherish his pride?
Of names of this kind, I can give you a quorum,
Such as Munkustrap, Quaxo, or Coricopat,
Such as Bombalurina, or else Jellylorum-
Names that never belong to more than one cat.
But above and beyond there's still one name left over,
And that is the name that you never will guess;
The name that no human research can discover--
But THE CAT HIMSELF KNOWS, and will never confess.
When you notice a cat in profound meditation,
The reason, I tell you, is always the same:
His mind is engaged in a rapt contemplation
Of the thought, of the thought, of the thought of his name:
His ineffable effable
Effanineffable
Deep and inscrutable singular Name.

Yorum Yok (3) !...

2011-09-22T08:08:00.005+03:00

İlk Okuyucu Yorum Karşılaştırmasını (yurtdışı & yurtiçi) yaptığımda tarih 3 Nisan 2009. Karşılaştırmayı Amazon ve DnR ile yapmış ve sonuçlar epey iç karartıcı idi. İkinci karşılaştırma 13 Nisan 2010 ve kitapyurdu ve idefix'de eklemiştim.

Evet bugün 22.09.2011 bakalım neler olmuş?

1) Madam Bovary--Amazon 46--İdefix 2--DnR 0--Kitap Yurdu 3
2) Sahilde Kafka--Amazon 230--İdefix 4--DnR 0--Kitap Yurdu 11
3) Açlık Oyunları--Amazon 3002--İdefix 21--DnR 3--Kitap Yurdu 1415
4) Küçük Arı--Amazon 543--İdefix 8--DnR 3--Kitap Yurdu 448
5) Drina Köprüsü--Amazon 85--İdefix 3--DnR 0--Kitap Yurdu 58
6) Dava -- Amazon 181--İdefix 1--DnR 0--Kitap Yurdu 21
7) 80 Günde Devri Alem--Amazon 72--İdefix 0--DnR 0--Kitap Yurdu 21

The Way We Were

2011-09-16T10:22:00.005+03:00

Gülda ile En Sevdiğimiz şeylerden Birkaç Tanesi başlıklı yazılarımızın temelini atan konuşmayı yaparken bir kış gecesi Yeşilyurt Köyü’nde... Nasıl oldu da benim listemde The Way We Were yer almadı bilmiyorum. Çünkü ben ne zaman bu şarkıyı duysam aklıma Sydney Pollack’ın aynı adlı filminden özellikle Robert Redford’un denizci kıyafeti ile barda gözleri kapalı dururkenki hali ve her kadın gibi sarı saçlarını elimi uzatıp düzeltme ihtiyacını duyururken…ve her dinlediğimde gözlerimin dolmasına mani olamazken…

Filmi ilk seyrettiğim zaman küçüktüm ve Robert Redford’a bakmaktan Barbra Streisand ile neden bu işin yürümediğini pek iyi kavrayamamıştım . Ki ben daha o zamanlarda “ Ne böyle senle ne de sensiz,Yazık yaşanmıyor çaresiz,Ne bir arada ne de ayrı, Olmak imkansız hiç sebepsiz” şarkısını da fazla anlamadığım ve dinlemediğim bir dönemdeydim…Hele değil satır araları paragraf başı politik olaylara gönderme yapan hiçbir husus hakkında en ufak bir bilgim yoktu.

Filmi ikinci seyrettiğim zaman ben de ucundan kıyısından imkansız aşkların kıyısında köşe kapmaca oynamaya başlamış, değil aşk meşk âşık olduğumu iddia ettiğim kişilerle nasıl konuştuğuma arkadaşlarımın hayretler içinde kaldığı yıllarımdaydım. Ne böyle senle ne de sensiz şarkısının defalarca döndüğü ve insanın kendinden ve kişiliğinden her defasında bir şeyler kopa kopa ödünler verdiği zamanlar. Sonrasında ise bu ödünlerin değip değmediğinin saatler boyu düşünüldüğü , cevapları herkesin yaşadığı aşklarda arama zamanları… herkesin aşkının da , kahramanlarının da farklı olduğunun görmezden gelerek diğer aşklarla paralellik kurma zamanları.

Sonunda sevmenin yeterli olmadığı insanın yüzüne bir duvar gibi aniden, bir gece uyandığında, yürürken, konuşurken, konuşurken..birden çarptığında kaçınılmaz ayrılıkla uzlaşma ve yoluna devam etme zamanları. Ancak insanın kalbinde , ufacık ama her an büyüyüp insanı sarmalayıp sarmalayacak küçük bir nokta kaldığını bilerek.

İşte bu filmi tekrar seyrettiğimde tüm bu duyguları tek tek hissetmiştim ve muhalifliği, kendi doğruları için savaşmaktan vazgeçmeyen ve böyle davranmayıp kendi ile çelişen insanlara karşı bastırılamaz isyanı saçlarından, gözlerinden ve hüzünlü bakışlarından damlayan Katie’ye ilk başlarda –ben de Robert Redford’a- Hubble’a aşık olduğum için kızsam da, onu anlamıştım.

Filmin sonunda karşılaştıklarında düzene ve o düzenin sunduğu nimetlere kendini kaptırmış olan ve gözlerinden hala Katie’ye aşık olan Hubble’a da azıcık kızmıştım. Yıllar sonra karşılaştıklarında Katie “Your girl is lovely Hubble” dediğinde Hubble’ın eski günleri hatırlayıp, içindeki ölmemiş aşkı uğruna o dakika neden yeni , güzel, sarışın, endamlı,içinde bulunduğu her ahval ve şeriati kabul etmeye meyilli, BASİT kızı [önyargı böyle bir şey işte!)bırakıp Katie’ye sarılmadığına az biraz bozulmuştum ama elden ne gelirdi?

Aslında çok şey gelirdi ama Hubble her zaman basit ve kolay olanı tercih ettiği için şimdi onu içine çeker gibi sarılıyor ve neler kaybettiğini anlıyordu…

katie: wouldn't it be lovely if we were old? we'd have survived all this. and everything would be easy and uncomplicated, the way it was when we were young.

hubbell: katie, it was never uncomplicated.

katie: but it was lovely. wasn't it?

hubbell: yes. it was lovely.

İç burkan bir hikâye ve yüzlerce karesinden herhangi birini bir şekilde birebir yaşadığınız için yürek yakan bir film. Bir filme bu kadar yakışan ve geçmişin güzel ama puslu sularına çeken bir şarkı… Geçmişe dönülemeyeceğinin ancak sadece o günlerdeki sarhoşluk duygusunu her notasında hatırlatan bir şarkı…

memories
like the corners of my mind
misty watercolor memories
of the way we were
scattered pictures
of the smiles we left behind
smiles we gave to one another
for the way we were
can it be that it was all so simple then
or has time rewritten every line
if we had the chance to do it all again
tell me - would we? could we?

memories
may be beautiful and yet
what's too painful to remember
we simply to choose to forget
so it is the laughter
we will remember
whenever we remember
the way we were
so it is the laughter
we will remember
whenever we remember
the way we were

Gırrrrrrr

2011-09-15T12:58:00.010+03:00

16 yaşında iken annesi kızına der ki:

‘’ Biliyorum kendini farklı hissediyorsun sanki dünya sana arkanı dönmüş!.. Bir yere bir şeye ait olduğunu ama bunun ne olduğunu çözemiyorsun. Hiç tanımadığın babanı merak ediyorsun. Acaba oda senin gibi miydi? Sen babana hiç benzemiyorsun!.. Babanın bazı özelliklerini almış olabilirsin ama yukarıda Allah şahit hiçbir zaman onun gibi olmayacaksın!... ‘’

Night Huntress Serisi ( Jeanniene Frost ) : Cat ile Bones’un hikayesi. Yukarıdaki kötü bir çeviri olmuş olabilir ama çok keyifle okuduğum bu seriyi geçen hafta bitirdim ve tam yazacakken kararımı değiştirdim.

Nedeni yeni okumaya başlamış olduğum başka bir serinin suçudur.

Okuduğum serilerde genelde birden fazla fantastik karakter oluyor ama bu seride ise tam tersi. Tabii daha ilk kitaptayım ve toplamda 12 kitap var. Bir de serilerde şunu unutmamak lazım 12'de bitecek diye bir şey yok. Diğer kitaplarda ne olur bilemiyorum ama hoşuma giden şu anda okuduğum serinin ilk kitabı olan ‘’ Bitten ‘’ da verilen detay ve yalnızca bir fantastik karakter üzerine yoğunlaşmış olması. '' Bitten '' kurt adam efsanesine dair ve yazarı Kelley Armstrong.

Seri Sırasıyla

Women Of The OtherWorld:

1. Bitten
2. Stolen
3. Dime Store Magic
4. İndustrial Magic
5. Haunted
6. Broken
7. No Humans İnvolved
8. Personal Demon
9. Living With The Dead
10. Frostbitten
11. Waking The Witch
12. Spell Bound

Kitabın başında ana karakter Elena ile tanışıyoruz ve normal olabilmek için verdiği mücadeleyi görüyoruz. Kendisi yeryüzündeki tek kurt kadın ve 1 yıl önce normal yaşamak/olmak için sürüsünden ayrılmıştır.

Bu tarz kitaplara alışık olmayanlar ilk önce önyargılarını bir kenara bırakması gerekiyor. Vampirler, kurt adamlar, faries, ghouls, zombiler, büyücüler.. Örneğin neden tek kurt kadın? Kadınlar neden kurt olmuyor? Feminist seslerin yükseldiğini duyar gibiyim.

O zaman kurtlarla ilgili kısa bir bilgi vereyim. Kurt adam iki türlü oluyor ya soydan geçiyor yani ırsi ya da ısırılarak olunuyor. Irsi olan saf ırk ve ısırılanlara ise ‘’Mutt ‘’ diyorlar yani Melez.

Kadınların kurt olamamasının nedeni ise ilk ‘’ Change ‘’ yani değişimlerinde hayatta kalamamaları. Kadınlar yalnızca bebeğe taşıyıcılık yapıyor yani hamile kalıyor ve erkek bebek doğduğunda anneden ayrılıp ‘’ Pack ‘’ sürüye katılıyor ve sürü kuralları altında yaşamaya başlıyor. Her ‘’ Pack ‘’ bir ‘’ Alpha ‘’ tarafından yönetiliyor. Alpha olmak isteyen mevcut Alpha ile ölesiye dövüşmesi gerekiyor ve kazanan yeni lider oluyor.

Ana karakterimiz Elena’nın özelliği ise diğer ana karakter olan Clay tarafından ısırılması ve hayatta kalması. Isırma ile hayatta kalmayı başaran tek kadın kurt.

Evet bu kitabı neden sevdiğime gelelim. Detay demiştik şu ana kadar okuduğum kitaplarda karakterler hakkında bu kadar detay bulunmuyor. Bu kitabın başlarında ‘’Legacy – Miras ‘’ bölümünde ise bu detayı buluyoruz.

Kısaca her Alpha’nın miras kitabı var ve burada kurtların tarihi, soy ağaçları, kurtların doğası ve sınırları üzerine araştırmalar bile mevcut.

Örneğin Rönesans zamanında bir Alpha, ölümsüzlüğe dair Muttlar üzerinde yaptığı veya bir asır sonra başka bir Alpha’nın cinsel hazmı artırmak için yaptığı detaylı deney ve sonuçları vb... Her yeni gelen Alpha buraya eklemeler yapıyor. Bu miras Elena’nın deyişi ile gerçek ve hayal (fack & fiction) karışımı. Yalnız hayal aslında babadan çocuğa aktarılan öyküler olarak kabul ediliyor.

Buna örnek ise, Cengiz Han Destanı veriliyor.

'’ …the legend that Genghis Khan’s family tree started with a wolf and doe. According to the Legacy, that was more truth than allegory, the wolf being a werewolf and the doe being a symbol for a human mother…. Cenghis Khan himself would have been a werewolf, which explains his lust for blood and his near-supernatural abilities in war. ‘’

Birkaç tane efsaneden sonra kitaptaki karakterlerin detaylı soy ağaçları yani kimlerden ve nasıl bu sürüye katıldıkları detaylandırılıyor. Tabii bu arada da öykümüz yavaş yavaş başlamış oluyor.

Kısaca öyküyü okumaya başladığınızda net olarak ana karakterlerin nereden geldiğini anlamış oluyorsunuz ki bu benim çok hoşuma gitti. Sanki kitabı daha insancıl yapmış. Kitabı daha bitirmedim ama böyle devam ederse bu seri de çabuk biter.

Nimir Ra

GÜNE BAKAN ÜÇLEMESİ 2 - MAVİ DAĞ - Gülşah Elikbank

2011-09-07T17:13:00.012+03:00

Zaman uçup gidiyor diyoruz, ama bazen de ağır çekim bir film sahnesi gibi son derece yavaş ilerliyor. Hele ki severek okuduğumuz ya da seyrettiğimiz bir filmin serisi ise beklediğimiz, zaman bizimle dalga geçer gibi hepten ağırdan satıyor kendini.

Bir yıldan fazla beklemişiz Güne Bakan Üçlemesi’nin ikinci kitabını. Neredeyse Nil ve Kayra’nın aşkı benim hafızamda yerini yeni aşklara bırakacaktı ki imza günü için aldığım davetle bekleyişin sonuna geldiğimizi öğrenmiş oldum.

Serinin ilk kitabı olan Siyah Nefes’le ilgili yazımı, Şubat 2010 arşivimizden okuyabilirsiniz.

http://ayseninkitapkulubu.blogspot.com/2010/02/gune-bakan-uclemesi-1.html

Mavi Dağ’da Nil, ailesinin izinde Kayra, Fimes, Aneko, Nisa, Luna, Logis, Noran ve Sofis ile birlikte macera dolu bir yolculuğa çıkıyor. Kasabada tanışıp arkadaş olduğu herkesin yeteneklerini çalan Nil, annesi ile dadısını Supay’ın gazabından koruyabilecek mi?

Mavi Dağ’da yaptıkları yolculuk esnasında gruba eşlik eden Karas’ın gizemi, Nil’i nasıl etkileyecek?

Supay Nil’i ve diğerlerini Mavi Dağ’ı geçip, kayıp ailelerine ulaşmaktan alıkoyabilecek mi?

Siyah Nefes’i okurken karar vermiştim ki benim için aşk ve fantastik tamamen zıt kutuplarda yer alıyorlar. Çünkü ben fantastiği tamamen duygu ötesinde, insan gözünün görebileceğinin, kulağının duyabileceğinin, tadabileceğinin ve hissedebileceğinin ötesinde düşünüyorum. Aklın almayacağı özelliklere sahip nesneler var benim fantastik dünyamda. İnsani meziyetlerin ötesinde sınır tanımayan özelliklere sahip canlılar odak noktasında. Duygusal devinimlerden arınmış, mekanik hareketlerin ağır bastığı bir dünya benim fantastik dünyam.

Oysa aşk mekanik bir olgu değildir. İnsanın aklını başından alan aşkta tamamen duygularla hareket edilir. Duygusallığın zorunlu olarak saf dışı bırakıldığı tek an ise, bazen sevdiğini sırf onun iyiliği için bırakmak gerektiği andır. Tıpkı bunun çelişkisini yaşayan Nil ve Kayra gibi…

Fantastik deyince ben her birinin mutlaka mantıklı bir açıklaması olan doğaüstü olayları, canlıları, yaşam koşullarını tahayyül ediyorum. Mavi Dağ’ın ismini nerden aldığı gibi, yolculukları esnasında tanıştıkları ve güzelliği ile Nil’i kıskançlığın pençesine hapseden Şaya’nın asıl kimliğinin düşünülenden çok farklı olduğu gibi.

Mavi Dağ’ı okurken bu üçlemeyi fantastik dünyanın şaşırtıcı, ürkütücü, akıl almaz öğeleriyle süslenmiş bir aşk romanı olarak okumaya karar verdim. Sanırım doğrusu da bu zaten.

Şimdi merakla serinin üçüncü kitabını bekliyorum.

Sevgili Gülşah Elikbank’tan aldığım bilgiye göre de üçüncü kitabı çok da fazla beklememiz gerekmeyecek. İstanbul TÜYAP Kitap Fuarı’nda üçüncü kitaba kavuşacağız.

Siyah Nefes Eylül’ün ikinci haftasında ikinci baskısını Postiga Yayınevi’nden yapıyormuş. Üstelik arka kapak yazısı fantastik kurgunun duayenlerinden Sadık Yemni, ön kapak yazısı da Orkun Uçar tarafından kaleme alınacakmış.

Bir röportajda, Gülşah Elikbank, kızı Rüya’nın doğumu ile birlikte hayatını yeniden gözden geçirdiğini ve bundan sonra ki yaşamının merkezinde yer alacak kızına göre bir hayat çizgisi çizmeye karar verdiğini söylüyor. Yazmak ise onu sıkıcı profesyonel çalışma hayatından kurtaran, kendisine eğlenceli yazın dünyasının kapısını açan bir amaç.

Kurguda her yazarın kendi dünyasını oluşturması gerektiğine inanıyor. Bu nedenle de romanlarında Suri Irkı, Mask İnsanları, Gölge Adamlar gibi ırklar yaratmış. Böylelikle geride sadece kendi adıyla özdeşleşecek özgün bir eser bırakmış oluyor.

Zengin hayal dünyasının kitap sayfalarındaki yansımaları ile pek çoğumuzun bağdaştırmakta zorlandığı Türk yazar ve fantastik edebiyat ilişkisini, iki kitabı ile sağlam temeller üstüne kurduğuna inanıyorum.

Türk yazarlar ve fantastik edebiyat deyince kimler listeyi oluşturuyor bunu da biraz araştırdım. Açıkçası liste sandığımdan daha uzun çıktı.

Barış Müstecaplıoğlu hem kendi ilk romanı olma özelliğini hem de fantastik kurguda ilk Türk romanı olma özelliğine sahip Perg Efsaneleri dörtlemesinin ilki olan Korkak ve Canavar ile listenin başında yer alıyor. Serinin diğer kitapları Merderan’ın Sırrı, Bataklık Ülke ve Tanrıların Alfabesi’dir.

Ahmet Aziz Çongarlı Yılan Kayası, Alp Aras Elf Kanı, Bahadır İçel Karanlığın Ötesinde, Çiler İlhan Rüya Tacirleri Odası, Burak Turna Bigeran, Erol Çelik Heyula, Emin Ersöz Düş Yolcusu, Esin Akyıldız Aynanın Diğer Tarafında, Göktuğ Canbaba Ozanın Şarkısı, Hakan Bıçakçı Romantik Korku, Rüya Günlüğü, Boş Zaman, Orkun Uçar Asi, Kızıl Vaiz, Orkun Uçar ve Burak Turan Zifir, Sadık Yemni Muska, Muhabbet Evi, Ölümsüz, Saygın Ersin Zülfikar’ın Hükmü, Erbain Fırtınası, İhsan Oktay Anar Puslu Kıtalar Atlası, Sezgin Kaymaz Uzunharmanlarda Bir Davetsiz Misafir, Geber Anne, Sibel Atasoy Sırıtkan Kırmızı Ay, Yiğit Kulabaş Zamanya listenin diğer isimlerini oluşturuyor.

Fantastik roman yazarlarımız ile fantastik ve bilim kurgu öğeleriyle eserlerini zenginleştirmiş yazarlarımızdan Barış Müstecaplıoğlu, Giovanni Scognamillo, Nazlı Eray, Ümit Kireççi, Kadir Aydemir, Altay Öktem, Arzu Çur, Ferhan Ertürk, Yiğit Değer Bengi, Gündüz Öğüt, Orhan Duru, İzzet Yasar, Evren İmge, Levent Şenyürek, Çiler İlhan, Sadık Yemni, Levent Mete, Muammer Yüksel ve İhsan Oktay Anar’ın öykülerinden oluşan bir eser olan 1002 Gece Masalları Yiğit Değer Bengi tarafından hazırlanmış ve Türk Edebiyatı’nda bir ilk olma niteliğine sahip.

Liste bu kadar değil aslında. Çünkü fantastik ve bilim kurgu edebiyatının mihenk taşlarından biri olarak nitelendirebileceğimiz ve 2000 yılında internet üzerinde Orkun Uçar tarafından kurulan Xasiork Ölümsüz Öyküler Kulübü, kurulduğu yıldan bu yana fantastik, bilim kurgu, gerilim, polisiye öykü yazarlarını çatısı altına toplamayı, her yıl düzenlediği yarışmayla edebiyatımıza yeni kalemler eklemeyi misyon edinmiş, ki bu da listeye yeni yazarların ve eserlerinin eklenmesine, böylelikle de fantastik edebiyatta Türk romanlarının da hatırı sayılır bir yer edinmesine olanak sağlıyor.

Bence, benim yaptığım gibi önyargılı yaklaşmayalım Türk fantastik romanlarına. Okuyalım, destekleyelim, yaşatalım.

Kaynaklar: frp.net
xasiork.org

Sevgiler,
Peyman

Love of My Life

2011-09-05T14:49:00.002+03:00

İyi ki doğdun....Freddie Mercury...

Keşke bırakıp gitmeseydin...

Sevgiler
Billur

Jan Kim?

2011-08-25T09:36:00.004+03:00

Aycan bilir,
Aycan kızar,

Ayşe pişmandır,
Ayşe gözlerini kaçırır,

Aycan bilir,
Aycan kızar,

Ayşe söz verir,
Ayşe 1 daha olmaz der,

Aycan bilir,
Aycan kızar,

Ayşe bunu hep yapar,
Aycan bunu çok iyi bilir,

Son kez soruyorum:
Jan Kim?

I Held A Jewel İn My Fingers
Emily Dickinson

I held a Jewel in my fingers --
And went to sleep --
The day was warm, and winds were prosy --
I said "'Twill keep" --

I woke -- and chid my honest fingers,
The Gem was gone --
And now, an Amethyst remembrance
Is all I own --

Nimir Ra

Tom Waits -Peki Biz Daha Ne Kadar Bekleyeceğiz?

2011-08-19T12:13:00.006+03:00

Arkadaşımız R., Gülda ve Ben kimi isteriz konsere gelsin konulu muhabbetlerimizde R. "Ben Tom Waits' in gelmesini istiyorum" demişti. Ben hiç geleceğini düşünmemiştim ama yakın zamanlarda Leonard Cohen, Bob Dylan , Paul Simon gelince şimdi neden olmasın diyorum?

O an aklıma düşürdü ya R, artık iflah olmaz biçimde gelmesini bekliyorum. Hele 23 Ağustos'ta çıkaracağı yeni single'ı düşündükçe heyacanlanıyorum doğrusu...Şu evrene mesaj gönderme işini bilen var mı? İşe yarar mı?

İşte böyle Tom Waits; Artık Feryadımı Bir Duysan Diyorum...Tamam sana böyle Emel Sayın ağzı ile Yeşilçam'dan arabesk kokan bir şarkı ile seslenmek istemezdim ama ne yapayım? Daha ne diyeyim sana İstanbul'dan bir çağrı var...

Sevgiler
Billur

Dün Akşam!..

2011-08-17T08:16:00.011+03:00

İşten eve gelmişim,
Yorgun!..

Ayakkabılarımı atmışım,
Saçımı açmışım,
İş elbiselerimi fırlatmışım,

Kurtlar ;) gibi,
Açım!..
Açım,
Nerde benim Taçım!.

Taçım Hünkar'ın yemeklerini,
Yutmuşum!..

Kahvem sıcak,
Sigaram ateş almış,

Ayaklarımı uzatmışım,
Televizyonun karşısında,

Zap, zap, zap, zap,
Geri, ileri, geri, ileri,

Dur, izle, geç, dinle,
Aç kapa artema,

Sonra mı?
Denk geldi,
Ne geldi?
Onlar,

Kim onlar?
Sen tanımızsın,
Onları!..
Sanki sen,
Tanırsın!..

Bidaha soruyorum,
Kim geldi?

Öfff tamam,
Onlar işte!.

Dustin & Emma geldi!..

Elektrik kesintisi!..

Digitürk de filmler bir ay oynuyor. Yakalayın ve izleyin!.. '' Last Chance Harvey '' Konusunu anlatmıyacağım. Bilmeden açın ve benim gibi süpriz olun ve kendi kendinize bu vizyondayken neden izlemedim diyin.

Elektrikler geldi,
Vay T.E.K çalışıyor!..

Film bitti kalktım,
Ama bana Jan'i hatırlattı,

Jan kim?
Film ile alakası yok!
Jan Kim?
Belki biraz var!..
Jan Kim?
Bilmem,
Jan Kim?
Boşver,
Jan Kim?

Yatmam lazım,
6:45am de kalkıyorum,

Jan Kim?

Nimir Ra

Saçımı Açtım!..

2011-08-13T10:07:00.005+03:00

Canım sıkılmak bilmiyor!
Aynı şeyleri farklı versyonlarda,
Okumak, Okumak, Okumak.....
1 Daha, 1 Daha, 1 Daha.....

Kısa 1 Ara,

Biraz önce telefon geldi,
1 dakika konuştuk,
Sonra......

Saçlarımı açtım,
Epeyden beri yapmadığım,
1 şeyi yapacağım,

O dakka istediğimi...
Evet!
Hemde düşünmeden,

Biletimi bile aldım,
1 günlüğüne Antalya'ya,
Gideceğim,
Niye mi?
Çünkü canım istiyor!..

Hımmm evet ilk dörtlüğe,
Gelelim,

Bu aralar okuduğum,
Manga!..
'' Dance İn The Vampire Bund ''

Hiçbir zaman yaşınız gibi,
Davranmadıysanız!...
Hissetmediyseniz!...

O zaman,
Neden olmasın!..

Nimir Ra

Yansımalar - 19

2011-08-12T16:04:00.003+03:00

Gri, esintili bir gün…

İnişli çıkışlıdır ruh halim böyle günlerde. Dalından kopup toprağa düşmeye mahkum, sararmış sonbahar yaprakları gibi kırılgan hissederim kendimi. Gözyaşlarım bile gökyüzünde savrulan yağmur damlacıklarına eşlik etmeye her an hazır durumda beklerler.

Attila İlhan’ın mısraları gelir hep aklıma böyle havalarda;

Nasıl iş bu
Her yanına çiçek yağmış
Erik ağacının.
Işık içinde yüzüyor,
Neresinden baksan
Gözlerin kamaşır

Oysa ben akşam olmuşum
Yapraklarım dökülüyor
Usul usul.
Adım sonbahar.

Hep bir derin çukurdan çıkmaya çalışır gibi çabalar dururum bu havalarda. Şu anda olduğu gibi; beni rahatlatsın diye o dingin ışığıyla küçük cam mumluğun içindeki tarçınlı mumu yaktım, ritmiyle bana coşku katsın diye Zaz dinliyorum bir yandan.

Yansımalar’ı yazmak da böyle bir havaya kısmet oldu işte.

Bugünkü zig zaglarımın aksine, anlatacağım sunum gecesi son derece eğlenceliydi.
Öncelikle okuduğumuz kitap pek çoğumuz için ilk kitaplarımızdan biri olma özelliğine sahipti. Beraberinde çocukluk anılarımızı da getirmişti. Ben defalarca satır aralarında, kendi hatıralarıma döndüğümü itiraf ediyorum. Şu anda Emre’nin kütüphanesinde yer alan ciltli, renkli kuşe kağıtlı kapağı ile Altın Kitaplar’dan çıkan, ama artık sararmış sayfaların arasına yolculuk yaptım sık sık.

Mekânımız Nişantaşı Atiye Sokak’taki Quick China… Çok şükür Atiye Sokak, henüz sokaktaki masaları toplama eyleminden nasibini almadı. Dileyelim ki almasın da.

Biz, malum grup sayımız ve sunum yapacağımız için içerde oturduk. “Bu havada içerde kapanıp kaldınız yani” dediğinizi duyar gibiyim, ama klimalar gayet iyi çalışıyordu. Hatta biraz şımarıklık yapıp arada sırada kıstırdık veya tümden kapattırdık.

Ayşe yine yaratıcılık sınırlarını aşmış, bize farklı güzellikler hazırlamıştı.
Dikdörtgen büyük bir masanın etrafında konuşlandık. Hepimizin sandalyesinde renkli birer balon asılıydı. Önümüzde şık, şeffaf bir kurdele ile bağlanmış eski bir gazete sayfasının kopyası ile spiralli masa takvimi şeklinde hazırlanmış kitap sunumu duruyordu.

Masanın başında duran Ayşe ise pembe-fuşya tonlarının ağır bastığı Hintli bir mihrace kılığında tamamen gözlerimize hitap ediyordu.

Anlayacağınız sunumu Ayşe değil, Prenses Aouda yapacaktı.

Aç karnına düşünülemeyeceği, sağlıklı karar verilemeyeceği, konuşurken kelimelere odaklanılamayacağı için önce yemeğimizi yedik. Tatlı, meyve, çay, kahve aşaması bizim için sunum aşaması oluyor.

Sunuma geçmeden Prenses Aouda kısa bir süre ortadan kayboldu. Bay Fogg’un yokluğuna dayanamadığını, bir köşede onun için gözyaşları akıttığını düşünürken, göz alıcı yeşil kostümü ile yeniden aramıza katıldı. Tabii ki bir prensesin saatlerce, açık mutfağı olan Quick China’nın salonunda aynı kostümle konuklarının karşısında oturması beklenemezdi.

Sunum föylerimizi açtık ve Prenses Aouda’nın anlattıklarını takip ettik. Yine bizi derinlere götüren incelikli bir çalışma örneğiydi dinlediklerimiz.

Bu sefer ki ev ödevimiz kolaydı, zevkliydi. Aslında etkinliklerde interaktivitenin önemi büyük. Sizi olayın tamamen içine çekip, düşünme, hissetme, görme duyularınızı geliştirip, yaşadığınız tecrübeyi daha da eğlenceli bir şekle sokuyor.

Hepimiz A4 ebadında dört adet baskı hazırladık. Bunun bir tarafında, bizim için kitabın başlıca dört karakterini - Phileas Fogg, Passpartout, Prenses Aouda, Dedektif Fix - canlandırmaya en uygun dört yerli, diğer tarafında da dört yabancı oyuncunun fotoğrafı yer alacaktı. Hepimiz sırasıyla seçtiğimiz oyuncuları açıkladık.
Prenses Aouda çok da eğlenceli bir kişilik. Kendisi kedi dünyasından favorilerini belirlemiş ve bize onları sundu.

Bazılarımızın sandalyesine bağlı balonlar sıcağa yenik düşmeye başlamış, boyunlarını bükmüşlerdi ki, orada bağlı olmalarının nedenini de öğrendik.

Prenses Aouda dünyanın dört bir yanından, bulundukları ülkelere, şehirlere anlam katan heykeller, sokaklar, anıtlar, vs seçmiş, bunları büyük kuşe kağıtlara renkli bastırmış. Hepimize nerede bulunduklarını sormaya başladı. Bilemeyenlerin balonları, ucu renkli topuzlu, topuza bağlanmış ipe boncuklar geçirilmiş, en ucuna da küçük renkli bir süs takılmış toplu iğnelerle patlatıldı. O süslü toplu iğneler de bizim oldu. Ben bütün gece balonların içinden küçük bir nesnenin çıkacağını düşünmüştüm oysa ki :)

Arkamızdaki küçük masada da atlas formatlı bir yap-boz vardı. Gecenin sonunda minik yavrularımıza geceden armağan olarak gitti.

Phileas Fogg ve arkadaşları 80 günde devr-i alem yaptı, biz bütün gece konuştuk. İyi ki Jules Verne bu kitabı yazmış.

Yansımaları yazıp, o geceye dönmek ise benim gri günümü renklendirdi.

Peyman